در روزگار کنونی که ملت کورد در شرق کوردستان بیش از هر زمان دیگری نیازمند اتحاد و همدلی برای حفظ حقوق و هویت خود است، جریانی همچون پژاک به جای تلاش برای همبستگی، با سیاستهای تفرقهافکنانه و رفتارهای خشونتآمیز، چوب لای چرخ پیشرفت ملت کورد میگذارند. این جریان نوظهور و مشکوک که خود را نمایندهی دموکراسی و آزادی معرفی میکند، در حقیقت پروژهای است برای تضعیف احزاب کلاسیک و ریشهدار کوردستان، بازی در زمین دشمنان ملت و تأمین منافع قدرتهای فرامنطقهای.
حقیقت آن است که پژاک با تبلیغات فریبنده و خشونت ساختاری، هیچگاه نتوانسته است در دل مردم شرق کوردستان نفوذ کند و جایگاه واقعی خود را بیابد. پژاک به جای گشودن راه های نو، مسیری پر از دودستگی، سرکوب و تهدید را پیش گرفته است. در این مقاله، با نگاهی دقیق به عملکرد و ماهیت این جریان، پرده از واقعیتهای تلخ و ناخوشایندی برمیداریم که نباید توسط هیچ کورد نیشتمان پرور و وطندوست نادیده گرفته شود.
پژاک و طرفدارانش نمی توانند با نوشتن مقالات و طرح ادعاهایی همچون: «مرگ گفتمانی احزاب کلاسیک کوردستان” و یا اتهام کاذب ” فحاشی در شبکه اجتماعی» به رهبران احزاب کلاسیک و ریشه دار (کومله، دمرکات، پاک، و….. ) جایگاه این احزاب را تضعیف کنند.
واقعیاتِ تاریخی را نمیتوان با چند نمونه از مجادلههای مجازی یا تحلیلهای گزینشی صورت گرفته در فضای مجازی نفی کرد؛ زیرا نقش آن احزاب در سازمان دهی اعتصابات، هماهنگی اعتراضات مردمی، و بسط و توسعه فعالیت های مدنی و فرهنگی در طول سالها که اکنون بخشی از «سرمایه اجتماعی» است را هرگز نمیتوان نادیده گرفت و هیچ راوی مغرض یا مقاله ی فرصتطلبی نمیتواند یکباره این دستاوردهای گرانبها را به پوچی بدل سازد. در حقیقت پژاک ، با طرح ادعای «مرگ گفتمانی احزاب کلاسیک کوردستان” خیانت به ملت کورد زیر پوش دموکراسی نمایشی را در پیش گرفته اما چهره واقعی آن اکنون برای ملت کورد بهتر از هر زمان دیگری عیان شده است.
پژاک؛ پروژهای ساختگی برای تفرقهافکنی و بازی در زمین دشمن
طی سالهای گذشته، یکی از مخربترین و مشکوکترین جریانهایی که به نام «مبارزه» در شرق کوردستان فعالیت میکند، پژاک است؛ حزبی نوپا و ساختهشده توسط پروژههای منطقهای و فرامنطقهای، با هدف اصلی ایجاد شکاف، تفرقه و نابودی اتحاد تاریخی ملت کورد. این جریان، که با حمایت آشکار و پنهان آمریکا، اسرائیل و پ.ک.ک به میدان آمده، هیچگاه نه نماینده اراده واقعی مردم شرق کوردستان بوده و نه خواهد بود.
پژاک و سرکوب مخالفان و منتقدان
پژاک تنها در شعارهای فریبنده دموکراسی و خودمدیریتی غرق نشده، بلکه در عمل با استفاده از خشونت، تهدید، تهمت و حتی ترور فیزیکی، هر صدای مخالف و منتقدی را چه در داخل و چه در خارج از مرزها سرکوب کرده است. این رفتار غیرقابل قبول، آشکارا نشان میدهد که پژاک نه تنها مدعی مبارزه نیست بلکه در واقع ابزاری برای سرکوب و حذف فیزیکی فعالان سیاسی است که خلاف منافع این جریان و حامیانش حرکت میکنند
ایدئولوژی پژاک؛ بازتاب مستقیم پ.ک.ک و عقاید اوجالان
پژاک نه فقط یک جریان سیاسی ساده نیست، بلکه شاخهای از حزب کارگران کردستان (پ.ک.ک) است که مستقیم زیر سایه ایدئولوژی و تفکرات آپوئیسم عبدالله اوجالان اداره میشود. این ایدئولوژی، به جای آنکه برای آزادی و دموکراسی تلاش کند، بر پایه کنترل مطلق، بستهنگری و قدرتطلبی استوار است. پژاک بهعنوان دنبالهروی پ.ک.ک، در تلاش است تا با فشار بر ایران و سایر بازیگران منطقهای، اهداف پنهان خود و اربابان فرامنطقهایش را پیش ببرد.
چرا پژاک مشروع نیست و ملت کورد به آن اعتماد ندارد؟
پژاک هیچ پایگاه مردمی واقعی در شرق کوردستان ندارد و سازماندهی آن صرفاً بهصورت بسته، انحصاری و از بالا به پایین است. این حزب که به شدت از سوی قدرتهای خارجی تغذیه میشود، نمیتواند نماینده حقیقی ملت کورد باشد. همین امروز نیز روشن است که پژاک زمانی که اهداف پ.ک.ک و حامیان منطقهای و فرامنطقهایش را پیش برد، به سرعت منحل یا کنار گذاشته خواهد شد، زیرا این جریان اساساً برخاسته از اراده و خواست واقعی مردم نیست، بلکه ابزاری است برای فشار و بازی سیاسی
پژاک و حمله به احزاب کلاسیک، بازی در زمین رژیم جمهوری اسلامی و تفرقهافکنی برای منافع دشمن
این جریان مشکوک در سالهای اخیر به طور سازمانیافته علیه احزاب ریشهدار و تاریخی شرق کوردستان، از جمله حزب دموکرات، کومله و پاک، دست به تخریب و حملات بیرحمانه زده است. با تکرار اتهاماتی چون عقبماندگی، اردوگاهنشینی و جدا شدن از جامعه، پژاک نه تنها واقعیتها را تحریف میکند بلکه در عمل به تضعیف مقاومت و اتحاد میان کوردها دامن میزند. این حملات، نه نقدی سالم بلکه تخریبی هماهنگ و در راستای سیاستهای دشمنان ملت کورد است.
پژاک یک جریان نوپا، مشکوک و غیرمردمی است که با ترویج ایدئولوژی پ.ک.ک و بهرهبرداری از شعارهای زیبا ولی پوشالی، به دنبال اجرای پروژههای خارجی در خاک کوردستان است. این حزب در عمل به دشمنی علیه احزاب ریشهدار و مقاومت تاریخی کوردستان بدل شده است و با رفتارهای خشونتآمیز و سرکوب مخالفان، هیچ شباهتی به جریان آزادیخواه واقعی ندارد.
حمایت بیچون و چرای برخی فعالان فضای مجازی، نویسندگان مغرض و فرصت طلب از پژاک، نه تنها تلاشی برای عدالت و دموکراسی نیست، بلکه بازی در زمین دشمن و خیانت به آرمانهای مردم کورد است. تنها راه نجات ملت کورد، تقویت احزاب و سازمانهای مردمی ریشهدار، افزایش شفافیت، پاسخگویی و اتحاد واقعی است، نه پذیرش جریانات مشکوک و پرتنش که جز تفرقه و شکست چیزی برای ملت به ارمغان نمیآورند.
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نظر را بنویسید.