از هفتم اکتبر ۲۰۲۳ که حماس و گروه های فلسطینی حمله به اسراییل را آغاز کردند،، ایران نیز وارد مرحله ای تاریخی و سرنوشت ساز شده است. جنگ بااسراییل بصورت مستقیم در آمده وآمریکا نیزهمراه با اسراییل به ایران حمله ور شده. هدف آنها سرنگونی رژیم بود که با شکست روبرو شد ولی هزینه های جانی و مالی سنگینی برجای گذاشت.
پس از گذشت دو سال، ایران همچنان در حال دفاع است. کشور در محاصرۀ اقتصادی تنگتری بسر می برد و توطئۀ شورش داخلی با کمک اسراییل و آمریکا و یاری رسانی رضا پهلوی، با کشته شدن هزاران جوان ایرانی شکست خورد ولی اعدام بقیه دستگیر شدگان توسط حکومت ادامه دارد.
اکنون ترامپ که می خواست عظمت آمریکا را برگرداند متوجه شده است که قطب های دیگری بعنوان رقیب سربرآورده اند. او این حقیقت تلخ را دریافته است ولی حاضر نیست به سادگی شکست در برابر ایران را بپذیرد و به همین سبب این حملۀ غیرقانونی به یک کشوری که سالهاست در تحریم به سر می برد را نه جنگ بلکه درگیری کوچک می نامد. البته این درگیری کوچک آمریکا و جهان را با بحران اقتصادی روبرو کرده است و ترامپ نمی تواند آنرا منکر شود و مانند کبک سرش را در برف فروکند.
اواز تجاوز به حاکمیت ملی هیچ کشوری ابا ندارد و از کشتار بچه های میناب وغیره احساس شرم نمی کند بلکه ان را تفریحی می داند که گاهی هم به زبان می آورد که حالا ما کاری نداریم بهتر است برویم ایران را بمباران کنیم و بدین ترتیب هرازگاهی با حملۀ خود پل ها و بسیاری از زیرساخت های ما را تخریب می کند. اینها افزون بر حملات مکرری است که طی آنها اسراییل به صورت حساب شده نقاط بسیار حساس کشور ما را بمباران کرده و از بین برده است.
با این اوضاع و احوال حکومت ما دوپارچه است . بخشی ازحکومت همدست اعلام نشدۀ آمریکاست وبا فدرالیستی اعلام کردن کشور برخلاف قانون اساسی، کشور را عملاً تقسیم کرده است و حال کوشش می کند با ترفندهای گوناگون از جمله بالا بردن عمدی دلار و گران کردن بنزین و غیره مردم را وادار به تسلیم کند. چون توانایی مقابله با گروه رقیب را ندارد می خواهد مردم را قربانی کند. پزشکیان به عنوان رئیس جمهور، دایم از کمبودها و تنگدستی مردم می گوید و از اینکه تفاهم پاکستان چه مزایایی دارد دم می زند بدون آنکه به یاد بیاورد که آن کسی که تفاهم نامه را پاره کرد ترامپ بود و اصلاً دیگر تفاهم نامه ای در کار نیست. واقعاً این التماس های رقت انگیز برای چیست؟ انگیزۀ آنها از این کار چیست ؟ جز اینکه هراس دارند که اموال و ثروت چپاول شده را از دست بدهند؟
آنهایی که بر توافق تکیه می کنند موقعیت ترامپ را فراموش می کنند زیرا آمریکا که به توصیه اسراییل و به امید پیروزی زودرس به ایران حمله کرد برای بیرون رفتن از جنگ نیز باید با صلاحدید اسراییل و حامیانش باشد.
جناح مقابل که خواستار ایستادگی در مقابل دشمن است نیز قادر به حذف و حتا کنترل جناح رقیب نیست وبدین ترتیب در معرکۀ جنگی که دو دشمن خطرناک و تا دندان مسلح منتظر کوچکترین رخنه برای تمام کردن هستی مملکت هستند به انتقاد مبهم، بدون نام بردن از اشخاص حقیقی که یکی دو نفر هم نیستند بلکه چند گروه وحلقۀ به هم تنیدۀ خانواده ای هستند که اگر گوشت همدیگر را هم بخورند حرمت استخوان را نگاه می دارند.
از جانب دیگر شکاف عمیق بین حاکمیت و مردم مشکل بزرگ رژیم است و اگر حملۀ خارجی نبود تصادم بین مردم و حکومت اجتناب ناپذیرشده بود، ولی حملۀ خارجی به ترمیم رژیم کمک کرد. در این میان شاهدیم که دشمنان ایران نیز بیکار ننشسته اند و ترامپ علناً مردم را به قیام علیه رژیم دعوت می کند.
با این تصویر اجمالی که کم و بیش همه می دانند، آنچه که در این کشمکش ها آشکار شده است اینست که ایران فاقد سلاح هسته ای است و اگر داشت هرگز متحمل این حملات و خسارات نمی شد.
ولی حکومت به علت همین اختلافات داخلی قادر به تصمیم قاطعی در این مورد نیست و در عوض برخی اشخاص غیر مسئول یا مسئولان بی مسئولیت سخنانی بر زبان می آورند که می تواند دردسرآفرین وبحران زا بشود. وقتی که ترامپ مرتب تکرار می کند که ایران نباید به سلاح اتمی مجهز شود برخی از همان مسئولان حاذق! تهدید می کنند که ما هم از ان پی تی بیرون می رویم! این تهدید نیست این ندای عسس مرا بگیر است . این گفته زمانی کاربرد خواهد داشت که شما بمب اتمی آزمایشی را منفجر کرده باشید و آن وقت این را اعلام کنید.
در این جنگ نابرابر ایران گلوگاه هرمز و با یاری حوثی ها، باب المندب را گرفته است و حکومت باید بتواند به اختلافات داخلی خود پایان بدهد و با درپیش گرفتن اقتصاد جنگی و سروسامان دادن به معیشت مردم استراتژی درستی به کار بگیرد تا دشمن به خواست های ایران تن بدهد.
مسالۀ مهمتر اتخاذ تصمیمی استراتژیک در مورد سلاح هسته ای است و اکنون ایران بهترین موقعیت را دارد که به این سلاح دسترسی پیدا کند چون کشوری است که بدون هیچ دلیلی هدف حملۀ دو کشور اتمی واقع شده. در غیر این صورت خسارات این تعلل خارج از تصور است و خیانت به ایران و منافع ملت خواهد بود و بس.
۲۶ شهریور ۱۴۰۵
۱۷ سپتامبر ۲۰۲۶
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نظر را بنویسید.