امیر جاوید، فعال سیاسی از ترکیه

 

جمهوری اسلامی و سازمان مجاهدین خلق، با وجود دشمنی دیرینه و ادعاهای متضادشان، در یک نقطه اشتراک سیاسی آشکاری دارند: مخالفت سرسختانه با خاندان پهلوی و تلاش برای بی‌اعتبار کردن حمایت مردمی از شاهزاده رضا پهلوی. هر دو جریان به‌خوبی می‌دانند که گسترش شعارهای ملی‌گرایانه و پادشاهی‌خواهانه در خیابان‌های ایران، روایت سیاسی آنان را با چالشی جدی روبه‌رو می‌کند. به همین دلیل، هرگاه صدای حمایت از پهلوی بلند می‌شود، دستگاه‌های تبلیغاتی این دو جریان به تکاپو می‌افتند تا آنچه مردم فریاد می‌زنند، جعلی و ساختگی جلوه دهند.

یکی از ریاکارانه‌ترین شیوه‌های تبلیغاتی، بازی با ویدیوهای اعتراضات مردمی است. تصور کنید ویدیویی از یک تجمع واقعی منتشر می‌شود که در آن مردم شعار می‌دهند. سپس نسخه‌ای با صدای دستکاری‌شده به گردش درمی‌آید و همان نسخه دستاویزی می‌شود برای این ادعا که شعارهای حمایت از پهلوی همگی صداگذاری شده‌اند. چنین شگردی، اگر آگاهانه و سازمان‌یافته انجام شود، چیزی جز جعل مدرک برای اثبات یک دروغ بزرگ نیست. پرسش من از مجاهدین خلق روشن است: منشأ ویدیوهایی که جعلی معرفی می‌کنید کجاست؟ چه کسانی نخستین بار آنها را منتشر کرده‌اند؟ چرا به جای ارائه نسخه اصلی و بررسی مستقل، از این ادعاها برای زیر سؤال بردن حمایت مردمی از پهلوی استفاده می‌کنید؟

در اعتراضات هشتم و نهم ژانویه، ویدیوهای متعددی از شهرهای مختلف ایران منتشر شد که در آنها شعارهایی در حمایت از خاندان پهلوی و شاهزاده رضا پهلوی شنیده می‌شد. آیا می‌توان با چند اطلاعیه تبلیغاتی و ادعای صداگذاری، تمام این تصاویر و صداها را یکجا بی‌اعتبار کرد؟ آیا مردمی که در برابر نیروهای سرکوبگر به خیابان می‌آیند، برای بیان خواسته‌های خود باید از مجاهدین خلق اجازه بگیرند؟ از چه زمانی این سازمان خود را صاحب اختیار صدای ملت ایران تصور کرده است؟

اما ماجرای ویدیوهای اعتراضات آبدانان، پرسش‌های جدی‌تری را مطرح می‌کند. از این اعتراضات چندین ویدیو منتشر شده است. چرا مخالفان پهلوی به جای بررسی مجموعه این تصاویر، بر یک ویدیوی مورد اختلاف تمرکز کرده‌اند؟ حتی اگر ثابت شود صدای یک ویدیو دستکاری شده است، با چه منطقی می‌توان نتیجه گرفت که دیگر ویدیوها و شعارهای شنیده‌شده در آنها نیز جعلی هستند؟ مگر یک نمونه صداگذاری‌شده می‌تواند سندی برای بی‌اعتبار کردن تمام اعتراضات باشد؟

آنچه در این میان به‌شدت پرسش‌برانگیز است، حجم تبلیغاتی است که پیرامون همین یک ویدیو شکل می‌گیرد. رسانه‌های وابسته به مجاهدین خلق، بخشی از مخالفان چپ‌گرای پهلوی و رسانه‌های جمهوری اسلامی، هرکدام به شکلی از موضوع صداگذاری برای زیر سؤال بردن شعارهای طرفداران پهلوی استفاده می‌کنند. آیا این جریان‌ها برای بررسی حقیقت به همان اندازه انرژی صرف می‌کنند که برای تخریب رقیب سیاسی خود به کار می‌گیرند؟

مجاهدین خلق که سال‌هاست تشکیلات خود را در آلبانی مستقر کرده‌اند، باید به این پرسش پاسخ دهند که آیا شبکه تبلیغاتی و حساب‌های وابسته به آنان به شکلی سازمان‌یافته برای تکرار این روایت فعالیت می‌کنند؟ اگر چنین نیست، چرا به جای انتشار پی‌درپی اتهام، یک بررسی فنی مستقل و قابل راستی‌آزمایی ارائه نمی‌کنند؟ پشت کامپیوتر نشستن و ده‌ها بار تکرار کردن اینکه یک ویدیو جعلی است، نه تحقیق محسوب می‌شود و نه حقیقت را ثابت می‌کند. هزار بار تکرار یک ادعا، جای یک سند معتبر را نمی‌گیرد.

ریاکاری سیاسی دقیقاً از جایی آغاز می‌شود که یک جریان، هر تصویری را که مطابق میل تشکیلاتی‌اش باشد می‌پذیرد، اما هر شعاری را که با منافعش سازگار نیست، جعلی معرفی می‌کند. اگر شعارهای مردم در حمایت از مجاهدین خلق باشد، آیا باز هم همین اندازه درباره اصالت صدا و تصویر سخت‌گیری خواهند کرد؟ آیا حاضرند همان معیارهایی را که علیه طرفداران پهلوی به کار می‌برند، درباره تبلیغات خودشان نیز اجرا کنند؟

جمهوری اسلامی سال‌ها کوشیده است با تحریف واقعیت و تبلیغات حکومتی، صدای مخالفان را بی‌اعتبار کند. اکنون پرسش این است که چرا روش برخورد برخی مخالفان پهلوی با شعارهای خیابانی، تا این اندازه به منطق تبلیغاتی حکومت شباهت پیدا کرده است؟ دشمنی با جمهوری اسلامی به‌تنهایی نشانه پایبندی به حقیقت نیست. اگر یک سازمان مخالف نیز برای رسیدن به هدف سیاسی خود به اتهام‌زنی بی‌سند متوسل شود، باید با همان سخت‌گیری مورد پرسش قرار گیرد.

موضوع اصلی برای من صرفاً یک ویدیوی آبدانان نیست. مسئله، تلاش برای تبدیل کردن یک مورد اختلاف به ابزاری برای تخریب یک جریان گسترده سیاسی است. کسانی که با هر شعار حمایت از پهلوی برخوردی خصمانه دارند، باید توضیح دهند چرا به جای رقابت سیاسی، به دنبال بی‌اعتبار کردن صدای خیابان هستند. مخالفت با شاهزاده رضا پهلوی حق هر فرد و سازمانی است؛ اما تبدیل این مخالفت به اتهام‌های اثبات‌نشده علیه مردمی که در شرایط خطرناک اعتراض می‌کنند، قابل دفاع نیست.

سخن پایانی من خطاب به مجاهدین خلق و تمام جریان‌هایی است که از ماجرای یک ویدیوی مورد اختلاف برای تخریب شعارهای حمایت از پهلوی بهره‌برداری می‌کنند:

اگر مدعی جعل هستید، نسخه اصلی را ارائه کنید. منشأ ویدیوی دستکاری‌شده را روشن کنید. بررسی کارشناسی مستقل منتشر کنید و نشان دهید دقیقاً کدام تصاویر جعلی هستند. اگر چنین مدارکی ندارید، تکرار ادعاهای تبلیغاتی را با افشاگری اشتباه نگیرید.

مردم ایران برای فریاد زدن نام پهلوی از مجاهدین خلق، جمهوری اسلامی یا جریان‌های چپ مخالف پادشاهی اجازه نمی‌گیرند. هیچ سازمانی مالک صدای ملت ایران نیست. با یک ویدیوی مورد اختلاف نمی‌توان هزاران صدای معترض را خاموش کرد و با تبلیغات تشکیلاتی نمی‌توان حقیقت را برای همیشه پنهان نگه داشت.

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)