ﺩﺭﻫﻔﺘﻪ‌ﺍﯼ ﮐﻪ ﮔﺬﺷﺖ، ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺳﺎیت‌هاﯼ ﻫﻮﺍﺩﺍﺭ ﺟﻨﺒﺶ ﺳﺒﺰ ﺍﻗﺪﺍﻡ ﺑﻪ ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ ﻧﺎﻣﻪ ﺍﺳﺘﻤﺪﺍﺩ ۴۵ ﺯﻧﺪﺍﻧﯽ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﺷﺪﻩ ﺑﻨﺪ ۳۵۰ ﺍﻭﯾﻦ ﺑﻪ ﺩﺑﯿﺮﮐﻞ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﻣﻠﻞ ﮐﺮﺩ. ﺩﺭﺍﯾﻦ ﻧﺎﻣﻪ ﺯﻧﺪﺍﻧﯿﺎﻥ ﺑﺎ ﺑﺮﺷﻤﺮﺩﻥ ﻣﺸﮑﻼﺕ، ﻭﺿﻌﯿﺖ ﻧﺎﮔﻮﺍﺭ ﻭ ﺑﻪ ﺭﺍﺳﺘﯽ ﻏﯿﺮﺍﻧﺴﺎﻧﯽ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻗﺮﻧﻄﯿﻨﻪ ﺑﻨﺪ ﻫﻔﺖ، ﺍﺯﺁﻗﺎﯼ ﺑﺎﻥ ﮐﯽ ﻣﻮﻥ ﻭ ﻧﻬﺎﺩﻫﺎﯼ ﺣﻘﻮﻕ ﺑﺸﺮﯼ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻧﺪ ﺗﺎ ﺟﻤﻬﻮﺭﯼ ﺍﺳﻼﻣﯽ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺭﻋﺎﯾﺖ ﺣﻘﻮﻕ ﺍﻧﺴﺎﻧﯽ ﺁن‌ها ﺑﺮﺍﯼ ﺭﻋﺎﯾﺖ ﻗﻮﺍﻋﺪ ﻭﭘﺮﻭﺗﮑﻞ‌ﻫﺎﯼ ﺣﻘﻮﻕ ﺑﺸﺮﯼ ﺗﺮﻏﯿﺐ ﮐﻨﺪ.

اوینﺍﻣﺎ ﺩﻻﯾﻞ ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﻫﺴﺖ، ﺗﺎ ﭘﺲ ﺍﺯﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﻣﺘﻦ ﻧﺎﻣﻪ ﻧﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩ، ﺍﯾﻦ ﻓﻘﻂ ﯾﮏ ﻧﺎﻣﻪ ﻋﺎﺩﯼ ﻭﺻﺮﻓﺎ ﯾﮏ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﯾﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﺩﺑﯿﺮﮐﻞ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﻣﻠﻞ ﺍﺳﺖ! ﭼﺮﺍ ﮐﻪ ﺗﻨﻈﯿﻢ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﻧﺎﻣﻪ ﺑﺎ ﺍﺷﺘﺒﺎﻫﺎﺕ ﻓﺎﺣﺶ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﯾﮏ ﺍﺗﺎﻕ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ ﺑﻪ ﺗﻨﺪﺭﻭﻫﺎ ﺑﺎ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻭ ﺳﻨﺎﺭﯾﻮﯼ ﺍﺯ ﭘﯿﺶ ﻃﺮﺍﺣﯽ ﺷﺪﻩ ﺧﺒﺮ می‌دﻫﻨﺪ، ﮐﻪ به‌ﺪﻧﺒﺎﻝ ﺩﺳﺘﯿﺎﺑﯽ ﺑﻪ ﺍﻫﺪﺍﻑ ﻧﺎﻣﺸﺮﻭﻉ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺧﺪﻋﻪﻫﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ می‌کند.

ﺑﺮﺍﯼ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﻭﺍﻗﻌﯿﺖ ﺑﺪﻭﻥ پیش‌ﺪﺍﻭﺭﯼ ﺭﻭﺷﻦ ﺷﻮﺩ، ﺑﺎ ﺑﺮﺭﺳﯽ ﻧﮑﺎﺕ ﻣﺒﻬﻢ ﺍﯾﻦ ﻧﺎﻣﻪ ﺑﻪ ﺍﺛﺒﺎﺕ ﺍﻫﺪﺍﻑ ﻧﺎﻣﺸﺮﻭﻉ ﭘﺸﺖ ﺁﻥ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ.

ﻧﺨﺴﺖ ﻫﻤﺰﻣﺎﻧﯽ ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﯾﻦ ﻧﺎﻣﻪ ﺑﺎ ﺳﺎﻟﮕﺮﺩ ﺭﺍﻫﭙﯿﻤﺎﯾﯽ ﺗﺎﺳﻒ ﺑﺮﺍﻧﮕﯿﺰ۹ ﺩﯼ ﺳﺎﻝ ۹۲ ﭼﻨﺪ ﺯﻧﺪﺍﻧﯽ ﺗﻄﻤﯿﻊ ﺷﺪﻩ ﺗﻮﺳﻂ ﻧﻤﺎﯾﻨﺪﻩ ﻭﺯﺍﺭﺕ ﺍﻃﻼﻋﺎﺕ ﺩﺭ ﺑﻨﺪ ۳۵۰ ﺍﻭﯾﻦ ﺍﺳﺖ. ﺑﻨﺎ ﺑﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ؛ ﺳﺎﻋﺖ ۹ ﺻﺒﺢ، ﺩﻭﺷﻨﺒﻪ ﻧﻬﻢ ﺩﯼ ﻣﺎﻩ ﺳﺎﻝ۹۲ ﭼﻨﺪ ﺯﻧﺪﺍﻧﯽ ﻓﻮﻕ ﺍﻟﺬﮐﺮ ﺑﻪ ﭘﺸﺘﻮﺍﻧﻪ ﺣﻀﻮﺭ ﻧﯿﺮﻭﻫﺎﯼ ﻭﺯﺍﺭﺕ ﺍﻃﻼﻋﺎﺕ ﺩﺭﺟﻠﻮﯼ ﺩﺭﺏ ﻭﺭﻭﺩﯼ ﺑﻨﺪ ۳۵۰ ﺑﺎ ﭼﺴﺒﺎﻧﺪﻥ ﺍﻋﻼﻣﯿﻪﻫﺎﯾﯽ ﺑﺎ ﻣﻀﻤﻮﻥ«۹ ﺩﯼ ﺭﺍ ﮔﺮﺍﻣﯽ می‌ﺪﺍﺭﯾﻢ» ﺩﺭ ﺭﺍﻫﺮﻭﯼ ﺑﻨﺪ ﺍﻗﺪﺍﻡ ﺑﻪ ﺑﺮﮔﺰﺍﺭﯼ ﺭﺍﻫﭙﯿﻤﺎﯾﯽ ۴ ﻧﻔﺮﻩ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.

ﺍﻗﺪﺍﻡ ﺑﻪ ﺭﺍﻫﭙﯿﻤﺎﯾﯽ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﯼ ﺧﻮﺩ، ﻣﻮﺟﺒﺎﺕ ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ ﺯﻧﺪﺍﻧﯿﺎﻥ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺍﺭﺯش‌های ﺟﻨﺒﺶ ﺳﺒﺰ ﮐﻪ آن‌همه ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮﺵ ﻫﺰﯾﻨﻪ ﺩﺍﺩﻩ ﻭﺣﺴﺎﺱ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩ. ﻓﺘﻨﻪ ﮔﺮ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺩﺭﺣﺼﺮ ﻭ ﻃﻠﺐ ﻣﺮﮒ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻓﻀﺎﯼ ﺑﻨﺪ ﺭﺍ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﭘﯿﺶ ملتهب ﻭ ﻣﺘﻨﺸﻨﺞ ﻭ ﻧﻬﺎﯾﺘﺎ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻪ ﺩﺭﮔﯿﺮﯼ ﻓﯿﺰﯾﮑﯽ ﺷﺪ. ﺑﺎ ﺁﻧﮑﻪ ﺍﯾﻦ ﺩﺭﮔﯿﺮﯼ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺩﻗﺎﯾﻘﯽ ﻓﯿﺼﻠﻪ ﯾﺎﻓﺖ، ﺍﻣﺎ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﺍﺵ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﻋﻤﺎﺩ ﺑﻬﺎﻭﺭ، ﺣﺴﻦ ﺍﺳﺪﯼ ﺯﯾﺪ ﺁﺑﺎﺩﯼ، ﺑﻬﺰﺍﺩ ﻋﺮﺏ ﮔﻞ ﻭ ﻋﻠﯿ‌ﺮﺿﺎ ﮐﺎﻇﻢ ﺯﺍﺩﻩ ﺑﻪ ﺳﻠﻮﻝ ﺍﻧﻔﺮﺍﺩﯼ ﺑﻨﺪ ۲۴۰ ﻭ بیﺨﺒﺮﯼ ﺍﺯ ﻭﺿﻌﯿﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﻣﺪﺕ ﯾﮏ ﻫﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ.

ﺩﻭﻡ ﺁﻧﮑﻪ؛ ﻋﻨﻮﺍﻥﻫﺎﯼ ﺷﻐﻠﯽ ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﮐﻪ ﻧﺎمشان ﺩﺭ ﺫﯾﻞ ﻧﺎﻣﻪ ﺁﻣﺪﻩ، ﻏﯿﺮﻭﺍﻗﻌﯽ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺻﺤﺖ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭ سمت‌های ﺑﺮﮔﺰﺍﺭﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺭﺍﻫﭙﯿﻤﺎﯾﯽ ﻓﻮﻕ ﺍﻟﺬﮐﺮ به‌طورﻋﺠﯿﺐ ﭘﺮﻃﻤﻄﺮﺍﻕ ﻭ ﻏﯿﺮﻭﺍﻗﻌﯽ ﺑﯿﺎﻥ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻭﺟﻮﺩ ﯾﮏ ﻋﻤﺪ ﺩﺭﺍﯾﻦ ﺍﻃﻼﻉ ﺭﺳﺎﻧﯽ ﮐﺎﺫﺏ ﺍﻣﺎ ﻫﺪﻓﻤﻨﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻋﺘﺮﺍﻓﯽ ﻏﯿﺮﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﮐﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺗﻨﻈﯿﻢ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻧﺎﻣﻪ ﭼﻪ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺳﻮﻡ ﺁﻧﮑﻪ؛ ﺩﺭﺍﯾﻦ ﻧﺎﻣﻪ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ: ﭘﺲ ﺍﺯ ﺣﻤﻠﻪ ﺑﻪ ﺑﻨﺪ ۳۵۰ ﺍﻭﯾﻦ ﻭ ﻫﻤﺮﺍﻫﯽ ﺍﯾﻦ ﺯﻧﺪﺍﻧﯿﺎﻥ ﺑﺎ ﺯﻧﺪﺍﻧﯿﺎﻥ ﺳﯿﺎﺳﯽ، ﻣﺴﻮﻻﻥ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺩﺳﺖ ﺑﻪ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﺟﻮﯾﯽ ﺯﺩﻩ ﻭ ﻋﻼﻭﻩ ﺑﺮ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﮐﺮﺩﻥ ﺣﻘﻮﻕ ﺍﯾﻦ ﺯﻧﺪﺍﻧﯿﺎﻥ، ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﺍﻣﺘﯿﺎﺯﺍﺕ ﻭﺣﻘﻮﻕ ﻋﺎﺩﯼ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﯾﻎ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻋﺠﺒﺎ! ﺍﯾﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﮐﻪ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭ ﺩﺭﻗﺮﻧﻄﯿﻨﻪ ﺑﻨﺪ ۷ ﺑﺎ ﺍﻣﻀﺎﯼ ﻃﻮﻣﺎﺭﯼ ﺍﺯ مسئوﻻﻥ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺟﺪﺍ ﮐﺮﺩﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ به‌ﻘﻮﻝ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻓﺘﻨﻪ ﮔﺮﺍﻥ ﺗﺸﮑﺮ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺣﺎﻝ ﭼﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺖ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮕﺮﺩ ۹ ﺩﯼ، ﺭﯾﺎﮐﺎﺭﺍﻧﻪ ﺩﺳﺖ ﺑﻪ ﺩﺍﻣﻦ ﻣﺠﺎﻣﻊ ﺑﯿﻦ ﺍﻟﻤﻠﻠﯽ ﻭ ﺣﻘﻮﻕ ﺑﺸﺮﯼ ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ؟ ﺁﯾﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎﻭﺭﮐﻨﯿﻢ ﺍﯾﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﮐﻪ می‌ﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ، ﺍﺯ ﺯﻧﺪﺍﻧﯿﺎﻥ ﺳﯿﺎﺳﯽ-ﻋﻘﯿﺪﺗﯽ ﺟﺪﺍ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﭼﺮﺍ ﺍﺯ ﺷﺮﺍﯾﻄﯽ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﺴﺒﺐ به‌ﻮﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪﻧﺶ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﭼﺎﭘﻠﻮﺳﺎﻧﻪ ﺗﺸﮑﺮﻫﺎ ﮐﺮﺩﻧﺪ، ﺷﮑﺎﯾﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ؟ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ ﺩﺭﺗﻤﺎﻡ ﻣﺪﺗﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﻨﺪ ۳۵۰ ﺣﻀﻮﺭ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺍﺯ ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﺣﻘﻮﻕ ﺍﻭﻟﯿﻪ ﯾﮏ ﺯﻧﺪﺍﻧﯽ ﺍﺯﺟﻤﻠﻪ ﻋﺪﻡ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭﯼ ﺗﻤﺎﺱ ﺗﻠﻔﻨﯽ ﺑﺎ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﺍﻥ، ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻓﺸﺎﺭﻫﺎﯼ ﻣﻀﺎﻋﻒ ﻏﯿﺮﺍﻧﺴﺎﻧﯽ ﻭ ﺑﺮﺧﻼﻑ ﭘﺮﻭﺗﮑﻞﻫﺎﯼ ﺣﻘﻮﻕ ﺑﺸﺮﯼ ﺍﻋﺘﺮﺍﺿﯽ ﻧﺪﺍشتند؟

ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺁﻧﮑﻪ؛ ﮔﻮﯾﺎ ﺍﯾﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﮐﻪ ﻫﻤﮕﯽ ﺍﺯ ﺍﻋﻀﺎ ﻭﻫﻤﮑﺎﺭﺍﻥ ﺳﺎﺑﻖ ﻭﺯﺍﺭﺕ ﺍﻃﻼﻋﺎﺕ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺍﺯ ﻫﺮﮐﺠﺎ ﮐﻪ ﺑﺎﺩ ﻣﯽ ﻭﺯﺩ، ﺟﺎﻧﺐ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻤﺖ ﺭﺍ ﻧﮕﻪ می‌ﺪﺍﺭﻧﺪ؛ ﭼﻪ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﮕﺎه‌های ﺍﻃﻼﻋﺎﺗﯽ ﺍﺳﺮﺍﺋﯿﻞ ﻭ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎ ﻣﺒﺎﻟﻎ ﮐﻼﻥ ﺩﺭﯾﺎﻓﺖ می‌کردند ﺗﺎ ﻋﻠﯿﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﻭ ﮐﺸﻮﺭﺷﺎﻥ ﺟﺎﺳﻮﺳﯽ ﮐﻨﻨﺪ، ﭼﻪ ﺣﺎﻝ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺍﻭﯾﻦ ﺑﺎ آن‌که ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺳﻨﮕﯿﻨﯽ ﻋﻠﯿﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺻﺎﺩﺭﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻣﻮﺭﺩ ﺣﻤﺎﯾﺖ ﻧﻤﺎﯾﻨﺪﻩ ﻭﺯﺍﺭﺕ ﺍﻃﻼﻋﺎﺕ ﺩﺭﺑﻨﺪ ﺑﺎ
ﻧﺎﻡ ﻣﺴﺘﻌﺎﺭﻋﺒﺎﺳﯽ، ﻧﻤﺎﯾﻨﺪﻩ ﺩﺍﺩﺳﺘﺎﻧﯽ ﺗﻬﺮﺍﻥ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺑﺎ ﺗﺤﺮﯾﮏ ﺯﻧﺪﺍﻧﯿﺎﻥ ﻭ ﺍﯾﺠﺎﺩ ﺗﻨﺶ ﺩﺍﺧﻞ ﺑﻨﺪ ﺿﻤﻦ ﺁﺯﺍﺭ ﺭﻭﺣﯽ ﻭ ﺭﻭﺍﻧﯽ ﻣﻀﺎﻋﻒ ﻣﻘﺎﺻﺪ ﮔﺮﻭﻫﯽ ﺗﻨﺪﺭﻭ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺭﺍ ﭘﯿﺶ می‌ﺒﺮﻧﺪ.

ﭘﻨﺠﻢ ﺁﻧﮑﻪ؛ ﺑﻪ ﺭﺍﺳﺘﯽ ﮐﺪﺍﻡ ﻋﻘﻞ ﺳﻠﯿﻤﯽ ﺑﺎﻭﺭمی‌کند ﺍﻓﺮﺍﺩﯼ ﮐﻪ ﯾﺪ ﻃﻮﻻﻧﯽ ﺩﺭ ﺧﺒﺮﭼﯿﻨﯽ ﻋﻠﯿﻪ ﺯﻧﺪﺍﻧﯿﺎﻥ، ﺑﻪ ﺍﻣﯿﺪ ﺩﺭﯾﺎﻓﺖ ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯ ﻣﺮﺧﺼﯽ ﻭ ﯾﺎ ﻋﻔﻮ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻃﻼﻉ ﻭﻫﻤﺎﻫﻨﮕﯽ ﻣﺴﻮﻻﻥ، ﺟﻨﺎﺏ «ﻋﺒﺎﺳﯽ» ﻭ ﺭﻓﻘﺎ ﺩﺍﯾﻪﻫﺎﯼ ﻣﻬﺮﺑﺎﻥﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﺭﺷﺪﻩ، ﺩﻟﺴﻮﺯﺍﻧﻪ ﻭﺍﺭﺩ ﮔﻮﺩ ﺷﻮﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺑﻪ ﺷﺮﺍﯾﻂ ﻧﺎﮔﻮﺍﺭ ﺑﻨﺪ ﻧﺎﻣﻪ ﺍﺳﺘﻤﺪﺍﺩﯼ ﺭﺍ ﺧﻄﺎﺏ ﺑﻪ ﺁﻗﺎﯼ«ﺑﺎﻥ ﮐﯽ ﻣﻮﻥ» ﺗﻨﻈﯿﻢ ﮐﻨﻨﺪ! ﻣﮕﺮﻫﻤﯿﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﻧﺎﻣﻪ
ﺟﻤﻌﯽ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﺍﻧﯿﺎﻥ ﺧﻄﺎﺏ ﺑﻪ ﺍﻭﺑﺎﻣﺎ ﻓﺮﯾﺎﺩ ﻭﺍﺍﺳﻔﺎﻫﺎ! ﻭ ﺍﻋﺘﺮﺍض‌شان ﺑﻪ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺭﻓﺖ ﮐﻪ ﺣﮑﻢ ﻋﻔﻮﺷﺎﻥ ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﻧﺎﻣﻪ ﮐﻨﺴﻞ ﺷﺪ؟

ﺷﺸﻢ ﺁﻧﮑﻪ؛ ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﺍﻧﯿﺎﻥ ﺣﺎﺿﺮ ﺩﺭﻗﺮﻧﻄﯿﻨﻪ ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺗﺤﺼﯿل‌کرده ﻭ ﺑﺎﺳﻮﺍﺩ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺑﺎ ﺷﻨﺎﺧﺘﯽ ﮐﻪ ﺍﺯﺍﻓﺮﺍﺩ ﺗﻨﻈﯿﻢ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻧﺎﻣﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ بهﻮﯾﮋﻩ نقش‌شان ﺩﺭﺍﯾﺠﺎﺩ ﭘﻨﺠﺸﻨﺒﻪ ﺳﯿﺎﻩ، ﻗﻄﻌﺎ ﺧﻮﺩ نمی‌پذیرند ﺑﺎ ﺧﺒﺮﭼﯿﻦ ﻭ ﻣﺰﺩﻭﺭﯼ ﮐﻪ ﭼﻨﺪﯼ ﭘﯿﺶ ﺷﻌﺎﺭ ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺳﺮ ﺩﺍﺩﻩ ﻧﺎﻡ ﻭ ﺍﻣﻀﺎﺷﺎﻥ ﺩﺭﭘﺎﯼ ﯾﮏ ﻧﺎﻣﻪ ﺑﯿﺎﯾﺪ. ﻭ ﺍﯾﻦ ﺧﻮﺩ ﻧﺸﺎﻥ ﺍﺯ ﯾﮏ ﺟﻌﻞ ﻭ ﺳﻮﺀ ﺍﺳﺘﻔاﺪﻩ ﺍﺯ ﻧﺎﻡ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺪﻭﻥ ﮐﺴﺐ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻭ ﺍﻃﻼﻉ ﻗﺒﻠﯽ ﺍﺳﺖ. ﻭﻗﺘﯽ ﺩﺭ ﺑﺮﺭﺳﯽ ﺷﻮﺍﻫﺪ ﺑﻪ ﺳﻮﺀﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺁﮔﺎﻫﺎﻧﻪ و ﺟﻌﻞ ﻋﻤﺪﯼ ﻋﻨﻮﺍﻥ می‌رسیم ﭼﮕﻮﻧﻪ می‌توان ﺩﺭ ﺣﺴﻦ ﻧﯿﺖ ﺍﯾﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺷﮏ ﻧﮑﺮﺩ؟

ﻭ ﭘﺮﺳﺸﯽ ﮐﻪ ﺩﺭﺁﺧﺮ ﺑﺪﺍﻥ می‌رﺳﯿﻢ: ﭼﺮﺍﯾﯽ ﺍﻗﺪﺍﻡ ﺗﻨﺪﺭﻭﻫﺎ ﻋﻠﯿﻪ ﺯﻧﺪﺍﻧﯿﺎﻥ ﺍﻣﻨﯿﺘﯽ ﺍﺳﺖ؟ ﻣﮕﺮ ﻧﻪ ﺁﻧﮑﻪ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺧﺎﺋﻦ ﺑﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﻭﮐﺸﻮﺭﺷﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ؟ ﺁﯾﺎ ﺍﯾﻦ ﻃﺮﺡ ﺑﺪ ﺍﺟﺮﺍ ﺷﺪﻩ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻣﻌﻨﺎ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ ﺳﺎﺯﯼﻫﺎﯼ ﺷﮑﻞ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻋﻠﯿﻪ ﺍﯾﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﺯ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺑﺮﺧﯽ ﺭﺍ ﺑﺘﺮﺳﺎﻧﻨﺪ، ﻭﺍﺩﺍﺭ ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﻧﺸﯿﻨﯽ ﻭ ﺳﮑﻮﺕ ﮐﻨﻨﺪ، ﯾﺎ ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ ﺑﻪ ﺻﺮﻓﻪ ﻧﺒﻮﺩﻥ ﺣﺬﻑ ﻓﯿﺰﯾﮑﯽ، ﺩﺭ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﯾﮏ ﮐﻨش‌گر ﺳﯿﺎﺳﯽ، ﻓﻌﺎﻝ ﻗﻮﻣﯽ ﻭ ﻣﺬﻫﺒﯽ ﻭ ﺣﺬف‌شان ﺍﺯﻋﺮﺻﻪ ﺍﺟﺘﻤﺎﻉ ﻭ ﺳﯿﺎﺳﺖ به آن‌ها ﺍﻧﮓ ﺍﻣﻨﯿﺘﯽ ﺯﺩﻩ ﺍﻧﺪ؟ ﺁﯾﺎ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺍﯾﻦ ﺧﺪﻋﻪ ﺗﻨﺪﺭﻭﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﺜﺎﺑﻪ ﺑﺮﮔﻪ ﺗﺒﺮﺋﻪ ﺍﯾﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﺯ ﺍﺗﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭﺍﻫﯽ ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻬﺎﯼ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ ﺯﺩﻩﺍﻧﺪ؟ ﻫﺮﭼﻨﺪ ﺍﻓﮑﺎﺭﻋﻤﻮﻣﯽ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺍﯾﻦ ﺳﺎﻟﻬﺎﯼ ﺍﺧﯿﺮ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺗﻠﺦ ﺭﺳﯿﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺯﻧﺪﺍﻧﯿﺎﻥ ﺍﻣﻨﯿﺘﯽ، ﻫﻤﺎﻧﺎ ﻗﺮﺑﺎﻧﯿﺎﻧﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺩﺭﭘﺎﯼ ﺍﺭﺍﺑﻪ ﺍﻟﻬﻪ ﺧﺸﻤﮕﯿﻦ ﺟﻨﮓ. ﻧﮑﺘﻪ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺎﻣﻞ ﺍﯾﻦ ﻧﺎﻣﻪ، ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺗﻨﺪﺭﻭﻫﺎ ﺍﺯﺷﮕﺮﺩ ﺍﺭﺳﺎﻝ ﻧﺎﻣﻪ بهﻨﺎﻡ ﺯﻧﺪﺍﻧﯿﺎﻥ بهﮑﺎﻡ ﺧﻮﺩ، ﺑﻪ ﻣﺮﺍﺟﻊ ﺑﯿﻦ ﺍﻟﻤﻠﻠﯽ ﻭﺣﻘﻮﻕ ﺑﺸﺮﯼ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﺸﺎﻥ ﺍﺯ ﺗﻐﯿﯿﺮﺍﺗﯽ ﺩﺭﺷﯿﻮﻩ ﺍﺟﺮﺍﯼ ﻃﺮﺡﻫﺎی‌شان ﻭ ﺭﺧﻨﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﯽ ﺩﺭ ﺑﯿﻦ ﻓﻌﺎﻻﻥ ﻣﺪﻧﯽ ﻭ ﻣﻨﺘﻘﺪﺍﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻮﺷﯿﺎﺭﯼ ﺑﯿﺸﺘﺮﻓﻌﺎﻻﻥ ﺩﺭﺍﯾﻦ ﻋﺮﺻﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﺟﻠﻮﮔﯿﺮﯼ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺣﺮﺑﻪ ﻭﺣﺮﺑﻪﻫﺎﯼ ﻣﺸﺎﺑﻪ ﺭﺍمی‌ﻄﻠﺒﺪ.
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﮑﺮ ﻣﮑﺎﺭﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺍﻧﺪ.

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)