دعوت رهبر مملکت از آدم حسابی‌های مملکت

آقای خامنه‌ای، من یکی از همون دبستانی‌هایی هستم که امید بنیان‌گذار جمهوری اسلامی به اون‌ها بود؛ امیدی که خیلی زود به ناامیدی تبدیل شد و هر کدوم از ما شروع کردیم به پایین کشیدن ایدئولوژی‌های اسلامی. هرسال مهمانی‌ می‌گیری، به مهمان‌هات به‌رسم مهمان‌نوازی سکه هزار کوفت و زهر مار دیگه می‌دی که نوش جونشون باشه. تعدادی رو به‌عنوان شاعر دعوت می‌کنی، صدا و سیمای آقای ضرغامی هم تو بوق و سرنا می‌کنه که آحاد ملت این آقا، یعنی شما، رهبر انقلاب، یعنی آقای خامنه‌ای که شما باشید، به شعر اهمیت می‌ده و فرهنگ این مملکت رو دوست داره و شعرا رو دعوت می‌کرده بیتش، امسال طبق روال هر سال تعدادی آدم که دوست دارن شاعر باشن اما نه شاعرند و نه شعوری از ادبیات روز و ادبیات دنیا دارند رو دعوت کردی. آقای خامنه‌ای، پول نفتی که قرار بود بره توی سفر ملت رو داری، دمت هم گرم و گردنت هم کلفت‌تر از زمان اون جنگی‌ که می‌شد چند سال زود‌تر تمامش کنید و نکردید. اما کاش این‌طوری نبودی و بلانسبت کمی درست می کردی و به‌جای این‌همه ریخت پاش و تظاهر، حداقل دو سه تا آدم ‌حسابی دعوت می‌کردی، به‌جای اینکه اون بالا بشینی و ملت رو روی زمین بنشونی فقط میزبان می‌بودی و شعر گوش می‌کردی کمی درکت رو از ادبیات و شعر بالا می‌بردی ما هم برات به به و چه چه می‌کردیم آخرش هم می‌گفتیم دمت گرم که به ادبیات اهمیت می‌دی. سکه‌هات هم نه می‌گرفتیم و نه اصلاً به روی خودمون می‌آوردیم که کی هستی و چه کارها که نکرده‌یی. کتاب‌هامون تو کشور خودمون مجوز می‌گرفت و منتشر می‌کردیم. اگر بد نوشته بودیم ملت نمی‌خریدن و ما هم دیگه نمی‌نوشتیم مثل تمام نویسنده‌های دنیا. به خاطر اینکه غزل رو فقط می‌فهمی و درکی از باقی ژانرهای ادبی نداری حاضر بودیم بانو سیمین بهبهانی بالا بشینه و شما به‌جای «طیب الله انفاسکم» و یا احسنت گفتن‌های بی‌خودی موقع شعر خوندن ملت، ازش تشکر می‌کردی که این همه برای حقوق زن و برابری زن در جامعه کار کرده و این‌همه غزل‌های خوب گفته، نه کاری به غزه داشتی و نه گیر می‌دادی به کاندوم و وازکتومی ملت، به خدا اگر این‌طوری بود وضعیت مملکت هم به اینجا نمی‌رسید و شما هم به‌جای اینکه باعث تنفر باشی ملتی بهت آفرین می‌گفتن و دعا به جونت می‌کردن و آقا مجتبی هم به ساخت‌وساز خودش می‌رسید و، نیاز نبود جوونای مملکت رو یکی یکی سلاخی کنه. آخر سر هم همه نویسنده‌ها و شاعرهای واقعی مملکت می‌ذاشتن کنارشون وایسی و باهاشون عکس یادگاری بگیری و از فردا هم هر کی می‌رفت پی پیدا کردن یه لقمه نون خودش و تو باز می‌شدی رهبر یک مملکت تا سال آینده.

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)