” به تمام دیوانگانی که تنها برای سرخوشی مینویسند ”

بروم در دل تمام تاریکی ها ، تنهایی ها ، و سر سپردن هایی به لذت افراط یک سرخوشی .
افراطی از جنس خواستن ، جستجو و کندوکاو ! صفتی سر به ابتذال موصوف شدن نهاده ،رفتن و درک نکردن و سرمست از آگاهی درک نشده ها …
کلمه در متن راه خود را می گیرد / اصالتش در متن حل نمی شود ، راهی جدا می پویند ، زاویه دارند .
لذت خوانش کلمات در پی هم بی هیچ لطافتی همراه و انباشته از مهربانی ها و سرخوشی درک نکردن و جستجوی دوباره خوانی ……..

متن به کجا میرود ؟

بر هر فرد لذتی را همراه است / تلفیق نویسنده واثر در یک ناهمگونی کلمه گونه و یافتن وجوه اشتراک آن دو اغلب تناقضی جنون آمیز است . _نویسنده قطعا یک دیوانه است _ جدایش بین نویسنده واثر مجابا ایجاد میشود / ذاتا وجود دارد / نمیتوان با آن جنگید /// خواندن متن یک جنون است جنونی که همراه خود خوانش و به واسطه ی آن ظهور می کند همراه مخاطب است همانگونه که به همراه نویسنده در متن قدم میزند .

_ لذت نویسنده در نوشتن ، ساحل سرخوشی خواننده است . این انگیزه نقطه ی اشتراک این دوست . _
هر دو در پی احساس اند و خالی از هرگونه شک به سراغ ” نشاط ” میروند . _ حضور لذت آفریننده ی نشاط است . _
درهم نوردیدن ها ، گریزها ، منطق ها و … / و رفتن به فرای حیله های هرمونوتیک متن ، در خلوص عالی پیدایش متن ! این خوانش نیست که لذت می بخشد بلکه درک گنگ خواننده از خوانش است که مسیر سر خوشی را هموار میکند . تو نیز همچنان در پی چیزی می گردی !!!
بی هیچ پاسخی گیج و حیران ، در هم و نا آگاه میروی و این نا آگاهی از مسیر متن و گم شدن در اصالت کلمات دغدغه ی سرخوشی آفرین مخاطب ، نزد نویسنده است .
آنجا که خوانش پیکره ی متن را پاره پاره کرده و کلمه در پی کلمه مینشیند بی هیچ منظوری ، اما هدفمند !!!! _ این هدف تولیدی و نتیجه ی خوانش است _
راه کلمه مسیر سرخوشی ست بی هیچ درکی از آن !
سرخوشی عنصری ست علاقه مند کننده ، خودباور است و جسارت را به خواننده میدهد تا اسب خوانش خویش را بر کلمات براند و سرمست شود . اعجاز کلمات او را مطیع می کند . _مطیع سرکشی پی در پی نشات گرفته از سرخوشی خوانش یک متن و نه درک پیکره ی متن _
کلمه سزاوار روح است ، روحی به وسعت تمام متن ها !
متن لجوج است و کلمه آبستن ادراک از هر نوع آن ، متن معنا می بخشد و کلمه خود معناست ، متن یک روح منفرد دارد و کلمه به تعداد خوانش ها معنا می پذیرد ……

” تکه ایی از یک نوشته ی بلند ” نویسنده : علی جاویدان

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)