“The time is out of joint”
“زمان از هم گسیخته ست”
مقایسه ترجمههای فارسی متن “هملت“, نبشته ی ویلیام شکسپیر (دی اوریجینال بیگ ویلی)
ترجمه م.ا. بهآذین – انتشارات دات
[پرده یکم، صحنه چهارم، صفحه ۲۸]
بله، به راستی.
ولی، با آنکه من هم از همین سرزمینم و با چنین مراسمی زاده و پرورده شدهام،
باز برآنم که این رسم همان بهتر که منسوخ گردد.
این شادخواری احمقانه موجب میشود که از خاور تا باختر همه ملتها بر ما خرده بگیرند
و نکوهشمان کنند و میخوارهمان بخوانند
و نام ما را با لقب خوکبچه بیالایند.
بیشک این عیب هنرهای ما را هر چند در مرتبه والایی باشد از جوهر و مغز افتخار خود محروم میگرداند.
در مورد آحاد مردم نیز چنین است؛ چه بسا که به سبب لکه ناهنجاری در سرشتشان،
مثلاً نقصی در نسب خویش،
– و آنان در اینباره چه گناه دارند، چه هیچکس خود اصل و تبار خود را برنمیگزیند –
یا از سلطه جبارانه خویی که غالباً دیواربست و برجهای عقلشان را واژگون میکنند،
یا از آن رو که عادتی در ایشان همچون مخمری بس نیرومند به رفتار و اطوار برازندهشان رنگی ناشایست میدهد؛
باری،
این گونه کسان که تنها مُهر یک نقص بر پیشانی دارند و آن هم جامهای است که طبیعت یا ستاره بخت بر قامتشان راست کرده،
حتی اگر دیگر فضیلتهایشان به پاکی فیض یزدانی بوده و تا آنجا که آدمی را تاب آن هست بیکران باشد،
چه بسا که در دیدهٔ عیبجوی عامه برای همین یک نقص مردود گردند.
یک ذره پلیدی شریفترین گوهر را تباه میکند
و همچون خود رسوا میسازد.
HAMLET
Ay, marry, is’t:
But to my mind, though I am native here
And to the manner born, it is a custom
More honour’d in the breach than the observance.
This heavy-headed revel east and west
Makes us traduced and tax’d of other nations:
They clepe us drunkards, and with swinish phrase
Soil our addition; and indeed it takes
From our achievements, though perform’d at height,
The pith and marrow of our attribute.
So, oft it chances in particular men,
That for some vicious mole of nature in them,
As, in their birth—wherein they are not guilty,
Since nature cannot choose his origin—
By the o’ergrowth of some complexion,
Oft breaking down the pales and forts of reason,
Or by some habit that too much o’er-leavens
The form of plausive manners, that these men,
Carrying, I say, the stamp of one defect,
Being nature’s livery, or fortune’s star,—
Their virtues else—be they as pure as grace,
As infinite as man may undergo—
Shall in the general censure take corruption
From that particular fault: the dram of eale
Doth all the noble substance of a doubt
To his own scandal

***************

هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نظر را بنویسید.