انتقادهای تریبونی و تبریک‌های تلفنی!

اختلاف نظر حضرات درمورد برجام در اولین روز سال ۹۵ نمایان شد. بازی بعد از اعلام نتایج انتخابات «مجلس خبرگان رهبری» و «مجلس شورای اسلامی» شروع شد. جایی که رئیس دولت یازدهم بیشتر ساختار جناحی خود را به صورت واضح، علنی کرد. خنده‌های آقای روحانی که همراه با این دیالوگ بود که می‌گفت “مردم تهران کار را یکسره کردند”، نشان داد که او راهی را پیدا کرده که حالا برایش هموار است. البته این امر هم عادی بود. ۲ میلیون و ۳۰۰ هزار رای سردمدار اصلاح‌طلبان آقای هاشمی و اطلاعیه ویدیویی آقای خاتمی که با تایید «تکرار کرد» مردم به لیست ۳۰+۱۶ موصوم به «امید» رای بدهید و همینطور هم شد، نشان داد که اعتدالیون و اصلاح طلبان هنوز چیزهای زیادی در چنته دارند.

آقای خامنه‌ای که با حرف‌های دوپلهوی خود به تیم مذاکره کننده هسته‌ای اجازه داد با آمریکا و ۱+۵ به توافق برسند حالا در سخنرانی اول سال گفته که «برجام» خسارت محض است. صحبت‌های آقای خامنه‌ای در مقابل سخنرانی آقای روحانی بود که گفت برجام دو را می‌خواهیم شروع کنیم.

اختلاف نظرات آقای خامنه‌ای با آقای روحانی از زمان به کار آمدن دولت «تدبیر و امید» تا الان به این شدت و حدت نبود. مثال‌های ضربدری زیرپوستی در سخنرانی‌های رهبر ایران و رئیس دولت در گذشته هم قابل مشاهده بود. اما سخنرانی‌های اول سال آقای خامنه‌ای که اصول و ساختار کل سال را ارائه می‌کند این اجازه را به دلواپسان داد که نقدهای خود درمورد «برجام» را با جدید ادامه دهند. قطعا اما دولت اعتدال آقای روحانی که اصول‌گرایان می‌گویند ما حالا متوجه شدیم که روحانی هم یک اصلاح‌طلب کاملا واقعی است برای عملی کردن وعده‌هایش تحت فشار بیشتر قرار خواهد گرفت.

وعده‌های اقتصادی دولت حالا که یکی در میان محقق شده مسئله مهم دیگری مطرح می‌شود و آن مسئله چیزی جز «رفع حصر» نخواهد بود. از طرفی که آقای خامنه‌ای که در سخنرانی ۱ فروردین ۹۵ اعلام کرد که آقای ظریف به من گفته که ما نتوانستیم برخی خطوط قرمز را رعایت کنیم، نمی‌خواهد یک خط قرمز دیگر هم رعایت نشود.

با این حال ظاهراً اصلاح‌طلبان، فعالان‌سیاسی و هنرمندان از پی‌گیری رفع حصر «زهرا رهنورد»، «میرحسین‌موسوی» و «مهدی کروبی» نمی‌خواهند دست بکشند و در بین این لجبازی‌‌ها میان بالاترین مقامات سیاسی ایران ما باید در انتظار یک «تلاطم» و «شوریدگی» در سال جدید باشیم. «آشفتگی» که با وضعیت حال و حاضر منطقه بعید است همانند سال ۸۸ کار به خیابان‌ها بکشد. با این توضیحات پیش‌بینی می‌شود این نوع «مجادله‌ها» و «نزاع‌ها» در حد سخنرانی‌های تریبونی باقی بماند.