سال ۱۴۰۵ برای ایرانیان متفاوتتر از همیشه آغاز شد! چرا که نوروز ۱۴۰۵، در حالی در ایران فرارسید که یک ایران در سوگ بیش از ۳۶ هزار و ۵۰۰ لاله تشنه آزادی نشسته است که در خیزش انقلابی ایرانیان در دی ۱۴۰۴ تنها در دو روز یعنی ۱۸ و ۱۹ دی توسط رژیم ولایتفقیه به خون غلتیدتد! لالههای خونین آزادی که رژیم ایران از آنان هویتزدایی کرد و حتی آنان را ایرانی ندانست و به آنان تهمت مزدوران خارجی، تروریست، داعشی و….زد!
لالههایی خونینی که نه تروریست بودند نه داعشی بلکه از بهترین فرزندان ایران بودند که برای یک زندگی بهتر و سرشار از عشق، آزادی و شکوفایی به خیابان آمدند تا بتوانند با اراده خود و «قدرت مردم متحد» یک ایرانی «آزاد و شکوفا» بسازند که در آن شرایط زندگی نه تنها از نظر اقتصادی نرمال باشد بلکه بدیهیات آزادی شخصی از جمله پوشش انتخابی، حق تعیین سرنوشت زندگی فردی، حق انتخاب آزادانه جنسی و….را داشته باشند! تمام حقوقی که رژیم ولایتفقیه به علت بنیان فکری ضد آزادیخواهی که تار و پودش را گرفته با آن تضاد دارد و از همین رو با گلوله و اعدام پاسخ هر صدای تشنه آزادی را میدهد!
اما این تنها مصیبتی نبود که رژیم ولایتفقیه بر سر ساکنان جغرافیای سیاسی ایران آوار کرد بلکه در نهایت سیاستهای جنگافروزانه هستهای، تروریسمپروری اسلامی، غربستیزی، آمریکاییستیزی و اسرائیلستیزی جنگ را وارد ایران کرد و از نهم اسفند ماه جای جای ایران را در تیررس تهاجم ارتشهای اسرائیل و آمریکا قرار داد و جان نزدیک به ۱۴۰۰ غیرنظامی از جمله ۲۱۰ کودک را گرفت!
این جنگ به هیچ عنوان انتخاب مردم ایران نبوده چرا که رژیم ولایتفقیه هیچگاه انتخاب عموم جامعه ایران نبوده است! اما این رژیم سیاه و سرکوبگر در هر فرصت جامعه ایران را قربانی کرده است! تجربه ۴۷ سال دیکتاتوری ولایتفقیهی حاکم بر ایران نشان داده که این رژیم در زمان صلح با سرکوب و اعدام مردم ایران را قربانی میکند و در زمان جنگ با سپرانسانی ساختن از آنان! از همین جهت میشود گفت دشمن اصلی فیالواقع نه ایالات متحده و اسرائیل بلکه رژیم دیکتاتوری ولایتفقیه است!
اما چاره چیست؟ باید سکوت پیشه کرد و تنها در سوگ نشست؟ پاسخ بدون شک «خیر» است! بیاییم از «نوروز» وام بگیریم, بیاییم به یاد بیاوریم که «نوروز» میراث تاریخی است که از نیاکان به ما ارث رسیده است که باید از کهنگی و سیاهی به سوی جهانی جدید گذار کنیم تا با سپردن غم و سوگ به سال کهنه، شادی و شکوفایی را با سال جدید در آغوش بگیریم!
در همین بستر، همصدا و یکصدا شویم و در سال جدید بیاییم بر اساس «همبستگی ملی ایرانیان» از دیکتاتوری، سرکوب، فقر، تروریسم و جنگافروزی به سوی آزادی، دموکراسی، سکولاریسم، حقوقبشر، عدالت اجتماعی، صلح و شکوفایی گذر کنیم!
بیاییم بر اساس همین «همبستگی ملی» ایرانی پدید بیاوریم که دیگر هیچ فردی در جغرافیای سیاسی ایران احساس تبعیض و شهروند درجه دوم نکند بلکه ایران را از آن خود بداند و در آن احساس مشارکت داشته باشد! چنین رویایی برای ایران بدون شک با «قدرت مردم متحد» و «همبستگی ملی» میتوان به حقیقت تعبیر کرد! از همین جهت با همین شکوه «قدرت مردم متحد» و «همبستگی ملی» «میتوان و باید» سال ۱۴۰۵ را به سال «آزادی ایران» تبدیل کرد!
✍کارن ایزدی، فعال مدنی کوئیر-فمینیست چپ
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نظر را بنویسید.