ماهیت و نیروی محرکه انقلاب ایران
انقلاب ایران یک انقلاب رادیکال- دموکراتیک است. *۱ انقلاب ایران بر زمینه وجود منافع مشترک میان طبقه کارگر، دهقانان و زحمتکشان از یک سو، و جناح های چپ و میانی طبقه متوسط یعنی بخش های وسیعی از کارکنان فکری، تخصصی و خدمات اجتماعی، زنان و دانشجویان و تولیدکنندگان کوچک و متوسط روستایی و شهری از سوی دیگر، استوار است.
این دو نیرو در جامعه ایران، گرایش سیاسی به سوسیالیسم از یک طرف و گرایش سیاسی به جمهوری پارلمانی از طرف دیگر، یعنی اکثریت قاطع ملت ایران را در بر میگیرند. یک ائتلاف سیاسی پایدار در مجلس شورای ملی و کنگره سازمان های اجتماعی *۲ میان این دو نیروی بزرگ شهروندان کشور، تضمین کننده ایجاد بیشترین امکانات سیاسی- اقتصادی برای بازسازی پارلمانی- شورایی سریع و همه جانبه کشور خواهد بود.
جایگاه تاریخی- طبقاتی انقلاب ایران
انقلاب رادیکال- دموکراتیک بر جایگاه تاریخی- طبقاتی خود آگاه است. این انقلاب، از خاکستر انقلاب آزادیخواهانه، ضد سلطنتی و استقلال طلبانه بهمن ۱۳۵۷ سربرآورده و در پیشروترین سنت های مبارزاتی در ایران و جهان ریشه دارد.
انقلاب رادیکال- دموکراتیک، در مقیاس تاریخی- جهانی در سنت انقلاب بزرگ فرانسه (۱۷۸۹)، انقلاب کبیر اکتبر (۱۹۱۷) و مقاومت ضد فاشیستی در جنگ دوم جهانی قرار دارد. این انقلاب در مقیاس تاریخی- ملی بر دست آوردهای انقلاب مشروطیت (۱۲۸۸-۱۲۸۴)، جمهوری شورایی سوسیالیستی ایران (۱۳۰۰-۱۲۹۹)،*۱ مقاومت علیه دیکتاتوری رضاخان (۱۳۲۰-۱۲۹۹)، جنبش های کارگری- ملی در مقطع سقوط رضاخان و پایان جنگ جهانی دوم (۱۳۳۲- ۱۳۲۰) و انقلاب بهمن (۱۳۶۰-۱۳۴۹) استوار است. در هر یک از مقاطع و دوره های جنبش های اجتماعی در ایران معاصر، نقش توده های زحمتکش و نیروهای سیاسی نزدیک به آنان مداوماً افزایش یافته، و مردم با دخالتگری گسترده خود، مهر یک انقلاب توده ای را بر پیشانی تحولات سیاسی کوبیده، یا بر آن تأثیرات غیر قابل انکار باقی گذارده اند.
—
اکبر تک دهقان
۱۵ شهریور ۱۴۰۴ – ۶ سپتامبر ۲۰۲۵
انتشار چهارم، اصلاح و تکمیل: از ۱۵ شهریور ۱۴۰۴ – ۶ سپتامبر ۲۰۲۵
انتشارسوم ، اصلاح و تکمیل: از ۷ آبان ۱۴۰۱- ۲۹ اکتبر ۲۰۲۲ تا ۲۴ خرداد ۱۴۰۲- ۱۴ ژوئن ۲۰۲۳
انتشار دوم، اصلاح و تکمیل: ۸ آذر ۱۳۸۸- ۲۹ نوامبر ۲۰۰۹
انتشار اول: ۸ شهریور ۱۳۸۵- ۳۰ اوت ۲۰۰۶
—————-
توضیحات:
*۱– شکست پارلمانتاریسم محافظه کار افراطی و راست ایرانی و انقلاب رادیکال- دموکراتیک
پارلمانتاریسم ناشی از انقلاب مشروطیت قادر به تثبیت خود بمثابه یک نظام دموکراتیک و پاسخگو به مردم نگشته و مغلوب نیروهای اشراف، فئودال ها، دستگاه مذهب و عوامل قدرتهای استعماری و امپریالیستی شد. نظام پارلمانی دوره های بعد از سال ۱۲۹۹ تا ۱۳۲۰ و از سال ۱۳۲۰ تا ۱۳۳۲ و سپس دوره های پس از آن تا سال ۱۳۵۷ نیز همین خصوصیت اصلی یعنی محافظه کاری افراطی و عدم امکان فراروییدن به یک نظام پارلمانی با ثبات را در خود حمل کرده و مغلوب بورژوای وابسته و دیکتاتوری های فاشیستی دو رژیم پهلوی گشتند.
دوره نخست وزیری مهدی بازرگان در سال ۱۳۵۸ تا ریاست جمهوری بنی صدر در انتهای همین سال هم از سطح یک پارلمانتاریسم محافظه کار راست و افراطی فراتر نرفتند.
در همه دوره های بازگفته در بالا، پارلمانتاریسم محافظه کار تسلیم دیکتاتوری شد و این خصلت نمای اصلی پارلمانتاریسم ایرانی بود. پارلمانتاریسم راست و محافظه کار، راهی شکستخورده و بی نتیجه و تسلیم طلب در مقابل نیروهای ارتجاعی افراطی یعنی دستگاه مذهب و نظام سلطنتی است. از این رو، شرط ایجاد و تحکیم یک پارلمانتاریسم «معمولی» در ایران، استقرار یک نظام پارلمانی رادیکال– دموکراتیک است. تاسیس «کنگره سازمان های اجتماعی» بمثابه ارگان دموکراسی مستقیم در کنار مجلس شورای ملی و بعنوان دومین پارلمان کشور، تضمین عدم شکست چندباره نظام پارلمانی دموکراتیک در ایران است.
– اگر طی ادامه انتشار چهارم «برنامه سیاسی برای …» به صورت بخش به بخش، رفع اشکالات انشایی و افزودن نکات جا افتاده و تکمیلی ضروری شوند، طی زیرنویس های جدید و مشخص شده با رنگ آبی، موضوع به اطلاع خوانندگان رسیده و تغییرات لازم صورت میگیرند. نگارنده در میان یادداشتهای متفرقه و بعضا گم شده خود، بدنبال این نکات از تاریخ های مختلف میگردد.
– توضیح شماره یک در ذیل «توضیحات» در بالا در موضوع «شکست پارلمانتاریسم محافظه کار افراطی و راست ایرانی و انقلاب رادیکال دموکراتیک» در تاریخ ۱۹ فوریه ۲۰۲۶– ۳۰ بهمن ۱۴۰۴ به متن بالا اضافه شده است.
*۲- جمهوری شورایی سوسیالیستی ایران (همچنین: «جمهوری گیلان»، «جمهوری شورایی»)، مهر ۱۳۰۰- خرداد ۱۲۹۹ (سپتامبر ۱۹۲۱- مه ۱۹۲۰)، اولین برآمد توده ای یک جنبش جمهوریخواهانه و عدالت طلبانه با اهداف سراسری و ملی در ایران بود. فلاکت حاکم بر زندگی مردم بویژه دهقانان، عوارض هولناک جنگ جهانی اول برای ایران، شکست قطعی انقلاب مشروطیت در پی سلطه مجدد نیروهای ارتجاعی، ملاکین و دستگاه مذهبی این بار همه تحت عنوان «مشروطیت»، نقض مداوم استقلال کشور از سوی طبقات حاکمه و تاثیرات بین المللی انقلاب سوسیالیستی اکتبر، از زمینه های اصلی پیدایش جمهوری شورایی سوسیالیستی ایران بودند. عنوان «شورایی» و «سوسیالیستی» در اینجا به شرایط تاریخی و بین المللی پیدایش آن در سراسر اروپا نیز مربوط است.
در مقطع برافروختن آتش جنگ جهانی اول (۱۹۱۹-۱۹۱۴/ ۱۲۹۷-۱۲۹۳) توسط قدرتهای امپریالیستی جدید برای تقسیم مجدد جهان (آلمان، اتریش- مجارستان، ژاپن، ایتالیا و متحد آنان: امپراطوری عثمانی) و بویژه مقطع پایانی جنگ، انقلابات توده ای متعددی همه اروپای جنگ زده را به لرزه درآوردند. نیروی محرکه این انقلابات را کارگران، دهقانان، روشنفکران انقلابی و جمهوریخواهان تشکیل میدادند. انقلابات مذکور با نقش غالب کارگران صنعتی، به حیات رژیم های سلطنتی و جنگ طلب پایان داده، در چندین کشور منجر به تأسیس نظام جمهوری گشتند. با پیروزی انقلاب پیروزمند سوسیالیستی اکتبر در روسیه و انعقاد قرارداد صلح جداگانه با آلمان از سوی روسیه شوروی، امواج پیدایش جمهوری های شورایی بخش اعظم اروپا را نیز در بر گرفت. در کشورهای فنلاند، چندین ایالت آلمان، ایتالیا، اسپانیا، اتریش، مجارستان، فرانسه و اسلاواکی، جمهوری های شورایی تأسیس شده، و یا طی شکلگیری آن بشدت سرکوب شده و شکست خوردند. تأسیس جمهوری در ایران با عنوان «جمهوری شورایی سوسیالیستی» از جنبه تاریخی- جهانی جزئی از این روند بین المللی نیز محسوب میگردد.
از جمله نتایج و دستاورهای سیاسی- فرهنگی و اجتماعی- ساختاری دوره فوق، تأسیس حزب کمونیست ایران، نضج گیری سندیکاهای کارگری و انتشار ادبیات جنبش کارگری- کمونیستی، فعالیت سیاسی- فرهنگی مؤثر گروه ۵۳ نفر، تسریع انجام رفرم های اداری، آموزشی و ساختاری جدید دولتی، و پیدایش شعر نو فارسی به ابتکار مبارز مسلح و مدافع جمهوری شورایی نیما یوشیج است.
– «برنامه سیاسی» کنونی همچنین با هدف دسترسی بهتر علاقمندان از داخل کشور، در سایت بلاگفا و در نشانی زیر نیز وجود دارد که انتشار چهارم بموازات پیشرفت بتدریج در این وبلاگ نیز درج خواهد شد.
https://radikaldemokrat.blogfa.com
– اگر طی ادامه انتشار چهارم «برنامه سیاسی برای …» به صورت بخش به بخش، رفع اشکالات انشایی و افزودن نکات جا افتاده و تکمیلی ضروری شوند، طی زیر نویس های جدید و مشخص شده با رنگ آبی، موضوع به اطلاع خوانندگان رسیده و تغییرات لازم انجام میشوند. نگارنده در میان یادداشتهای متفرقه و بعضا گم شده خود، بدنبال این نکات از تاریخ های مختلف میگردد.
– توضیح شماره یک در ذیل «توضیحات» در بالا در موضوع «شکست پارلمانتاریسم محافظه کار افراطی و راست ایرانی و انقلاب رادیکال دموکراتیک» در تاریخ ۱۹ فوریه ۲۰۲۶– ۳۰ بهمن ۱۴۰۴ به متن بالا اضافه شده است.
ـــــــــــــــــــــ
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نظر را بنویسید.