سازمان جهانی انقلابی «ایکور» همبستگی کامل خود را با کارگران، تودههای وسیع و «حزب کمونیست کنیا» (CPK) اعلام میکند. اطلاعات دقیق و عمیق «حزب کمونیست کنیا» به همۀ سازمانهای «ایکور» نشان میدهد که همکاری انقلابی فراملی چقدر ارزشمند است: رسانههای بورژوایی درگیری بین تودهها و پلیس را نشان میدهند و در بهترین حالت فقط به ماشۀ آن اشاره میکنند. آنها ارتباطات عمیقتر در سیستم جهانی امپریالیستی را لاپوشانی کرده و حتی فراتر از آن، خواستههای موجه و راه سوسیالیستی برونرفت از شرایط سرمایهداری را پنهان میسازند.
در مقابل، رفقای کنیاییمان ما را آگاه میکنند که: “کنیا فرهنگی اعتراضی دارد که به دوران پیش از استعمار بازمیگردد. با این حال، اعتراضاتی که بین ۱۸ تا ۲۵ ژوئن ۲۰۲۴ اتفاق افتاد و قرار است برای روزهای آینده نیز ادامه بیابد، در تاریخ مدرن کنیا بیسابقه است. تظاهرات جاری که با اعتراض علیه لایحۀ مالی آغاز شد و از آن زمان به اعتراضات علیه رئیسجمهور «ویلیام روتو» تبدیل شده است، صدها هزار، و احتمالاً بیش از یک میلیون معترض جوان و شجاع را در همۀ شهرها و شهرکهای بزرگ در سراسر کشور به خود جذب کرده است.
واقعیت امر این است که تظاهرات جاری صرفاً نتیجۀ رد لایحۀ مالی نیست، بلکه نتیجۀ هجوم سرمایهداری نئولیبرال، وعدههای تبلیغاتیِ شکستخورده و خیرهسری دولت است که از زمان سوگند ریاست جمهوری «ویلیام روتو» در ۱۳ سپتامبر ۲۰۲۲ عمیقتر شده است. وعدهها از دستمزد بهتر برای کارگران گرفته تا نوار بهداشتی رایگان برای زنان متغیر بود. او وعده داد که مالیات را کاهش دهد، فضای کسب و کار را برای کسانی که در اقتصاد غیررسمی هستند بهبود بخشد و استقراض خارجی را کاهش دهد. او قول داد که هزینههای زندگی، بهویژه هزینۀ سوخت و غذا را کاهش دهد.
پرزیدنت روتو در آغاز دورۀ ریاست جمهوری خود، علیه شیوۀ سفر رهبران آفریقایی به خارج از کشور برای قرض گرفتن پول به شیوهای بینظم و تحقیرآمیز صحبت کرد. روتو چندین بار در سطح بینالمللی علیه هژمونی «صندوق بینالمللی پول»/«بانک جهانی» صحبت کرد. با این حال هیچ یک از وعدههای تبلیغاتی محقق نشد. در اولین برآوردهای بودجه در دولت روتو، بهطور نامتناسبی میلیاردها به هزینههای تجملی، بیهوده و سفر اختصاص یافت. بهطور همزمان، در آموزش، بهداشت، خدمات اجتماعی و حکمرانی دموکراتیک تدابیر ریاضتی اعمال شد. مدت زیادی از آن نگذشته بود که برای عموم مردم کنیا آشکار شد که «صندوق بینالمللی پول» نقش مهمی در تهیۀ پیشنویس آن بودجۀ ملی داشته است. مقامات ارشد دولتی و سیاستمداران متحد حزب حاکم با بیشرمی ثروت تازه کسبشدۀ خود را به نمایش میگذاشتند و برخی از آنها با کفش، لباس و ساعتهایی به ارزش میلیونها شیلینگ کنیا خودنمایی میکردند.
در ۱۳ ژوئن ۲۰۲۴ بودجۀ ملی ۲۰۲۴/۲۰۲۵ به مبلغ ۳/۹ تریلیون شیلینگ کنیا به پارلمان ارائه شد و متعاقباً لایحۀ مالی نیز ارائه شد. دوباره و درست مانند سال قبل، هزینههای بیهوده و بیمعنا بر بودجه غلبه یافت و منابع مالیاتی به گونهای گسترش یافت که هزینههای بالای زندگی را وخیمتر میکرد و افراد بیشتری را به فقر مطلق پیش میراند. کنیاییها در رسانههای اجتماعی، بهویژه در تیکتاک و توئیتر به پیشنهاد افزایش مالیات واکنش نشان دادند، اما دولت به شیوهای تحقیرآمیز و متکبرانه پاسخ داد.
اعتراض دوم توسط چندین کنشگر مطرح شد و برای ۱۸ ژوئن ۲۰۲۴ برنامهریزی شده بود. در کمال تعجب بسیاری از جمله برنامهریزان، مشارکت بسیار زیاد بود که عمدتاً از جوانانی که به بسیج خود دست زده بودند تشکیل شده بود. تظاهرکنندگان مردان و زنان بسیار جوان و شجاعی بودند و زنان پیشگام اعتراض بودند. در ۲۰ ژوئن ۲۰۲۴، اعتراضات گستردهای در سراسر کشور شروع شد. صدها هزار جوان کنیایی برای شرکت در تظاهرات در نایروبی حضور یافتند و در نهایت توانستند محاصرۀ پلیس را شکسته و پارلمان را بهمعنای واقعی کلمه اشغال کنند. در پایان آن، ۱۲ تظاهرکننده توسط پلیس کشته شدند و صدها نفر با شلیک گلوله و جراحات دیگر در بیمارستان بستری شدند. اعتراضات نه تنها در مرکز شهر، بلکه در املاک و دیگر شهرها و شهرکها، رسا و پرجلوه بود. بعداً در همان روز، رئیسجمهور در نطقی شدیداللحن (اما به وضوح متزلزل) مردم را خطاب قرار داد و استقرار نیروهای دفاعی کنیا را برای مقابله با وضعیت اعلام کرد. تودهها در واکنش رئیس جمهور را به مبارزه طلبیدند و تظاهرات ۲۷ ژوئن ۲۰۲۴ را اعلام کردند. یک روز بعد، رئیس جمهور عجولانه عقبنشینی کرد.
علیرغم امتناع رئیس جمهور از موافقت با لایحۀ مالی، تودهها هنوز راضی نشدهاند. فراخوان “روتو باید برود” هنوز هم بر فضا حاکم است. بهدلیل ماهیت خودجوش تظاهراتی که فاقد یک دستور کار سازمانی و ایدئولوژیک مشخص است، راه مشخصی برای پیشبرد وجود ندارد. وظیفۀ ما بهعنوان «حزب کمونیست کنیا» این است که از رسیدن ایدههای انقلابی به تودهها اطمینان حاصل کنیم ، زیرا تودهها تنها زمانی به نیروی انقلابی تبدیل میشوند که ایدههای انقلابی به آنها برسد. تنها با تقویت نیروهای ذهنی ضعیف کنونی است که تغییرات انقلابی میتواند از این مبارزات مردمی زاده شود. در واقع، اگر نیروهای سوبژکتیو بهخوبی سازمانیافته و قدرتمند بودند، تغییرات انقلابی تاریخی میتوانست در نتیجۀ اعتراضات اخیر بهوقوع بپیوندد.
مهمتر از همه، شکی نیست که اعتراضات نتیجۀ بحران موجود سرمایهداری است و تنها راه حل، سازماندهی برای شکست دادن سرمایهداری و ساختن سوسیالیسم و کمونیسم است.
در میان همۀ خواستهها، خواستههای فوری اینها هستند:
* همۀ افسران امنیتی که دستوردهنده/اجراکنندۀ قتلها، آدمرباییها و خشونتهای دولتی علیه تظاهرکنندگان مسالمتآمیز و سازماندهندگان شناساییشده بودهاند را فوراً دستگیر و محاکمه کنید؛
* کلیۀ روابط را با «صندوق بینالمللی پول» و «بانک جهانی» قطع کنید؛
* تمام مالیاتها را از نهادههای کشاورزی حذف کنید و اطمینان حاصل کنید که کشاورزی در مقیاس کوچک از مالیات معاف است؛
* اطمینان حاصل شود که خدمات مراقبتهای بهداشتی در تمام بیمارستان های دولتی رایگان و با کیفیت بالا هستند؛
* عضویت کنیا به عنوان متحد «ناتو» را لغو کنید؛
* محکومیت صریح جنایات جنگی و کشتار دستهجمعی خلق فلسطین که نقض قوانین بینالمللی بهشمار میآید؛
* تمام پایگاههای نظامی خارجی در کنیا را ظرف مدت ۶ ماه آینده برچینید.”
زنده باد مبارزه توده ها در کنیا!
«حزب کمونیست کنیا» را تقویت کنید!
امضاکنندگان (تا ۴ آگوست ۲۰۲۴، احتمال افزایش امضاها وجود دارد):
۱- «سازمان انقلابی کنگو» (ORC)، جمهوری دموکراتیک کنگو
۲- «حزب کمونیست کنیا» (CPK)
۳- «خط انقلابی مارکسیست-لنینیست مراکش» (MMLPL)
۴- «حزب کمونیست آفریقای جنوبی (مارکسیست-لنینیست)» (CPSA (ML))
۵- «حزب سوسیالیست دموکراتیک میهنپرست» (PPDS)، تونس
۶- «حزب کمونیست نپال (مشعل)» (NCP (Mashal))
۷- «جبهۀ متحد انقلابی نپال» (RUFN)
۸- «حزب کمونیست استرالیا (مارکسیست-لنینیست)» (CPA/ML)
۹- «حزب کمونیست بلغارستان» (БКП)
۱۰- «حزب کار (بوسنی و هرزگوین)» (PR-ByH)
۱۱- «حزب مارکسیست-لنینیست آلمان» (MLPD)
۱۲-« سازمان کمونیستی لوکزامبورگ» (KOL)
۱۳- «شفق سرخ» (RM)، هلند
۱۴- «اتحادیۀ مارکسیست-لنینیست پرتغال» (UMLP)
۱۵- «حزب مائوئیست روسیه» (RMP)
۱۶- «گروه مارکسیست-لنینیستی سوئیس» (MLGS)
۱۷- «حزب کمونیست مارکسیست-لنینیست» (MLKP)، ترکیه و کوردستان
۱۸- «شورای هماهنگی جنبش طبقۀ کارگر» (KSRD)، اوکراین
۱۹- «اتحادیۀ مائوئیستهای اورال» (UMU)، روسیه
۲۰- «اتحادیۀ قبرسیها» (UoC)، قبرس
۲۱- «حزب کمونیست پاراگوئه (مستقل)» (PCP (independiente))
۲۲- «حزب کمونیست (مارکسیست-لنینیست)» (PC (ML))، جمهوری دومینیکن
۲۳- «حزب خلق چین برای دفاع از مائو تسه تونگ» (CPPDM)
امضاکنندگان دیگر (به غیر از اعضای ایکور):
«مرکز اتحادیه سوسیالیستی هند (کمونیست)» (SUCI (C))
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نظر را بنویسید.