تویسنده:   Benjamin Fernandez
روزﻧﺎﻣﻪ ﻧﮕﺎر، ﻓﺮﺳﺘﺎده وﻳﮋه ﻟﻮﻣﻮﻧﺪ دﻳﭙﻠﻮﻣﺎﺗﻴﻚ [ﺑﻪ ﻫﻨﺪ].

ﺑﺮﮔﺮدان: ﺷﻬﺒﺎز ﻧﺨﻌﻲ

از ﺑﻤﺒﺌﻲ ﺗﺎ دﻫﻠﻲ ﻧﻮ ﻧﺸﺮ روزﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎ ﺳﺮزﻧﺪﮔﻲ ﻗﺎﺑﻞ ﻣﻼﺣﻈﻪ ای دارد، ﺗﺎ
ﺟﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻫﻨﺪ دارای ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺟﺎﻳﮕﺎه ﺟﻬﺎﻧﻲ در اﻳﻦ زﻣﻴﻨﻪ اﺳﺖ. ﺑﺎ اﻳﻦ
ﺣﺎل، ﺳﻨﮕﻴﻨﻲ ﻓﺰاﻳﻨﺪه ﻣﺤﺎﻓﻞ ﺑﺎزرﮔﺎﻧﻲ، ﻛﻪ ﺳﻬﺎﻣﺪار روزﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎ ﺷﺪه اﻧﺪ، اﻳﻦ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻧﻲ را ﻛﻤﺮﻧﮓ ﻣﻲ ﻛﻨﺪ.

در ﺳﺎﻋﺘﻲ ﻛﻪ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﻧﻮرﻫﺎی روز ﺑﻤﺒﺌﻲ را ﺑﻪ ﻛﻨﺪی از رﺧﻮت ﺷﺒﺎﻧﻪ اش ﺟﺪا ﻣﻲ
ﻛﻨﺪ، ﻫﺰاران ﻣﺎﻣﻮر ﺗﻮزﻳﻊ روزﻧﺎﻣﻪ ﻣﻮرﭼﻪ وار ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺣﺮﻛﺖ در ﺧﻴﺎﺑﺎن ﻫﺎ ﻣﻲ ﻛﻨﻨﺪ
و ﺑﺴﺘﻪ ﻫﺎی روزﻧﺎﻣﻪ را درﭘﺎی ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن ﻫﺎ ﻳﺎ ﺑﺴﺎط ﭼﻮﺑﻲ ﻓﺮوﺷﻨﺪﮔﺎن ﺧﻴﺎﺑﺎﻧﻲ ﻣﻲ
ﮔﺬارﻧﺪ. ﻣﺸﺘﺮﻳﺎن، ﻛﻪ دور ﭘﻴﺸﺨﻮان ﻫﺎ ﺟﻤﻊ ﺷﺪه اﻧﺪ، ﭼﻨﺪ روﭘﻴﻪ روی ﻣﻴﺰ ﻣﻲ
اﻧﺪازﻧﺪ و در ﺣﺎل ﺳﺮﻛﺸﻴﺪن ﻳﻚ ﻟﻴﻮان ﭼﺎی داغ، در ﺳﻜﻮت ﻏﺮق در ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
روزﻧﺎﻣﻪ ﻣﻲ ﺷﻮﻧﺪ. اﻳﻦ ﻛﺎر در ﻛﺸﻮری ﻛﻪ ﻣﻄﺒﻮﻋﺎت ﺑﻴﺶ از ﺻﺪوﺳﻲ ﻣﻴﻠﻴﻮن
ﺧﻮاﻧﻨﺪه وﻓﺎدار دارد ﻧﺎدر ﻧﻴﺴﺖ.

ﺑﻨﺎﺑﺮ ﻧﻮﺷﺘﻪ «اﻛﻮﻧﻮﻣﻴﺴﺖ» (١)، ﻫﻨﺪ، ﭘﻴﺶ از ﭼﻴﻦ، در ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺟﺎﻳﮕﺎه ﺟﻬﺎﻧﻲ ﺑﺎزار
ﻣﻄﺒﻮﻋﺎت ﻗﺮار دارد. ﻳﻜﻲ از ﻛﻠﻴﺪﻫﺎی اﻳﻦ ﻣﻮﻓﻘﻴﺖ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺳﻮاد آﻣﻮزی اﺳﺖ ﻛﻪ
از ١٢ درﺻﺪ ﺟﻤﻌﻴﺖ درﺳﺎل ١٩٧۴، ﺑﻪ ٧۴ درﺻﺪ ﻛﻨﻮﻧﻲ رﺳﻴﺪه اﺳﺖ (٢). ﻓﺰون
ﺑﺮاﻳﻦ، دﺳﺘﺮﺳﻲ ﺑﻪ اﻳﻨﺘﺮﻧﺖ ﻫﻨﻮز در ﻣﺮاﺣﻞ اﺑﺘﺪاﻳﻲ (ﻛﻤﺘﺮ از ١٠ درﺻﺪ ﻫﻨﺪﻳﺎن)
اﺳﺖ و ﻗﻴﻤﺖ ﻳﻚ روزﻧﺎﻣﻪ ﺑﻪ ﻃﻮر ﻣﺘﻮﺳﻂ ٣ روﭘﻴﻪ (ﻛﻤﺘﺮ از ۵ ﺳﺎﻧﺘﻴﻢ ﻳﻮرو) و ﻛﻤﺘﺮ
از ﺑﻬﺎی ﻳﻚ ﻟﻴﻮان ﭼﺎی در ﻛﻨﺎر ﺧﻴﺎﺑﺎن اﺳﺖ. آﻳﺎ ﺑﺎﻳﺪ اﻳﻦ را ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻓﻮق اﻟﻌﺎده
ﺗﻜﺜﺮﮔﺮاﻳﻲ و ﺳﺮزﻧﺪﮔﻲ دﻣﻮﻛﺮاﺗﻴﻚ ﻏﻮل آﺳﻴﺎی ﺟﻨﻮﺑﻲ، ﻛﻪ درﺑﺎره اش ﮔﺰاﻓﻪ ﮔﻮﻳﻲ
ﻣﻲ ﺷﻮد، داﻧﺴﺖ؟

آﻗﺎی ﺑﺎﺳﻜﻬﺎر داس، در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﻃﺮﺣﻲ را ﺑﺮ ﺗﺎﺑﻠﻮﻳﻲ ﺳﻔﻴﺪ ﻣﻲ ﻛﺸﺪ، ﻋﺎﻟﻤﺎﻧﻪ ﻣﻲ
ﮔﻮﻳﺪ: «ﻫﻨﺪ ﻧﻪ ﻳﻚ، ﺑﻠﻜﻪ ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻛﺸﻮر اﺳﺖ: ﻫﻨﺪ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻳﺎﻓﺘﻪ – ٢٠ ﻣﻴﻠﻴﻮن
اﻧﮕﻠﻴﺴﻲ زﺑﺎن – ﻫﻨﺪ درﺣﺎل ﺗﻮﺳﻌﻪ و ﻫﻨﺪ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ. اوﻟﻲ ﻣﻮرد ﺗﻮﺟﻪ و ﻋﻼﻗﻪ
ﻣﺎﺳﺖ، دوﻣﻲ ﻫﻨﻮز آﻣﺎده ﻧﻴﺴﺖ و ﺳﻮﻣﻲ ﻋﻼﻗﻪ و ﺗﻮﺟﻬﻲ ﺑﺮﻧﻤﻲ اﻧﮕﻴﺰد». از ﭘﻨﺠﺮه
ﺑﺰرگ دﻓﺘﺮ ﻣﺠﻠﻞ ﻣﺪﻳﺮ اﺟﺮاﻳﻲ روزﻧﺎﻣﻪ «دﻳﻠﻲ ﻧﻴﻮز اﻧﺪ آﻧﺎﻻﻳﺴﻴﺰ» در ﻃﺒﻘﻪ ﻳﺎزدﻫﻢ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن «اﻳﻨﺪﻳﺎ ﺑﺎﻟﺰ ﻓﺎﻳﻨﺎﻧﺲ ﺳﻨﺘﺮ»، دﻫﻬﺎ ﺑﺮج ﺑﺘﻮﻧﻲ و ﺟﺮﺛﻘﻴﻞ ﺑﺮ روی ﺧﺮاﺑﻪ ﻫﺎی
ﻛﺎرﺧﺎﻧﻪ ﻗﺪﻳﻤﻲ «ﭘﺎرل دو ﺑﻤﺒﺌﻲ» ﺳﺮ ﺑﻪ آﺳﻤﺎن ﻛﺸﻴﺪه اﺳﺖ. ﻣﺨﺎﻃﺐ ﻣﺎ ﺑﺎ ﺗﺼﺮﻳﺢ
ﻣﻲ ﮔﻮﻳﺪ: «اﻧﮕﻠﻴﺴﻲ زﺑﺎن ﺗﺠﺎرت و ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﻴﺮﻧﺪه ﻫﺎﺳﺖ. ٨۵ درﺻﺪ از درآﻣﺪ
ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺗﻲ ﻋﺎﻳﺪ ﻣﻄﺒﻮﻋﺎت اﻧﮕﻠﻴﺴﻲ زﺑﺎن ﻣﻲ ﺷﻮد». در ﺳﺨﻨﺮاﻧﻲ او واژه « اﻃﻼﻋﺎت»
ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎی ﻳﻚ ﻛﺎﻻ اﺳﺖ.

درﻃﻮل ٣٢ ﺳﺎل، آﻗﺎی داس در ﮔﺮوه «ﺑﻨﺖ ﻛﻮﻟﻤﻦ و ﺷﺮﻛﺎ ﺑﺎ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﻣﺤﺪود» (ﺑﻲ
ﺳﻲ ﺳﻲ ال) ﻛﺎر ﻛﺮده، درﺳﺎل ٢٠٠١ ﺑﻪ رﻳﺎﺳﺖ آن رﺳﻴﺪه و ﻳﻚ ﺳﺎل ﺑﻌﺪ زﻣﺎم
اﻣﻮر ﻏﻮل رﺳﺎﻧﻪ ای «زی ﻣﺪﻳﺎ» را در دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ. ﺑﻲ ﺳﻲ ﺳﻲ ال ﻣﺎﻟﻚ ﻳﻜﻲ

از ﻗﺪﻳﻤﻲ ﺗﺮﻳﻦ ﻧﺸﺮﻳﺎت ﻣﻠﻲ «ﺗﺎﻳﻢ آف اﻳﻨﺪﻳﺎ» اﺳﺖ ﻛﻪ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ روزﻧﺎﻣﻪ ﺑﻪ زﺑﺎن
اﻧﮕﻠﻴﺴﻲ در دﻧﻴﺎ (ﺑﺎ ﭘﻨﺞ ﻣﻴﻠﻴﻮن ﻧﺴﺨﻪ و ﭼﺎپ رﻧﮕﻲ) اﺳﺖ و ﻫﺮﺳﺎل ﺑﻴﺶ از ﻳﻚ
ﻣﻴﻠﻴﺎرد دﻻر درآﻣﺪ ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺗﻲ دارد (٣).

در زﻣﺎن ﻣﻮج آزادﺳﺎزی اﻗﺘﺼﺎدی در ﺳﺮاﺳﺮ ﻛﺸﻮر، از ﺳﺎل ١٩٩١، «ﺗﺎﻳﻢ آف
اﻳﻨﺪﻳﺎ» ﭘﻴﺸﺮو ﭼﺮﺧﺶ ﺑﺎزرﮔﺎﻧﻲ رﺳﺎﻧﻪ ﻫﺎ ﺑﻮد. آﻗﺎی داس ﻣﻲ ﮔﻮﻳﺪ: «ﻣﺎ دوران
اﺳﺘﻘﻼل دوﻣﻲ را ﻣﻲ ﮔﺬراﻧﻴﻢ. ﻧﺴﻞ ﭘﺲ از ﺳﺎل ١٩٩١ ﻧﺴﻞ ﻧﻮی “ﻓﺮزﻧﺪان ﻧﻴﻤﻪ
ﺷﺐ” اﺳﺖ». اﺷﺎره او ﺑﻪ ﻧﺴﻠﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ در ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺎی ١۵ اوت ١٩۴٧ ﺑﻪ
دﻧﻴﺎ آﻣﺪه اﺳﺖ. آﻗﺎی وﻳﻨﻴﺖ ﺟﺎﻳﻦ، رﺋﻴﺲ ﻫﻴﺎت ﻣﺪﻳﺮه ﺑﻲ ﺳﻲ ﺳﻲ ال و دوﺳﺖ و
ﻫﻤﺮاه ﺳﻲ و دو ﺳﺎﻟﻪ آﻗﺎی داس، اﻳﻦ ﻧﻮزاﻳﻲ را ﺑﺎ ﻋﺒﺎراﺗﻲ ﻛﻤﺘﺮ ﺷﺎﻋﺮاﻧﻪ ﺑﻴﺎن ﻣﻲ
ﻛﻨﺪ: «ﻣﺎ ﻳﻚ ﻣﻮﺳﺴﻪ ﻣﻄﺒﻮﻋﺎﺗﻲ ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ. ﻳﻚ ﻣﻮﺳﺴﻪ ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺗﻲ ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ
٩٠ درﺻﺪ درآﻣﺪ از ﺗﺒﻠﻴﻐﺎت ﻣﻲ آﻳﺪ، ﺷﻤﺎ ﻳﻚ ﻣﻮﺳﺴﻪ ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺗﻲ ﻫﺴﺘﻴﺪ (۴)». اﻳﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﮕﺮش ﺑﻪ ﻃﻮر ﻋﻤﻴﻖ ﺑﺮ ﺻﻨﻌﺖ ﻣﻄﺒﻮﻋﺎت درﻫﻨﺪ اﺛﺮ ﮔﺬاﺷﺘﻪ اﺳﺖ.

«ﺗﺎﻳﻢ آف اﻳﻨﺪﻳﺎ»، «ﻣﻮﻓﻘﻴﺖ» ﺧﻮد را ﻣﺪﻳﻮن ﺑﺮادر آﻗﺎی وﻳﻨﻴﺖ، آﻗﺎی ﺳﻤﻴﺮ ﺟﺎﻳﻦ
اﺳﺖ. ﻣﻌﺎون ﺧﻴﻠﻲ ﻣﺤﺎﻓﻈﻪ ﻛﺎر ﺑﻲ ﺳﻲ ﺳﻲ ال، ﭘﺲ از ﻗﺮارﮔﺮﻓﺘﻦ در راس ﮔﺮوه
درﭘﺎﻳﺎن دﻫﻪ ١٩٨٠، اﺻﻼﺣﺎت زﻳﺎدی اﻧﺠﺎم داد. ﺗﺒﻠﻴﻎ در ﺑﺎﻻی ﺻﻔﺤﺎت، ﻓﺮوش
«ﺻﻔﺤﻪ اول» ﺑﻪ ﻗﻴﻤﺖ ۴۵٠ ﻫﺰار دﻻر و اﺑﺪاع واژه «ﺗﺒﻠﻴﻐﻴﻪ»، در ﺑﺮاﺑﺮ
«ﺗﺤﺮﻳﺮﻳﻪ». اﻳﻦ رﭘﺮﺗﺎژ آﮔﻬﻲ ﻫﺎ ﺗﻮﺳﻂ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎن روزﻧﺎﻣﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻣﻲ ﺷﻮد اﻣﺎ ﭘﻮل
آن را ﭼﻬﺮه ﻫﺎی ﺳﺮﺷﻨﺎس ﺳﻴﻨﻤﺎ، ﻛﺮﻳﻜﺖ و ﺳﻴﺎﺳﺖ ﺑﺮای ﭘﻴﺸﺒﺮد ﻛﺎر ﺧﻮد ﻣﻲ
ﭘﺮدازﻧﺪ. اﻳﻦ ﻛﻪ ﺧﻮاﻧﻨﺪه اﻳﻦ ﻣﺴﺌﻠﻪ را ﻧﻤﻲ داﻧﺪ ﺑﻲ اﻫﻤﻴﺖ اﺳﺖ ﭼﺮا ﻛﻪ ﻣﺸﺘﺮی در
درﺟﻪ اول آﮔﻬﻲ دﻫﻨﺪه اﺳﺖ. «ﺗﺎﻳﻢ آف اﻳﻨﺪﻳﺎ»، ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺷﺪه ﺑﺎ اﻳﻦ روﺣﻴﻪ
ﺳﻮداﮔﺮاﻧﻪ، ﺟﻨﮕﻲ ﺑﻴﺮﺣﻤﺎﻧﻪ را ﻋﻠﻴﻪ رﻗﻴﺒﺎن ﺧﻮد اﻋﻼم ﻛﺮد. اﻣﺮوز، در ﺑﻤﺒﺌﻲ ﺑﻬﺎی

ﺗﻚ ﻓﺮوﺷﻲ روزﻧﺎﻣﻪ ۵ روﭘﻴﻪ اﺳﺖ، درﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﻫﺰﻳﻨﻪ ﺗﻮﻟﻴﺪ آن از ١٠ روﭘﻴﻪ ﻧﻴﺰ
ﻓﺮاﺗﺮ ﻣﻲ رود. روزﻧﺎﻣﻪ درﺳﺎل ١٩٩٨ در ﺑﻨﮕﺎﻟﻮر ﺑﻬﺎی ﺗﻚ ﻓﺮوﺷﻲ ﺧﻮد را ﺑﻪ ﻳﻚ
ﺳﻮم ﻫﺰﻳﻨﻪ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻛﺎﻫﺶ داد و روزﻧﺎﻣﻪ ﭼﺎپ دﻫﻠﻲ ﺧﻮد را ازﺳﺎل ١٩٩۴ ﺑﻪ ﺑﻬﺎی
ﻳﻚ و ﻧﻴﻢ روﭘﻴﻪ ﻣﻲ ﻓﺮوﺷﺪ.

ﻛﺎر ﻧﺒﻮغ آﻣﻴﺰ دﻳﮕﺮ آﻗﺎی ﺳﻤﻴﺮ ﺟﺎﻳﻦ، ﻣﺒﺎدﻟﻪ آﮔﻬﻲ ﺑﺎ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﮔﺬاری ﺑﻪ وﻳﮋه در
اﻣﻼک و ﻣﺴﺘﻐﻼت ﺑﻮد. ﺑﻪ ﻳﻤﻦ اﻳﻦ راﻫﺒﺮد ﺑﻲ ﺳﺎﺑﻘﻪ، ﺑﻲ ﺳﻲ ﺳﻲ ال در ﺑﻴﺶ از
٣۵٠ ﻣﻮﺳﺴﻪ ﺳﻬﻢ دارد ﻛﻪ ﺳﻮد ﺳﻬﺎم آﻧﻬﺎ ١۵ درﺻﺪ از درآﻣﺪش را ﺗﺸﻜﻴﻞ ﻣﻲ
دﻫﺪ. ﺑﺰودی اﻳﻦ ﻧﻮآوری ﻫﺎ در اﻛﺜﺮ ﻣﻄﺒﻮﻋﺎت ﻫﻨﺪ ﺑﻪ ﺻﻮرت ﻗﺎﻋﺪه درآﻣﺪ. ﻳﻚ
ﺳﺮدﺑﻴﺮ ﺳﺎﺑﻖ «ﻫﻨﺪوﺳﺘﺎن ﺗﺎﻳﻤﺰ»، رﻗﻴﺐ اﺻﻠﻲ «ﺗﺎﻳﻢ آف اﻳﻨﺪﻳﺎ» ﺑﺎ ﺗﻠﺨﻜﺎﻣﻲ ﻣﻲ ﮔﻮﻳﺪ
(۵): «ﺗﺎﻳﻢ آف اﻳﻨﺪﻳﺎ ﻫﺮﻛﺎری ﻛﻪ ﺑﻜﻨﺪ، ﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ دو روز ﺑﻌﺪ ﻫﻤﺎن ﻛﺎر را اﻧﺠﺎم
دﻫﻴﻢ».

ﺗﺪاﺧﻞ ﺗﺎرﻳﺨﻲ رﺳﺎﻧﻪ ﻫﺎ ﺑﺎ ﻣﺠﺘﻤﻊ ﻫﺎی ﺻﻨﻌﺘﻲ و ﻣﺤﺎﻓﻞ
ﺳﻴﺎﺳﻲ

آﻗﺎی ﭘﺎرﻧﺠﻮی ﮔﻮﻫﺎ ﺗﺎﻛﻮرﺗﺎ، ﺑﺎ رﻳﺸﺨﻨﺪ ﻣﻲ ﮔﻮﻳﺪ: «اﻣﺮوز، رﻛﻦ ﭼﻬﺎرم ﻗﺪرت اﻣﻼک
اﺳﺖ». ﺑﻪ ﻧﻈﺮ اﻳﻦ روزﻧﺎﻣﻪ ﻧﮕﺎر ﻣﺴﺘﻘﻞ، ﻳﻜﻲ از ﺑﻨﻴﺎﻧﮕﺬاران ﺗﺎرﻧﻤﺎی «ﻫﻮت» درﺳﺎل
٢٠٠١ ﻛﻪ ﺑﺮ ﻣﻄﺒﻮﻋﺎت ﻫﻨﺪ ﻧﻈﺎرت ﻣﻲ ﻛﻨﺪ، ﻣﻨﻈﺮ رﺳﺎﻧﻪ ای از اﻧﺤﺼﺎر دوﻟﺘﻲ ﺗﺎ
ﺳﺎل ﻫﺎی دﻫﻪ ١٩٩٠، ﺑﻪ ﻳﻚ «ﺑﺎزار ﺧﺎﻧﻮادﮔﻲ- ﺳﻴﺎﺳﻲ ﺧﺼﻮﺻﻲ» ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻳﺎﻓﺘﻪ اﺳﺖ.

ﺑﺨﺶ ﻋﻤﺪه ای از ﻣﻄﺒﻮﻋﺎت ﻫﻨﺪ اﻣﺮوز در دﺳﺖ ﻫﺎی ﻛﻤﺘﺮ از ١٠ ﻣﺠﺘﻤﻊ اﺳﺖ ﻛﻪ
ﻫﺮﻧﻮع ﻧﺸﺮﻳﻪ ای ﻣﻨﺘﺸﺮ ﻣﻲ ﻛﻨﻨﺪ (ﻣﻄﻠﺐ ﺿﻤﻴﻤﻪ اﻳﻦ ﻣﻘﺎﻟﻪ را ﺑﺨﻮاﻧﻴﺪ). ﺑﻲ ﺳﻲ ﺳﻲ
ال ﻛﻪ «اﻛﻮﻧﻮﻣﻴﻚ ﺗﺎﻳﻢ» را ﻧﻴﺰ ﻣﻨﺘﺸﺮ ﻣﻲ ﻛﻨﺪ (ﻛﻪ دوﻣﻴﻦ روزﻧﺎﻣﻪ اﻗﺘﺼﺎدی اﻧﮕﻠﻴﺴﻲ
زﺑﺎن ﭘﺮﺧﻮاﻧﻨﺪه دﻧﻴﺎ ﭘﺲ از وال اﺳﺘﺮﻳﺖ ژورﻧﺎل اﺳﺖ)، ﻣﺎﻟﻚ ١١ روزﻧﺎﻣﻪ دﻳﮕﺮ، ٨٠
ﻣﺠﻠﻪ، دو ﺷﺒﻜﻪ ﺧﺒﺮ ﻣﺎﻫﻮاره ای، ﻳﻚ ﺷﺒﻜﻪ ﺳﻴﻨﻤﺎﻳﻲ ﺑﻪ زﺑﺎن اﻧﮕﻠﻴﺴﻲ، ﻳﻚ ﺷﺒﻜﻪ
ﻣﺨﺼﻮص ﺧﺒﺮﻫﺎی ﺑﺎﻟﻴﻮود، ﻳﻚ رادﻳﻮ، ﻳﻚ ﺷﺮﻛﺖ آﻓﻴﺶ ﻫﺎی ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺗﻲ و ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﺗﺎرﻧﻤﺎی اﻳﻨﺘﺮﻧﺘﻲ اﺳﺖ.

«داﻳﻨﻴﻚ ﺑﻬﺎﺳﻜﺎر»، دوﻣﻴﻦ روزﻧﺎﻣﻪ ﺑﻪ زﺑﺎن ﻫﻨﺪی، ﻛﻪ درﺳﺎل ﻫﺎی دﻫﻪ ١٩۵٠ ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ روزﻧﺎﻣﻪ در ﺑﻬﻮﭘﺎل ﻣﻨﺘﺸﺮ ﻣﻲ ﻛﺮد، اﻣﺮوز ﺻﺎﺣﺐ ٧ روزﻧﺎﻣﻪ، دو ﻣﺠﻠﻪ، ١٧
اﻳﺴﺘﮕﺎه رادﻳﻮ و ٧ ﺷﺒﻜﻪ ﺗﻠﻮﻳﺰﻳﻮن ﻛﺎﺑﻠﻲ اﺳﺖ. ﺳﻪ ﮔﺮوه رﺳﺎﻧﻪ ای ﻛﻪ ﻣﻬﻢ ﺗﺮﻳﻦ
روزﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎی اﻧﮕﻠﻴﺴﻲ زﺑﺎن را ﻣﻨﺘﺸﺮ ﻣﻲ ﻛﻨﻨﺪ (ﺑﻲ ﺳﻲ ﺳﻲ ال، اچ ﺗﻲ ﻣﺪﻳﺎ و
ﻛﺎﺳﺘﻮری اﻧﺪ ﺳﺎﻧﺰ ﺑﺎ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﻣﺤﺪود)، ٣٩ درﺻﺪ از ﻛﻞ درآﻣﺪ و ۴۴ درﺻﺪ از
درآﻣﺪ ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺗﻲ را ﺑﻪ ﺧﻮد اﺧﺘﺼﺎص داده اﻧﺪ، درﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﺗﻨﻬﺎ ۶ درﺻﺪ ﺧﻮاﻧﻨﺪه ﻫﺎی
ﻧﺸﺮﻳﺎت را در ﺑﺮ ﻣﻲ ﮔﻴﺮﻧﺪ (۶). در دﻫﻠﻲ ﻧﻮ، ﺗﻨﻬﺎ ﺷﻬﺮ ﺟﻬﺎن ﻛﻪ ﻫﺮروز درآن ١۶
روزﻧﺎﻣﻪ اﻧﮕﻠﻴﺴﻲ زﺑﺎن ﻣﻨﺘﺸﺮ ﻣﻲ ﺷﻮد، ﺳﻪ ﭼﻬﺎرم ﺑﺎزار روزﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎی اﻧﮕﻠﻴﺴﻲ زﺑﺎن
در اﺧﺘﻴﺎر «ﺗﺎﻳﻢ آف اﻳﻨﺪﻳﺎ» و «اﻛﻮﻧﻮﻣﻴﻚ ﺗﺎﻳﻤﺰ» اﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﺮدو ﺑﻪ ﺑﻲ ﺳﻲ ﺳﻲ ال و
ﻫﻨﺪوﺳﺘﺎن ﺗﺎﻳﻤﺰ ﺗﻌﻠﻖ دارﻧﺪ.

ﺑﺎزار ﻧﺎن و آب دار ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺗﻲ اﺷﺘﻬﺎی ﻛﻨﺸﮕﺮان ﺧﺎرﺟﻲ، ﺑﻪ وﻳﮋه ﮔﺮوه ﻫﺎی ﺗﻠﻮﻳﺰﻳﻮﻧﻲ و
ارﺗﺒﺎﻃﺎت را ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻣﻲ ﻛﻨﺪ. ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺗﻬﺎ ﻛﻮرﺗﺎ «ﺑﻴﺶ از ﭘﻴﺶ ﻣﺠﺘﻤﻊ ﻫﺎی ﺻﻨﻌﺘﻲ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﻳﺎ ﻏﻴﺮﻣﺴﺘﻘﻴﻢ در ﮔﺮوه ﻫﺎی رﺳﺎﻧﻪ ای ﻛﺴﺐ ﻣﻲ ﻛﻨﻨﺪ». او ﺑﻲ درﻧﮓ
از «ﻣﻮرداﻛﻴﺰاﺳﻴﻮن» ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻲ ﻛﻨﺪ ﻛﻪ اﺷﺎره اش ﺑﻪ ﻣﺎﻟﻚ ﺑﺰرگ رﺳﺎﻧﻪ ای راﭘﺮت

ﻣﻮرداک اﺳﺖ ﻛﻪ در ﻫﻨﺪ ﻣﺎﻟﻚ ﮔﺮوه اﺳﺘﺎر اﺳﺖ ﻛﻪ در ﺳﺎل ﻫﺎی دﻫﻪ ١٩٩٠ ورود
ﭘﺮﺳﺮوﺻﺪاﻳﻲ ﺑﻪ ﺑﺎزار ﺻﻮﺗﻲ – ﺗﺼﻮﻳﺮی ﻛﺸﻮر داﺷﺖ. ﮔﺮوه ﻗﺪرﺗﻤﻨﺪ «رﻳﻼﻳﻨﺲ
اﻳﻨﺪاﺳﺘﺮﻳﺰ» ﻣﺘﻌﻠﻖ ﺑﻪ آﻗﺎی ﻣﻮﻛﺶ آﻣﺒﺎﻧﻲ (ﺛﺮوﺗﻤﻨﺪﺗﺮﻳﻦ ﻓﺮد ﻫﻨﺪ و ﺑﻨﺎﺑﺮ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻣﺠﻠﻪ ﻓﻮرﺑﺰ ﺑﻴﺴﺖ و ﻳﻜﻤﻴﻦ ﺛﺮوﺗﻤﻨﺪ دﻧﻴﺎ) درﺳﺎل ٢٠١٢ ﺑﺎ ﮔﺮوه ﺷﺒﻜﻪ ١٨، ﻣﺎﻟﻚ
١٩ ﺷﺒﻜﻪ ﺗﻠﻮﻳﺰﻳﻮﻧﻲ و ﮔﺮوه اﻧﺎﻧﺪو، ﻛﻪ ﻳﻜﻲ از ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ روزﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎ ﺑﻪ زﺑﺎن ﺗﻠﻮﮔﻮ (ﺑﺎ
ﺑﻴﺶ از ﺷﺶ ﻣﻴﻠﻴﻮن ﻧﺴﺨﻪ در روز) را ﻣﻨﺘﺸﺮ ﻣﻲ ﻛﻨﺪ و ﺷﺒﻜﻪ ﺗﻠﻮﻳﺰﻳﻮﻧﻲ ﻣﺤﻠﻲ
اﻧﺎﻧﺪو ﻫﻢ ﭘﻴﻮﻧﺪ ﺗﺠﺎری ﺷﺪﻧﺪ. اﻳﻦ ادﻏﺎم، اﻳﻦ ﻣﺠﺘﻤﻊ را درﻣﻴﺎن ﭘﺮﻧﻔﻮذﺗﺮﻳﻦ ﮔﺮوه
ﻫﺎی رﺳﺎﻧﻪ ای ﻫﻨﺪ، در ﻛﻨﺎر ﺑﻲ ﺳﻲ ﺳﻲ ال و اﺳﺘﺎر ﻗﺮار داد.

آﻗﺎی ﺗﻬﺎﻛﻮرﺗﺎ ﻳﺎدآوری ﻣﻲ ﻛﻨﺪ ﻛﻪ ﺑﺎ آن ﻛﻪ اﻣﺮوز ﻣﻮﺿﻮع ﺣﺎدﺗﺮ ﺷﺪه، وﻟﻲ «ﻣﺴﺎﻟﻪ
دﺳﺖ اﻧﺪاﺧﺘﻦ ﺻﻨﺎﻳﻊ ﺑﺮ رﺳﺎﻧﻪ ﻫﺎ ﺑﻪ اﻧﺪازه ﺧﻮد ﻣﻠﺖ ﻫﻨﺪ ﻗﺪﻣﺖ دارد». درﺳﺎل
١٩۴٨، ﺟﻮاﻫﺮ ﻟﻌﻞ ﻧﻬﺮو، ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ رﺋﻴﺲ دوﻟﺖ ﻣﺴﺘﻘﻞ ﻫﻨﺪ، ﺑﺎ اﺷﺎره ﺑﻪ «ﺗﺎﻳﻢ آف
اﻳﻨﺪﻳﺎ» از «ﻣﻄﺒﻮﻋﺎت ﻛﻨﻔﻲ» ﺣﺮف ﻣﻲ زد. درآن زﻣﺎن، ﺧﺎﻧﻮاده ﺟﺎﻳﻦ اﻣﺘﻴﺎز ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻛﻨﻒ در ﻛﻠﻜﺘﻪ را در اﺧﺘﻴﺎر داﺷﺖ. ﻧﻬﺮو از «ﻣﻄﺒﻮﻋﺎت ﻓﻮﻻدی» ﻧﻴﺰ ﺷﻜﻮه داﺷﺖ
ﻛﻪ اﺷﺎره اش ﺑﻪ ﮔﺮوه ﺗﺎﺗﺎ، ﻣﺎﻟﻚ روزﻧﺎﻣﻪ ﻣﺘﻨﻔﺬ ﺑﻨﮕﺎﻟﻲ «اﺳﺘﻴﺘﺰﻣﻦ» ﺑﻮد. او از
دوﺳﺖ ﺧﻮد راﻣﻨﺎت ﮔﻮاﻧﻜﺎ، ﻣﺪﻳﺮ روزﻧﺎﻣﻪ «اﻳﻨﺪﻳﻦ اﻛﺴﭙﺮس» ﻛﻪ در ﺳﺎل ﻫﺎی
١٩۶٠ – ﺑﺪون ﻣﻮﻓﻘﻴﺖ – ﻛﻮﺷﻴﺪ ﺷﺮﻛﺖ ﻫﻨﺪی آﻫﻦ و ﻓﻮﻻد را ﺑﻪ دﺳﺖ آورد
اﻧﺘﻘﺎد ﻛﻤﺘﺮی ﻣﻲ ﻛﺮد. روزﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎ آﻣﻮﺧﺘﻪ اﻧﺪ ﻛﻪ ﺧﻮد را ﺑﺎ ﻗﺪرت ﺗﻄﺒﻴﻖ دﻫﻨﺪ. در
دوره ﺣﺎﻟﺖ ﻓﻮق اﻟﻌﺎده اﻋﻼم ﺷﺪه ﺗﻮﺳﻂ ﻧﺨﺴﺖ وزﻳﺮ اﻳﻨﺪﻳﺮا ﮔﺎﻧﺪی (٧) – دﺧﺘﺮ
ﻧﻬﺮو -، «ﺗﺎﻳﻢ آف اﻳﻨﺪﻳﺎ» ﻛﻪ آﺷﻮک ﺟﺎﻳﻦ (ﭘﺪر وﻳﻨﻴﺖ و ﺳﻤﻴﺮ) آن را اداره ﻣﻲ
ﻛﺮد، «ﺗﺎﻳﻢ آف اﻳﻨﺪﻳﺮا» ﻧﺎﻣﻴﺪه ﻣﻲ ﺷﺪ.

رﺳﺎﻧﻪ ﻫﺎی ﻣﺨﺎﻟﻒ و ﻣﻄﺒﻮﻋﺎت ﺑﺪﻳﻞ ﺑﺮای اداﻣﻪ ﺑﻘﺎ روز ﺑﻪ
روز ﺑﺎ دﺷﻮاری ﺑﻴﺸﺘﺮ روﺑﺮو ﻫﺴﺘﻨﺪ.

اﻳﻦ درﻫﻢ آﻣﻴﺨﺘﻦ رﺳﺎﻧﻪ ﻫﺎ، ﻣﺠﺘﻤﻊ ﻫﺎ و ﻣﺤﺎﻓﻞ ﺳﻴﺎﺳﻲ ﮔﺮاﻳﺸﻲ ﺑﻪ ﭘﺎﻳﺎن ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻧﺪارد. «ﻫﻨﺪوﺳﺘﺎن ﺗﺎﻳﻤﺰ» ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻢ ﺷﻮﺑﻬﺎﻧﺎ ﺑﻬﺎرﺗﻴﺎ از ﭘﺪر ﺑﻪ ارث رﺳﻴﺪه ﻛﻪ از ﺳﺎل
٢٠٠٨ ﻣﺪﻳﺮ ﺗﺤﺮﻳﺮﻳﻪ آن ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ و ﺗﺎ ﺳﺎل ٢٠١٢ از ﺳﻮی ﺣﺰب ﻛﻨﮕﺮه ﻛﻪ در
دوﻟﺖ اﻛﺜﺮﻳﺖ دارد، در ﭘﺎرﻟﻤﺎن ﻛﺮﺳﻲ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻲ داﺷﺖ. ﺑﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﻳﻜﻲ از اﻋﻀﺎی
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺗﺤﺮﻳﺮﻳﻪ روزﻧﺎﻣﻪ، ﻫﻤﻪ اﻋﻀﺎی ﺗﺤﺮﻳﺮﻳﻪ از ﺗﻠﻔﻦ روزاﻧﻪ او ﺑﺮای «ﺗﺼﺤﻴﺢ»
ﻫﺮاس داﺷﺘﻨﺪ. «داﻳﻨﻴﻚ ﺟﺎﮔﺮان» ﭘﺮﺗﻴﺮاژﺗﺮﻳﻦ روزﻧﺎﻣﻪ ﻫﻨﺪی زﺑﺎن (١۶.۵ﻣﻴﻠﻴﻮن
ﺧﻮاﻧﻨﺪه) ﻳﻚ اﻣﭙﺮاﺗﻮری اﺳﺖ ﻛﻪ ﺗﻮﺳﻂ ﻧﺎرﻧﺪا ﻣﻮﻫﺎن، ﺻﺎﺣﺐ ﺻﻨﻌﺘﻲ ﻛﻪ ازﺳﻮی
ﺣﺰب ﻫﻨﺪوی راﺳﺖ اﻓﺮاﻃﻲ ﻣﺮدم ﻫﻨﺪ در ﭘﺎرﻟﻤﺎن دارای ﻛﺮﺳﻲ ﺑﻮد، ﺑﻨﺎ ﻧﻬﺎده
ﺷﺪ. ﭘﺴﺮ ﻣﻮﻫﺎن، آﻗﺎی ﺳﺎﻧﺠﺎی ﮔﻮﭘﺘﺎ ﺟﺎی ﭘﺪر را ﮔﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ.

ﭼﻨﻴﻦ وﺿﻌﻴﺘﻲ – ﺑﺪون آن ﻛﻪ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﺮاﻧﮕﻴﺰد – ﺳﺒﺐ ﺑﺮﭘﺎﻳﻲ ﺟﻨﺠﺎل ﻫﺎی ﻣﺘﻌﺪد
ﺷﺪه اﺳﺖ. ﻣﺴﺎﻟﻪ «ﺧﺒﺮﻫﺎی ﭘﻮﻟﻲ»، ﻣﻘﺎﻟﻪ ﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﭘﻮل آﻧﻬﺎ ﺗﻮﺳﻂ ﻧﺎﻣﺰدﻫﺎی
اﻧﺘﺨﺎﺑﺎﺗﻲ در اﻧﺘﺨﺎﺑﺎت ﻣﺠﻠﺲ در ﺳﺎل ٢٠٠٩ ﭘﺮداﺧﺖ ﻣﻲ ﺷﺪ، ﭘﺎی ﻣﻬﻢ ﺗﺮﻳﻦ ﺣﺰب
ﻫﺎ و روزﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎی ﻛﺸﻮر: «ﺗﺎﻳﻢ آف اﻳﻨﺪﻳﺎ» ﺑﻪ زﺑﺎن اﻧﮕﻠﻴﺴﻲ، «داﻳﻨﻴﻚ ﺟﺎﮔﺮان» و
«داﻳﻨﻴﻚ ﺑﻬﺎﺳﻜﺎر» ﺑﻪ زﺑﺎن ﻫﻨﺪی و ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ روزﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎی ﭘﺮﺗﻴﺮاژ ﻣﻨﺘﺸﺮﺷﺪه ﺑﻪ زﺑﺎن
ﻣﺤﻠﻲ «ﻟﻮﻛﻤﺎت» در ﻣﺎراﺗﻲ، «ﭘﻨﺠﺎب ﻛﺴﺮی» در ﭘﻨﺠﺎب و «اﻧﺎﻧﺪو» در ﺗﻠﻮﮔﻮ را ﺑﻪ
ﻣﻴﺎن ﻛﺸﺎﻧﺪ.

درﺳﺎل ٢٠٠٨، وزارت اﻃﻼﻋﺎت و اﻧﺘﺸﺎرات ﺗﻬﻴﻪ ﮔﺰارﺷﻲ درﻣﻮرد ﻣﺎﻟﻜﻴﺖ رﺳﺎﻧﻪ ﻫﺎ
را ﺑﻪ ﻛﺎﻟﺞ ﻣﺪﻳﺮﻳﺖ ﻛﺎرﻛﻨﺎن ﻫﻨﺪ (ASCI) ﻛﻪ ﮔﺮوﻫﻲ ﻣﺴﺘﻘﻞ و ﺣﺎﻣﻲ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻋﻤﻮﻣﻲ
ﻣﻌﺮﻓﻲ ﻣﻲ ﺷﺪ ﺳﻔﺎرش داد. ﮔﺰارش ﺑﺮ «ﺳﻠﻄﻪ آﺷﻜﺎر ﺑﺮ ﺑﺎزار» ﺗﺎﻛﻴﺪ داﺷﺖ و
ﺗﻮﺻﻴﻪ ﻣﻲ ﻛﺮد ﻛﻪ ﻣﺎﻟﻜﻴﺖ ﻣﺘﻘﺎﻃﻊ در رﺳﺎﻧﻪ ﻫﺎ ﻣﺤﺪود ﺷﻮد. دراﻳﻦ اﺛﻨﺎ، ﻣﻘﺎم ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻛﻨﻨﺪه ارﺗﺒﺎﻃﺎت، ﻛﻪ ﮔﺮاﻳﺶ ﻟﻴﺒﺮال ﻧﻴﺰ داﺷﺖ، ﺧﻮاﺳﺘﺎر آن ﺑﻮد ﻛﻪ «ﺗﺪاﺑﻴﺮی اﺗﺨﺎذ
ﺷﻮد ﻛﻪ ﺗﻜﺜﺮﮔﺮاﻳﻲ و ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻧﻲ در ﻣﻄﺒﻮﻋﺎت، رادﻳﻮ و ﺗﻠﻮﻳﺰﻳﻮن را ﺗﻀﻤﻴﻦ ﻛﻨﺪ
(٨)». ﭘﻴﺸﻨﻬﺎدﻫﺎی ﻛﻪ ﺑﻪ ﺻﻮرت ﺣﺮوف ﻣﺮده ﺑﺮ روی ﻛﺎﻏﺬ ﺑﺎﻗﻲ ﻣﺎﻧﺪه اﻧﺪ.

در ﻓﻮرﻳﻪ ٢٠١٣، ﭘﮋوﻫﺶ دﻳﮕﺮی ﺑﺮﻣﺒﻨﺎی ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺑﻴﻦ اﻟﻤﻠﻠﻲ ﺑﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮔﻴﺮی
ﺿﺮورت ﻣﺤﺪود ﻛﺮدن ﺗﻤﺮﻛﺰ اﻓﻘﻲ (ﻣﺎﻟﻜﻴﺖ ﭼﻨﺪﻳﻦ رﺳﺎﻧﻪ) و ﻋﻤﻮدی (ﻣﺎﻟﻜﻴﺖ
ﻣﺸﺘﺮک ﻣﻮﺳﺴﺎت ﭘﺨﺶ و ﻧﺸﺮ و ﺧﻼﻗﻴﺖ در رﺳﺎﻧﻪ واﺣﺪ) رﺳﻴﺪ. درﺣﺎل ﺣﺎﺿﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ ﻣﻘﺮرات ﻛﻤﺮﻧﮓ وﺟﻮد دارد ﻛﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﺑﺨﺶ ﺗﻠﻮﻳﺰﻳﻮن ﻣﺮﺑﻮط ﻣﻲ ﺷﻮد و
ﻣﻮﺳﺴﺎت – ﻧﻪ ﻣﺠﺘﻤﻊ ﻫﺎ – را درﺑﺮ ﻣﻲ ﮔﻴﺮد. ﮔﺰارش ﭘﻴﺸﻨﻬﺎد ﻣﻲ ﻛﺮد ﻛﻪ اﻳﻦ
ﻣﻘﺮرات ﺑﻪ ﻫﻤﻪ رﺳﺎﻧﻪ ﻫﺎ ﺑﺴﻂ داده ﺷﻮد و اﻳﻦ اﻣﺮ ﺑﻲ ﺳﻲ ﺳﻲ ال و داﻳﻨﻴﻚ ﺑﻬﺎﺳﻜﺎر
را ﻧﻴﺰ ﺷﺎﻣﻞ ﻣﻲ ﺷﺪ.

ﻻزم ﺑﻪ ﺗﺼﺮﻳﺢ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﻫﻤﻪ ﮔﺮوه ﻫﺎ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻗﺎﻃﻊ ﺧﻮد را ﺑﺎ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺗﺤﻮل اﺑﺮاز
ﻛﺮدﻧﺪ. آﻗﺎی آرﻳﻨﺪام ﺳﻦ ﮔﻮﭘﺘﺎ، ﺳﺮدﺑﻴﺮ روزﻧﺎﻣﻪ «ﺗﺎﻳﻢ آف اﻳﻨﺪﻳﺎ» ﻫﺸﺪار داد:
«ﻣﺮز ﺑﻴﻦ ﺗﻨﻈﻴﻢ ﻣﻘﺮرات و ﻛﻨﺘﺮل ﺑﺴﻴﺎر ﺑﺎرﻳﻚ اﺳﺖ». او از «ﺑﺴﺘﻦ دﻫﺎن رﺳﺎﻧﻪ ﻫﺎ»
ﺳﺨﻦ ﮔﻔﺖ و آن را ﺑﺎ وﺿﻌﻴﺖ ﻣﻄﺒﻮﻋﺎت درﺳﺎل ﻫﺎی ١٩٧۵ ﺗﺎ ١٩٧٧ ﻛﻪ ﺣﻜﻮﻣﺖ
ﻧﻈﺎﻣﻲ ﺑﺮﻗﺮار ﺑﻮد ﻗﺎﺑﻞ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ داﻧﺴﺖ. ﺑﻪ ﻧﻈﺮ او: «ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻣﻘﺮرات ﺑﺮای رﺳﺎﻧﻪ ﻫﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ازﺳﻮی ﺧﻮد آﻧﻬﺎ اﻧﺠﺎم ﮔﻴﺮد و اﻳﻦ ﻛﺎری اﺳﺖ ﻛﻪ از دﻫﻪ ﻫﺎ ﭘﻴﺶ اﻧﺠﺎم ﻣﻲ
ﺷﻮد (…)» (٩).
آﻗﺎی راﺋﻮ اﻳﻨﺪرﺟﻴﺖ ﺳﻴﻨﮓ، ﻧﻤﺎﻳﻨﺪه ﺣﺰب ﻛﻨﮕﺮه ﻛﻪ رﻳﺎﺳﺖ ﻛﻤﻴﺘﻪ داﻳﻤﻲ اﻃﻼﻋﺎت
و ﻓﻨﺎوری را ﻋﻬﺪه دار اﺳﺖ، از ﻧﮕﺮاﻧﻲ دﻳﮕﺮی ﺳﺨﻦ ﻣﻲ ﮔﻮﻳﺪ: ﻣﺎﻟﻜﻴﺖ ﻣﺘﻘﺎﻃﻊ رﺳﺎﻧﻪ
ﻫﺎ «ﺗﻬﺪﻳﺪی ﺑﺮای دﻣﻮﻛﺮاﺳﻲ ﻣﺎ (١٠)» [اﺳﺖ]. ﭼﻨﺎن ﻛﻪ ﺗﻬﺎﻛﻮرﺗﺎ ﻣﻲ ﮔﻮﻳﺪ:
«ﺗﻤﺮﻛﺰ ﻣﺎﻟﻜﻴﺖ در ﻳﻚ ﺑﺎزار اﺷﺮاﻓﻲ –ﺳﻴﺎﺳﻲ ﺑﻪ از دﺳﺖ رﻓﺘﻦ ﺗﻜﺜﺮ ﮔﺮاﻳﻲ ﻣﻨﺠﺮ
ﻣﻲ ﺷﻮد». ﮔﺰارش ﻛﺎﻟﺞ ﻣﺪﻳﺮﻳﺖ ﻛﺎرﻛﻨﺎن ﻫﻨﺪ (ASCI) ﺗﺎﻛﻴﺪ ﻣﻲ ﻛﻨﺪ ﻛﻪ ﭼﻴﺮﮔﻲ
ﻳﻚ ﮔﺮوه ﻛﻢ ﺷﻤﺎر از ﻛﻨﺸﮕﺮان ﺑﺮﺑﺎزار رﺳﺎﻧﻪ ای ﺑﻪ وﻳﮋه ﻣﻄﺒﻮﻋﺎت ﻣﺤﻠﻲ ﺑﻪ زﺑﺎن
ﻫﺎی ﺑﻮﻣﻲ اﺛﺮ ﻣﻲ ﮔﺬارد. ﮔﺮوه ﻫﺎی ﻣﻄﺒﻮﻋﺎﺗﻲ اﻳﻦ اﻣﺮ را رد ﻣﻲ ﻛﻨﻨﺪ. ﺑﻪ ﻧﻈﺮ آﻧﺎن،
ﺗﻨﻮع ﻓﺮﻫﻨﮕﻲ، زﺑﺎﻧﻲ و اﺟﺘﻤﺎﻋﻲ ﺑﺎزار ﻫﻨﺪ ﻣﺎﻧﻊ از ﺑﺮﻗﺮاری ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ اﻧﺤﺼﺎر ﻣﻲ
ﺷﻮد. راﭼﻨﺎ ﺑﻮرﻣﺎن، رﻳﻴﺲ ﺑﺨﺶ ﺧﺒﺮﻫﺎی اﻗﺘﺼﺎدی «ﺗﺎﻳﻢ آف اﻳﻨﺪﻳﺎ» ﺑﺎ رﻳﺸﺨﻨﺪ ﻣﻲ
ﮔﻮﻳﺪ: «ﻫﻨﺪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ داﺷﺘﻦ اﻳﺪه ﻫﺎی ﺑﺴﻴﺎر ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪه اﺳﺖ. ﺻﻨﻌﺖ رﻗﺎﺑﺘﻲ
رﺳﺎﻧﻪ ﻫﺎ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺗﻀﻤﻴﻦ ﺑﺮای وﺟﻮد ﻳﻚ ﻓﻀﺎی ﭼﻨﺪﮔﺎﻧﻪ، ﻛﻪ در آن دﻳﺪﮔﺎه ﻫﺎی
ﻣﺘﻔﺎوت ﻫﻤﺰﻳﺴﺘﻲ ﻛﻨﻨﺪ اﺳﺖ (١١)». آﻳﺎ ﺑﺎزار آزاد اﻓﻜﺎر و ﻋﻘﺎﻳﺪ ، ﺗﻨﻬﺎ ﻧﮕﻬﺒﺎن
ﮔﺮدش آزاد اﻳﺪه ﻫﺎﺳﺖ؟

ﺑﻪ ﻋﻜﺲ، ﺧﺎﻧﻢ ﺷﻮﻣﺎ ﭼﺎدﻫﻮری، ﻣﺪﻳﺮ ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻫﻔﺘﻪ ﻧﺎﻣﻪ «ﺗﻬﻠﻜﺎ» ﺗﺼﺮﻳﺢ ﻣﻲ ﻛﻨﺪ ﻛﻪ:
«اﻳﻦ اﻣﺮ ﻧﺸﺎن ﻣﻲ دﻫﺪ ﻛﻪ ﭼﺮا ﻣﻄﺒﻮﻋﺎت ﺧﻴﻠﻲ ﻛﻢ درﺑﺮاﺑﺮ ﻣﻮﺳﺴﺎت ﺧﺼﻮﺻﻲ و
ﺳﻴﺎﺳﺖ ﻫﺎی اﻗﺘﺼﺎدی ﻧﺎﺑﺮاﺑﺮی آﻓﺮﻳﻦ ﻣﻮﺿﻊ اﻧﺘﻘﺎدی دارﻧﺪ». از «ﺗﺎﻳﻢ آف اﻳﻨﺪﻳﺎ»
ﻏﺎﻟﺒﺎ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻛﻴﻔﻴﺖ اﻧﺤﺮاﻓﻲ ﺧﺒﺮﻫﺎﻳﺶ اﻧﺘﻘﺎد ﺷﺪه اﺳﺖ. در اﻳﻦ روال، ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ
ﻳﻚ ﺑﺎﻻﺑﺮ دارای ﻧﻘﺺ در ﻛﺎرﮔﺎه ﻳﻚ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن ﺗﺠﻤﻠﻲ ١٩ ﻃﺒﻘﻪ در ﺑﻨﮕﺎﻟﻮر ﻣﻮﺟﺐ
ﻣﺮگ دو ﺗﻦ و ﻣﺠﺮوح ﺷﺪن ٧ ﺗﻦ دﻳﮕﺮ ﻣﻲ ﺷﻮد، روزﻧﺎﻣﻪ از ذﻛﺮ ﻧﺎم ﺳﺎزﻧﺪه
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن «ﺳﻮﭘﺮا دوﻟﻮﭘﺮ»، ﮔﺮوﻫﻲ ﻛﻪ ﺑﻲ ﺳﻲ ﺳﻲ ال در آن ﺳﻬﺎم دارد، ﺧﻮدداری
ﻣﻲ ﻛﻨﺪ. درﺳﺎل ٢٠٠۵، ﻫﻨﮕﺎم ﻳﻚ اﻋﺘﺼﺎب ٨ ﻣﺎﻫﻪ – ﻛﻪ ازﺳﻮی ﻛﺎرﮔﺮان
ﻏﻴﺮﺳﻨﺪﻳﻜﺎﻳﻲ ﺣﻤﺎﻳﺖ ﺷﺪ – و ﻫﺪف آن اﻓﺸﺎی ﺷﺮاﻳﻂ [ﻧﺎﻣﻨﺎﺳﺐ] ﻛﺎر در ﻛﺎرﺧﺎﻧه

ﻫﺎی «ﻫﻮﻧﺪا ﻣﻮﺗﻮرز» در ﻛﻮرﮔﺎﺋﻮن ﺑﻮد، روزﻧﺎﻣﻪ ﺑﻪ ﺑﺎزﮔﻮﻳﻲ دﻳﺪﮔﺎه ﻣﺪﻳﺮﻳﺖ ﭘﺮداﺧﺖ
و از آﺛﺎر اﻋﺘﺼﺎب ﺑﺮﻓﻀﺎی اﻗﺘﺼﺎدی ﻛﺸﻮر اﺑﺮاز ﻧﮕﺮاﻧﻲ ﻛﺮد.

درﻣﻴﺎن «رﭘﺮﺗﺎژ آﮔﻬﻲ ﻫﺎی» روزﻧﺎﻣﻪ «ﺗﺎﻳﻢ آف اﻳﻨﺪﻳﺎ»، ﻧﺸﺮﻳﻪ «ﻫﻨﺪو» ﺑﻪ ﻧﻘﺪ ﻣﻘﺎﻟﻪ
ای ﻛﻪ ﺑﻪ ﻧﻔﻊ ﻣﻮﺳﺴﻪ ﺑﻴﻮﺗﻜﻨﻮﻟﻮژی ﻛﺸﺎورزی «ﻣﻮﻧﺴﺎﻧﻮ» ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد
ﭘﺮداﺧﺖ. در اﻳﻦ ﻣﻘﺎﻟﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﺬر ﭘﻨﺒﻪ ازﻧﻈﺮ ژﻧﺘﻴﻚ ﺗﻐﻴﻴﺮداده ﺷﺪه
ﺑﺮای ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻋﻠﻒ ﻛﺶ «ﻣﻮﺟﺐ ﺗﺤﻮل اﻗﺘﺼﺎدی و اﺟﺘﻤﺎﻋﻲ دﻫﻜﺪه ﻫﺎ (١٢)» ﺷﺪه
اﺳﺖ. ﺑﻪ ﻋﻼوه، ﺑﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﭼﺎدﻫﻮری: «رﺳﺎﻧﻪ ﻫﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﺑﻮرس و روﻧﻖ اﻗﺘﺼﺎدی
ﻋﻼﻗﻤﻨﺪﻧﺪ، در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ٩۴ درﺻﺪ از اﻗﺘﺼﺎد ﻛﺸﻮر ﻏﻴﺮرﺳﻤﻲ اﺳﺖ. ﻣﻌﺠﺰه ﻫﻨﺪی
(«ﻫﻨﺪ درﺧﺸﺎن») ﺗﻮﻫﻤﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ رﺳﺎﻧﻪ ﻫﺎ ﭘﺲ از آزادﺳﺎزی ﺳﺎل ﻫﺎی دﻫﻪ ١٩٩٠
اﻳﺠﺎد ﻛﺮده اﻧﺪ. آﻧﻬﺎ از ۵ ﻳﺎ ١٠ درﺻﺪ از ﻫﻨﺪ ﻛﻪ از روﻧﻖ ﺑﺮﺧﻮردار اﺳﺖ ﺳﺨﻦ ﻣﻲ
ﮔﻮﻳﻨﺪ و ﻣﺴﺎﻟﻪ ﻋﺪاﻟﺖ اﺟﺘﻤﺎﻋﻲ را ﻧﺎدﻳﺪه ﻣﻲ ﮔﻴﺮﻧﺪ».

ﺑﺎ اﻳﻦ ﺣﺎل، ﻫﻨﮕﺎم ﻣﺒﺎرزه ﺑﺮای اﺳﺘﻘﻼل، ﻣﻄﺒﻮﻋﺎت ﻧﻘﺸﻲ ﻗﺪرﺗﻤﻨﺪ و ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻛﻨﻨﺪه
ﺑﺮﻋﻠﻴﻪ ﺳﻠﻄﻪ ﺑﺮﻳﺘﺎﻧﻴﺎ اﻳﻔﺎ ﻛﺮدﻧﺪ. درﺳﺎل ٢٠٠٠، ﺗﺎرﻧﻤﺎی ﺗﺤﻘﻴﻘﻲ «ﺗﻬﻠﻜﺎ» ﻛﻪ ﺗﻮﺳﻂ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه ای ﺑﻪ ﻧﺎم ﺗﺎرون ﺗﺠﭙﺎل اﻳﺠﺎد ﺷﺪه، ﺑﻪ ﺗﺠﺪﻳﺪ اﻳﻦ ﺳﻨﺖ روزﻧﺎﻣﻪ ﻧﮕﺎری
ﭼﺎﻟﺶ ﮔﺮاﻧﻪ ﻋﻠﻴﻪ ﻓﺴﺎد و اﻓﺮاط ﮔﺮاﻳﻲ ﭘﺮداﺧﺖ. ﻣﻮﺿﻮع در ﻣﺎه ﻣﺎرس ٢٠٠١ ﺑﺎ
اﻓﺸﺎی ﻳﻚ رﺳﻮاﻳﻲ ﭘﺮداﺧﺖ ﺣﻖ و ﺣﺴﺎب ﻫﻨﮕﺎم ﺧﺮﻳﺪ ﺗﺴﻠﻴﺤﺎت ﺗﻮﺳﻂ اﻋﻀﺎی
دوﻟﺖ، ﻛﻪ در آن ﻫﻨﮕﺎم ﺗﺤﺖ ﻣﺪﻳﺮﻳﺖ ﺣﺰب ﻣﺮدم ﻫﻨﺪ ﺑﻮد، ازﭘﺮده ﺑﻴﺮون
اﻓﺘﺎد. دوﻟﺖ ﺧﺸﻤﮕﻴﻦ ﺷﺪ و از روزﻧﺎﻣﻪ ﺷﻜﺎﻳﺖ ﻛﺮد و ﻣﺤﺎﻛﻤﻪ ﻧﺰدﻳﻚ ﺑﻪ ٣ ﺳﺎل ﺑﻪ
درازا ﻛﺸﻴﺪ. روزﻧﺎﻣﻪ «ﺗﻬﻠﻜﺎ» ﻛﻪ درﺳﺎل ٢٠٠٣ ﻧﺎﮔﺰﻳﺮ از ﺗﻮﻗﻒ اﻧﺘﺸﺎر ﺷﺪ، ﻳﻚ
ﺳﺎل ﺑﻌﺪ ﺑﺎ ﺣﻤﺎﻳﺖ ﺧﻮاﻧﻨﺪﮔﺎن و ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻫﺎی ﻣﺘﻨﻔﺬ ﺑﻪ ﺻﻮرت ﻳﻚ دوﻣﺎﻫﻪ ﻧﺎﻣﻪ
درﺷﻜﻞ ﻛﺎﻏﺬی ازﻧﻮ ﻣﻨﺘﺸﺮ ﺷﺪ و ﺳﭙﺲ ﺑﻪ ﻫﻔﺘﻪ ﻧﺎﻣﻪ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﮔﺮدﻳﺪ. ﭘﺲ از آن،

رﻳﻴﺲ ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺣﺰب ﻣﺮدم ﻫﻨﺪ، آﻗﺎی ﺑﺎﻧﮕﺎرو ﻻﻛﺴﻤﻦ و وزﻳﺮ دﻓﺎع ﺟﺮج ﻓﺮﻧﺎﻧﺪس ﺑﻪ
ﺧﺎﻃﺮ ﻓﺴﺎد ﻣﺤﻜﻮم ﺷﺪﻧﺪ.

«ﺗﻬﻠﻜﺎ» ﺑﺮ اﻧﺘﺸﺎر ﺗﺤﻘﻴﻘﺎت ﻣﺒﺎرزه ﺟﻮﻳﺎﻧﻪ ﺧﻮد، ﻋﻤﺪﺗﺎ درﻣﻮرد دﺧﺎﻟﺖ ﺣﺰب ﻛﻨﮕﺮه
در ﻛﺸﺘﺎر ﺳﻴﻚ ﻫﺎ درﺳﺎل ١٩٨۴ در دﻫﻠﻲ، و ﺣﺰب ﻣﺮدم ﻫﻨﺪ در ﻛﺸﺘﺎر ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎن
درﺳﺎل ٢٠٠٢ در ﮔﺠﺮات و ﺑﻪ وﻳﮋه ﻧﻘﺶ اﻳﻔﺎ ﺷﺪه ﺗﻮﺳﻂ آﻗﺎی ﻧﺎرﻧﺪرا ﻣﻮدی (ﻣﻘﺎﻟﻪ
« ﺳﻮداﮔﺮی و ﻧﮋاد ﭘﺮﺳﺘﻲ در ﻛﺸﻮر ﮔﺎﻧﺪی» را در ﻫﻤﻴﻦ ﺷﻤﺎره ﺑﺨﻮاﻧﻴﺪ) اداﻣﻪ داد. اﻳﻦ
روزﻧﺎﻣﻪ ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﭘﺮداﺧﺘﻦ ﺑﻪ ﻣﺴﺎﻳﻠﻲ ﻛﻪ ﻧﺸﺮﻳﺎت دﻳﮕﺮ از آﻧﻬﺎ ﻃﻔﺮه ﻣﻲ
روﻧﺪ ﺷﻬﺮت ﻳﺎﻓﺖ: ﺟﻮاﻣﻊ ﻗﺒﻴﻠﻪ ای ﻳﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎن، ﺷﻮرش ﻣﺎﺋﻮﻳﻴﺴﺖ ﻫﺎ، ﻣﺠﺎزات ﻣﺮگ
ﻳﺎ… ﺧﺸﻮﻧﺖ ﻋﻠﻴﻪ زﻧﺎن. ﺑﻌﺪ، در ۵ ﻧﻮاﻣﺒﺮ ٢٠١٣، ﺗﺠﭙﺎل ﺑﻪ اﺗﻬﺎم آزار ﺟﻨﺴﻲ ﻳﻚ
زن ﺟﻮان ﻫﻤﻜﺎر ﻣﻮرد ﺗﻌﻘﻴﺐ ﻗﺮارﮔﺮﻓﺖ. ﭘﻠﻴﺲ اﻳﺎﻟﺖ ﮔﻮا، ﻛﻪ ﺗﺤﺖ ﻣﺪﻳﺮﻳﺖ ﺣﺰب
ﻣﺮدم ﻫﻨﺪ اﺳﺖ، اﺗﻬﺎم را ﺑﻪ ﺗﺠﺎوز ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻛﺮد و ﺑﻨﻴﺎﻧﮕﺬار روزﻧﺎﻣﻪ، ﻛﻪ ﺑﻴﻢ آن دارد
ﻛﻪ ﻧﺘﻮاﻧﺪ از ﻣﺤﺎﻛﻤﻪ ای ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ ﺑﺮﺧﻮردار ﺷﻮد، را ﺑﻪ زﻧﺪان اﻓﻜﻨﺪ. دراﻳﻦ ﻣﻴﺎن،
ﭼﺎدﻫﻮری و ۵ ﻛﺎرﻣﻨﺪ دﻳﮕﺮ اﺳﺘﻌﻔﺎ دادﻧﺪ.

ﻣﺤﺮوﻣﺎن ﺧﻮد را ﺳﺎزﻣﺎﻧﺪﻫﻲ ﻣﻲ ﻛﻨﻨﺪ، ﻓﺮزﻧﺪان ﺧﻮد را ﺑﻪ
ﻣﺪرﺳﻪ ﻣﻲ ﻓﺮﺳﺘﻨﺪ و ﻧﺎدﻳﺪه ﺑﺎﻗﻲ ﻧﺨﻮاﻫﻨﺪ ﻣﺎﻧﺪ.

اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﻧﺎﺧﻮﺷﺎﻳﻨﺪ، ﻛﻪ ﺑﺮ ﺟﻮ ﺗﺸﻮﻳﺶ اﻓﺰود، ﺗﻨﻬﺎ ﭼﻨﺪ روز ﭘﺲ از اﺧﺮاج
ﺳﻴﺪﻫﺎرت واراداراﺟﺎن (١٣) از ﺗﺤﺮﻳﺮﻳﻪ «ﻫﻨﺪو»، روزﻧﺎﻣﻪ ﭘﻴﺸﺮو ﻣﺘﻌﻠﻖ ﺑﻪ «ﻛﺎﺳﺘﻮری
اﻧﺪ ﺳﺎﻧﺰ ﺑﺎ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﻣﺤﺪود» رخ داد. آﻗﺎی ﻧﺎرا ﺳﻴﻤﻬﺎن رام، رﺋﻴﺲ اﻳﻦ روزﻧﺎﻣﻪ و
ﻋﻀﻮ ﺧﺎﻧﻮاده ﻛﺎﺳﺘﻮری اﻳﻦ ﺗﺼﻤﻴﻢ را ﺗﺤﺖ ﻋﻨﻮان «ﺑﺮﻗﺮاری رواﺑﻂ ﺧﻮب ﺻﻨﻌﺘﻲ»
(١۴) ﺗﻮﺟﻴﻪ ﻛﺮد. ﺑﻴﺶ از اﻳﻦ ﻧﻤﻲ ﺗﻮان ﺻﺮﻳﺢ ﺑﻮد.

ﺳﻨﺪﻳﻜﺎی روزﻧﺎﻣﻪ ﻧﮕﺎران دﻫﻠﻲ ﻫﻢ ﺑﺮ «ﺳﺎﻧﺴﻮر ﻏﻴﺮﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﻛﻪ ﻧﺎﺷﻲ از ﺷﻴﻮه ﻣﺎﻟﻜﻴﺖ
و اﺳﺘﺨﺪام اﺳﺖ» ﺗﺎﻛﻴﺪ ﻣﻲ ﻛﻨﺪ. ﻃﺒﻘﺎت ﻣﻴﺎﻧﻲ ﺟﺎﻣﻌﻪ در ﺣﺮﻓﻪ روزﻧﺎﻣﻪ ﻧﮕﺎری
ﺟﺎﻳﮕﺎه ﻛﻤﻲ دارﻧﺪ و ﻛﺎﺳﺖ ﻫﺎی ﭘﺎﻳﻴﻦ و ﻧﺎﭘﺎک ﻫﺎ ﻋﻤﻼ ﻫﻴﭻ ﺟﺎﻳﻲ ﻧﺪارﻧﺪ
(١۵). روزﻧﺎﻣﻪ ﻧﮕﺎران درﺣﺪی وﺳﻴﻊ ﺑﺮ دﻏﺪﻏﻪ ﻫﺎی ﺳﺎﻛﻨﺎن روﺳﺘﺎﻫﺎ، ﻧﺎﺑﺮاﺑﺮی ﻫﺎ و
ﺧﺸﻮﻧﺖ ﻃﺒﻘﺎﺗﻲ ﭼﺸﻢ ﺑﺴﺘﻪ اﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﺘﻮاﻧﻨﺪ ﭘﺎﺳﺨﮕﻮی اﻧﺘﻈﺎرات اﻓﺮاد ﺷﻬﺮﻧﺸﻴﻦ
اﻧﮕﻠﻴﺴﻲ زﺑﺎن، ﻛﻪ ﻧﻤﺎد ﻫﻨﺪ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻳﺎﻓﺘﻪ اﻧﺪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.

دﻳﻠﻨﺎز ﺑﻮﮔﺎ، زن روزﻧﺎﻣﻪ ﻧﮕﺎر ﺟﻮاﻧﻲ ﻛﻪ ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺳﺎل ﺧﺒﺮﻫﺎی ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ درﮔﻴﺮی
ﻛﺸﻤﻴﺮ را ﺑﺮای روزﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎی «ﻫﻨﺪوﺳﺘﺎن ﺗﺎﻳﻤﺰ» و «دی ان ای» ﭘﻮﺷﺶ داده، درﺑﺎره
دﺷﻮاری ﻫﺎی ﺧﻮد ﺑﺮای اﻧﺠﺎم ﺣﺮﻓﻪ اش ﺣﺮف ﻣﻲ زﻧﺪ: «ﻣﻦ داﺳﺘﺎن ﻫﺎی ﻣﺮدم را
ﺣﻜﺎﻳﺖ ﻣﻲ ﻛﺮدم اﻣﺎ ﺑﺎ ﻣﻘﺎوﻣﺖ زﻳﺎد در ﻫﻴﺎت ﺗﺤﺮﻳﺮﻳﻪ روﺑﺮو ﻣﻲ ﺷﺪ». او ﺗﻮﺳﻂ
ﻫﻤﻜﺎراﻧﺶ ﺿﺪ ﻣﻠﻲ ﮔﺮا و ﺣﺘﻲ «اﺳﻼم ﮔﺮای ﻧﻔﻮذی» ﻧﺎﻣﻴﺪه ﻣﻲ ﺷﺪ و ﺳﺮاﻧﺠﺎم
ﻧﺎﮔﺰﻳﺮ ﺷﺪ ﻟﻨﮓ ﺑﻴﻨﺪازد: «ﻫﺮﭼﻴﺰی ﻛﻪ ﺑﺮﺧﻼف ﮔﻔﺘﻤﺎن ﻣﻠﻲ ﮔﺮاﻳﺎﻧﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻧﺎﻣﻄﻠﻮب و
ﻣﻄﺮود اﺳﺖ. ﻣﺎ در ﻛﺸﻮری زﻧﺪﮔﻲ ﻣﻲ ﻛﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﻫﻨﻮز ﻛﻮدﻛﺎن از ﺳﻮء ﺗﻐﺬﻳﻪ ﻣﻲ
ﻣﻴﺮﻧﺪ، اﻣﺎ ﺻﺤﺒﺖ از آن ﻛﻔﺮﮔﻮﻳﻲ اﺳﺖ».

در دﺳﺎﻣﺒﺮ ٢٠١٢، ﺗﺠﺎوز و ﻗﺘﻞ زﻧﻲ از ﻃﺒﻘﻪ ﻣﺘﻮﺳﻂ در دﻫﻠﻲ، ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻫﻔﺘﻪ ﺗﻴﺘﺮ
درﺷﺖ روزﻧﺎﻣﻪ «دی ان ای» ﺑﻮد، اﻣﺎ ﻣﻘﺎﻟﻪ او ﻛﻪ ﺣﺎﻛﻲ از ﺧﺸﻮﻧﺖ ﻫﺎی اﻋﻤﺎل ﺷﺪه
ﻣﺸﺎﺑﻪ ﺑﺮ ٣ ﻛﻮدک در ﻳﻚ ﺣﻠﺒﻲ آﺑﺎد ﺑﻤﺒﺌﻲ ﺑﻮد ﺑﻪ ﺣﺪ ﻳﻚ ﺧﺒﺮ ﭼﻨﺪ ﺳﻄﺮی ﻛﺎﻫﺶ

داده ﺷﺪ. ﭘﺲ از آن، ﻣﺪﻳﺮﻳﺖ ﺟﺪﻳﺪ روزﻧﺎﻣﻪ، ﺑﻪ ﺳﺮﭘﺮﺳﺘﻲ ﺑﻬﺎﺳﻜﺎر داس ﺑﻪ ﻣﻘﺎﻟﻪ
ﻫﺎی ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ ﺣﻠﺒﻲ آﺑﺎد ﻫﺎ ﭘﺎﻳﺎن داد و زن ﺟﻮان را ﺑﻪ ﻣﺴﺎﻳﻞ ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ ﻣﺤﻴﻂ
زﻳﺴﺖ ﮔﻤﺎﺷﺖ. ﺑﻮﮔﺎ ﻛﻪ درﭘﻲ اﻳﻦ اﻣﺮ اﺳﺘﻌﻔﺎ داد، ﺑﺎ ﺗﺎﺳﻒ ﻣﻲ ﮔﻮﻳﺪ: «ﻣﻄﺒﻮﻋﺎت
ﻫﻨﺪ ﻣﻄﺒﻮﻋﺎﺗﻲ ﻃﺒﻘﺎﺗﻲ اﺳﺖ. ﻓﻘﺮا درآﻣﺪ ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺗﻲ اﻳﺠﺎد ﻧﻤﻲ ﻛﻨﻨﺪ». ﺳﻨﺪﻳﻜﺎی
روزﻧﺎﻣﻪ ﻧﮕﺎران دﻫﻠﻲ ﺧﻮاﺳﺘﺎر «ﺗﺼﻮﻳﺐ ﻣﻘﺮراﺗﻲ ﺑﺮای رﺳﺎﻧﻪ ﻫﺎﺳﺖ ﻛﻪ ﺷﻤﻮل
ﺑﻴﺸﺘﺮی را ﻓﺮاﻫﻢ آورد و اﻟﻮﻳﺖ ﺳﺨﻦ ﮔﻔﺘﻦ را ﺑﻪ ﻛﺴﺎﻧﻲ ﺑﺪﻫﺪ ﻛﻪ ازﻧﻈﺮ اﺟﺘﻤﺎﻋﻲ و
اﻗﺘﺼﺎدی ﻣﺤﺮوم ﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ».

ﺑﻮﮔﺎ ﻫﻢ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﻬﺎﺳﻜﺎر داس ﻣﻲ ﮔﻮﻳﺪ: « ﻫﻨﺪ ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ ﻛﺸﻮر ﻧﻴﺴﺖ. ﻫﻨﺪ ﻣﺤﺮوﻣﺎن
ﺧﻮد را ﺳﺎزﻣﺎﻧﺪﻫﻲ ﻣﻲ ﻛﻨﺪ، ﻓﺮزﻧﺪاﻧﺶ را ﺑﻪ ﻣﺪرﺳﻪ ﻣﻲ ﻓﺮﺳﺘﺪ، اﻧﮕﻠﻴﺴﻲ ﻳﺎد ﻣﻲ
ﮔﻴﺮد، ﺣﻘﻮﻗﺶ را ﻣﻄﺎﻟﺒﻪ ﻣﻲ ﻛﻨﺪ و ﺧﻮاﻫﺎن ﻋﺪاﻟﺖ اﺳﺖ. در ﺣﻠﺒﻲ آﺑﺎد ﻫﺎ روزﻧﺎﻣﻪ
ﺧﻮاﻧﺪه ﻣﻲ ﺷﻮد. آﻧﻬﺎ ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ در رﺳﺎﻧﻪ ﻫﺎ ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﻧﻴﺎﻳﻨﺪ، اﻣﺎ در ﺧﻴﺎﺑﺎن
ﺻﺪاﻳﺸﺎن ﺷﻨﻴﺪه ﻣﻲ ﺷﻮد. آﻧﻬﺎ اﻛﺜﺮﻳﺖ دارﻧﺪ و ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﻧﻴﺎﻣﺪﻧﺸﺎن ﺑﺮای ﻣﺪﺗﻲ
ﻃﻮﻻﻧﻲ ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﺑﻮد».

ﻣﻄﺒﻮﻋﺎت ﻫﻨﺪ ﺑﻪ رواﻳﺖ ارﻗﺎم

– ٨٢٠٠٠ روزﻧﺎﻣﻪ و ﻣﺠﻠﻪ ﻣﻨﺘﺸﺮ ﻣﻲ ﺷﻮد.
– ٧.٧٨ ﻣﻴﻠﻴﻮن ﻧﺴﺨﻪ ﺑﻪ ٢٢ زﺑﺎن.
– ٢٢۴ ﻣﻴﻠﻴﺎرد روﭘﻴﻪ (۶.٢ ﻣﻴﻠﻴﺎرد ﻳﻮرو) ﮔﺮدش ﻣﺎﻟﻲ.
١٠ ﻣﺠﺘﻤﻊ ﺑﺰرگ در ﺑﺨﺶ ﻋﻤﺪه ای از ﺑﺎزار ﺳﻬﻴﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ:
ﺷﺮﻛﺖ ﺑﻨﺖ ﻛﻮﻟﻤﻦ ﺑﺎ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﻣﺤﺪود (ﺗﺎﻳﻢ آف اﻳﻨﺪﻳﺎ)، اچ ﺗﻲ ﻣﺪﻳﺎ (ﻫﻨﺪوﺳﺘﺎن
ﺗﺎﻳﻤﺰ)، ﺟﺎﮔﺮان ﭘﺮاﻛﺎﺷﺎن ﺑﺎ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﻣﺤﺪود (داﻳﻨﻴﻚ ﺟﺎﮔﺮان)، داﻳﻨﻴﻚ ﺑﻬﺎﺳﻜﺎر ﺑﺎ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﻣﺤﺪود، ﻛﺎﺳﺘﻮری و ﭘﺴﺮان ﺑﺎ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﻣﺤﺪود (ﻫﻨﺪو)، ﮔﺮوه اﻳﻨﺪﻳﻦ
اﻛﺴﭙﺮس، دﻛﺎن ﻛﺮوﻧﻴﻜﻞ ﻫﻮﻟﺪﻳﻨﮓ ﺑﺎ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﻣﺤﺪود، ﮔﺮوه آﻧﺎﻧﺪا ﺑﺎزار ﭘﺮاﺗﻴﻜﺎ،
ﺷﺮﻛﺖ ﻣﺎﻻﻳﺎ ﻣﺎﻧﻮراﻣﺎ ﺑﺎ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﻣﺤﺪود و ﮔﺮوه اﻧﺎدو.


« Bulletins from the future », The Economist, Londres, 7 juillet 2011.


www.cia.govBureau des statistiques, New Delhi, www.censusindia.gov.in. 62,8 % selon The World Factbook,


http://thehoot.org


Ken Auletta, « Citizens Jain. Why India’s newspaper industry is thriving », The New Yorker, 8 octobre 2012.


Samanth Subramanian, « Suprem being. How Samir Jain created the modern Indian newspaper industry », The Caravan, New Delhi,
décembre 2012.


« Building resistance, organising for change. Press freedom in South Asia 2012-2013 », International Federation of Journalists,
http://asiapacific.ifj.org

٧- در ﺳﺎل ١٩٧۵ زﻣﺎﻧﻲ ﻛﻪ دﻳﻮان ﻋﺎﻟﻲ ﻗﻀﺎﺋﻲ اﻳﻨﺪﻳﺮﻳﺎ ﮔﺎﻧﺪی را ﺑﺮای ﺗﻘﻠﺐ اﻧﺘﺨﺎﺑﺎﺗﻲ ﻣﺤﻜﻮم ﻛﺮد او ﺣﻜﻮﻣﺖ
ﻧﻈﺎﻣﻲ اﻋﻼم ﻛﺮد و ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻧﺶ را زﻧﺪاﻧﻲ و ﻧﺸﺮﻳﺎت را ﺳﺎﻧﺴﻮر ﻛﺮد.


« Consultation paper on issues relating to media ownership », Telecom Regulatory Authority of India, New Delhi, 15 février 2013,
www.trai.gov.in


Arindam Sen Gupta, « Muzzling the media : Freedom at risk », The Times of India, New Delhi, 19 juin 2013.

-١٠
Cité dans « India needs cross media restrictions », The Hoot, 10 juin 2010.

-١١
The Times of India, 20 août 2012.

-١٢
Palagummi Sainath, « Reaping gold trough Bt cotton », The Hindu, Madras (Chennai), 28 août 2011.

-١٣
Lire son article, « L’Inde éperdue de reconnaissance », Le Monde diplomatique, novembre 2008

-١۴
« Varadarajan resigns from “The Hindu” », Mint, New Delhi, 22 octobre 2013.

-١۵
« The untold story of Dalit journalists », The Hoot, 13 août 2013.
 

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)