%20(1).jpg)
همه شواهد حاکی از آن است که نیروهای مسلح آماده‌ی ورود به میدان جنگ و رویارویی با ظلمت و تاریکی هستند. در واقع، از همان آغازین لحظات به قدرت رسیدن حکومت اسلامی، به نظر می‌رسید سویی که برگزیده شده است، نوید «اتوبوس مجانی، نان ارزان و خانه‌های فراوان برای بی‌خانمان‌ها» را می‌دهد.
اماریزیِ این سراب دیری نپایید؛ حکومت اسلامی چهره‌ی واقعی خود را که سراسر خشم، خشونت و آماده برای کشتار و انتقام‌ستانی بود، به نمایش گذاشت. هنوز یک هفته از عمر رژیم نگذشته بود که سران حکومت گذشته را که با پای خود به مقر قدرت جدید معرفی کرده بودند، در جلوی جوخه‌های تیرباران قرار دادند. حال، پس از گذشت تقریباً نیم قرن، مردم هنوز باور نمی‌کنند که اسلام است منشاء تمامی نگون‌بختی‌ها، تداوم فقر، گرسنگی، گدایی و فروغلتیدن در بحران‌های روحی و جسمی است.آنکه از این حقیقت آگاه است، اما سکوت میکند از هراس از دیگری.
۲. ثروت ملی ایران و هزینه‌های گزاف نیابتی
واقعیت آن است که کشور ایران به لحاظ منابع و مخازن طبیعی، پاسخگوی بسیاری از نیازهای درونی‌ست و مازاد آن به فروش می‌رسد؛ افزوده بر اینکه از نظر ثروت هنگفت مواد خام، دهمین جایگاه را در سراسر جهان به خود اختصاص داده است. با این تجربه می‌توان دریافت که اگر حاکمان برای خدمت به جامعه و پاسخ به نیازهای مبرم برنامه‌ریزی می‌کردند، چه نیازی به سر دادن مداوم شعار «مرگ بر آمریکا و اسرائیل» بود؟
امروز نیازی نیست انسان پیر باشد و به خاطر بیاورد که ارزش یک دلار در ۴۷ سال پیش تنها هفت تومان بود، اما اکنون به بیش از این‌ها رسیده است. آیا این نشانی‌ست از عنایت و بزرگواری الله؟ پس ثروت هنگفتی که در این چهار دهه تولید شده، به دست چه کسانی رسیده است؟
- به دست حماسی‌ها در غزه
- حوثی‌ها در یمن
- حزب‌اللهی‌ها در لبنان
- حشدالشعبی در عراق و بسیاری گروه‌های دیگر در چهارگوشه جهان.
حکومت آخوندی برای زندگی بهتر شهروندان خویش هزینه‌ای نمی‌کند، اما میلیاردها دلار خرج نیروهای نیابتی‌اش در نقاط دیگر می‌سازد؛ چنان‌که بیش از ۹۰ درصد شاخص‌ها حرکت کشور را به سوی فقر و گرسنگی به نمایش می‌گذارند.
۳. پیامدهای اجتماعی: از فقر تا بحران‌های ریشه‌دار
مسئله‌ی رنج‌آور دیگر این است که فقر، عقب‌ماندگی و آلوده ساختن جامعه، پیامدهایی بسیار دشوار به بار می‌آورد؛ از جمله رشد و انتشار فحشا و آسیب‌های اجتماعی گوناگونی که این آفات به دنبال دارند. آنچه در اینجا باید بدان توجه کرد، این است که تمامی این موارد، چیزی بیش از «معلول» نیستند؛ آن‌هم نه در تمامیتش.
با این وجود، بررسی یک واقعه به شکل مفید و مختصر راه‌گشاست. کشتار و فاجعه‌ای که حکومت در ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه رقم زد، یک «معلول» است؛ پدیده‌ای که حاصل برخورد دو عنصر متضاد است؛ مانند برخورد مردم معترض، اما بدون سلاح با نیروهایی که با مسلسل‌های جنگی و تفنگ‌های ساچمه‌ای به میدان آمده بودند تا تنها یک هدف را دنبال کنند.
۴. تمرکز قدرت مطلق و سایه دین بر سرنوشت یک ملت
اما وقتی به ساختاری می‌رسیم که قدرت در آن تمرکز یافته است، با پدیده‌ای ساده روبه‌رو نیستیم. رهبر پیشین حکومت، علی خامنه‌ای را اگر به تماشا بنشینیم، او را چگونه باید ارزیابی کرد؟ آیا او یک مأمور الهی‌ست یا فرمانروای کل لشکر کشوری در دهه‌های گذشته با قدرت مطلق؛ فرمانروایی که حتی یک‌بار در طول سالیان حکمرانی‌اش مورد سؤال قرار نگرفته است؟
چگونه می‌توانیم در چنین نظامی، دین و قدرت را جدا از یکدیگر و مستقل شناسایی نماییم؟ تغییرات و تحولات بزرگی در حال شکل‌گیری است که کیفیت زندگی انسان‌ها را دگرگون می‌سازد.
۵. شناخت «قدرت» در تاروپود روابط اجتماعی
به عبارت دیگر، آنچه در نهایت مورد شناسایی قرار خواهد گرفت، خودِ «قدرت» است؛ چیزی که در لابلای تمامی روابط انسانی حضور دارد بدون آنکه لزوماً کسی به راحتی بتواند آن را تشخیص دهد.
آنچه شناخت قدرت را دشوار و غیرقابل‌مشاهده میکند، این است که به سادگی به عینیت در نمی‌آید؛ مگر آنجا که سرریزِ آن در درگیری‌های فیزیکی و سرکوب عریان سر برآورد.
فبیروز نجومی
Firoz nodjomi
https://firoznodjomi.blogspot.com
gmonjem@gmil.com
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نظر را بنویسید.