جهان امروز پر از فریادهایی است که بسیاری از آنها در سکوت سرکوب میشوند؛ سکوتی که جان انسانهای بیشمار را میگیرد. این سکوت علیه کسانی است که “دیگر” شمرده میشوند و به دلیل تفاوتهایشان هدف تبعیض، خشونت و سرکوب قرار میگیرند. جهان روزی را به نام “حقوق بشر” برگزیده است، اما وقتی قوانین برای همه یکسان نیست، معنای این روز زیر سؤال میرود.
نمونه بارز این نابرابری، کشور من، افغانستان است. کشوری که حقوق بشر را فقط برای زن و مرد تعریف کرده و دیگر جنسیتها و گرایشها را نادیده میگیرد و آنها را لکه ننگی بر جامعه میداند. این “ننگ” را به سنت، فرهنگ و عقاید نادرست پیوند میزنند.
من یکی از آن افرادی هستم که به خاطر هویتم، لکه ننگ شمرده شدهام؛ تنها به این دلیل که “خلاف جریان” حرکت کردهام. چون ما حرکت کردهام تا بگویم ما انسانیم؛ حرکت کردهام برای زنده ماندن، برای بودن، برای پذیرفته شدن. اما پاسخ این حرکت، سرکوب بوده است.
اما این فقط داستان سرکوب نیست؛ این داستان مقاومت هم است. مقاومت ما در برابر تبعیض، سکوت و فراموشی. ما، کسانی که ننگ شمرده شدیم، امروز صدایمان را بلند کردهایم تا بگوییم: ما هم انسانیم. ما از میان شما متولد شدهایم و در کنار شما زیستهایم.
صدای که بیپاسخ میماند، حتی از سوی کسانی که خود را فعال حقوق بشر مینامند و ادعای مبارزه برای عدالت دارند. این فعالان افغانستانی که در بیست سال گذشته، در سایه حکومتی که فرصتهای بیشماری برای اصلاح فراهم کرده بود، تنها به دنبال منافع شخصی خود بودند. اکنون نیز بیعملیشان را با بهانههایی چون “نبود آگاهی عمومی” توجیه میکنند.
این سکوت، از سوی فعالان حقوق بشری که خود را مدافع آزادی و عدالت میدانند، غیرقابل قبول است. چگونه میتوانید از حقوق بشر دفاع کنید، اما جامعهای را که “دیگری” میدانید، قربانی تبعیض کنید؟ چگونه میتوانید در کشورهایی که به شما پناه دادهاند، همچنان با تفکر سنتی و مذهبی خود، حقوق دیگران را نادیده بگیرید؟
روز جهانی حقوق بشر، من را به یاد توهینها و تحقیرهایی میاندازد که از سوی همین فعالان “حقوق بشر” افغانستانی تجربه کردم. فعالانی که از آپارتاید جنسیتی و جنسی در افغانستان سخن میگویند، اما تعریفشان از حقوق بشر، جامعه الجیبیتیکیو را شامل نمیشود. آنها به دلیل ترس از افکار عمومی، تعصبهای مذهبی، و فشارهای فرهنگی و سنتی، سکوت اختیار کردهاند.
امروز، خانواده الجیبیتیکیو افغانستان زیر سایه سنگین تبعیض، شکنجه، تجاوز، و قتلهای سیستماتیک نهتنها از سوی طالبان، بلکه از سوی جامعهای که ادعای حقوق بشر دارد، نادیده گرفته شده است. صدای من، به عنوان یک فرد سرکوبشده، پر از درد و غمی است که تنها خانواده الجیبیتیکیو میتواند آن را درک کند. امروز، زندانهایی که ما در آنها اسیر هستیم، فقط زندان طالبان نیست. ما در زندان خانواده، زندان جامعه، و زندان تعصبها بهطور سیستماتیک شکنجه و خفه میشویم.
به همه فعالین حقوق بشری افغانستان میگویم: ما به شجاعت نیاز داریم , شجاعتی برای شکستن سکوت، شجاعتی برای ایستادن در برابر تعصبها، و شجاعتی برای دفاع از انسانیترین ارزشها. روز جهانی حقوق بشر باید به ما یادآوری کند که حقوق بشر برای همه است؛ نه برای برخی، نه فقط برای کسانی که شبیه ما فکر میکنند یا زندگی میکنند.
اگر امروز برای جامعه الجیبیتیکیو نجنگید، فردا هیچکس برای شما نخواهد جنگید.
اکنون وقت ایستادن است. وقت عمل است. وقت دفاع از حقیقت و عدالت است.
علی توکلی
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نظر را بنویسید.