مسعود خوشابی
با توجه به پایان مهلت قانونی انتخاباتی دو نامزد مقام ریاست جمهوری ازساعت ۸صبح پنجشنبه ۱۴۰۳/۴/۱۴ تیتر اول روزنامه های همین روز ، دو جهت گیری را نشان میدهند.
روزنامههای اصولگرا به سرکردگی کیهان با تیتر اول :
” همه کسانیکه پیشرفت کشور را دوست دارند درانتخابات شرکت کنند” که بازتابی است از نگرانی رهبر معظم در خصوص شرکت حداکثری مردم درانتخابات ازسوئی ، و روزنامه های اصلاحطلبان شاید به سرکردگی اعتماد با تیتر اول :”همه می آئیم برای ایران” ازسوئیدیگر که برایشان صرفاً روی کار آمدن کاندیدایشان مطرح است .
واقعیت قضیه این است که رادیکالیسم دولت برآمده ازانتخابات دوم خرداد ۱۳۷۶ ، با وقایع نیمهدوم تیرماه ۱۳۷۸ سرآمد وبه پایان خود نزدیک شد بطوری که افزوده مجلس مدافع دولت هم گره گشای معضلات پُر شمار آن نبود و افاقهای هم نکرد ، وبه شکلی بارز نشان داده شد که در واقع اگر بخواهیم الگوسازی کنیم ؛ ج.ا.ا. نظامی است ساختارمند و مُتِصَلّب با رئیس جمهوری مادام العمر و نخست وزیر و هیأت دولت و مجلسی که من حیث المجموع موظف به پیروی از آن هستند .
ناگفته نماند این آموزه تاریخی ارجمند به هنگام ، آن گونه که شایسته و بایسته بود ، در اذهان نهادینه نشد که اگر می شد اصلاً وقایع معطوف به انتخابات ۱۳۸۸ رخ نمیداد .
القصه :
حال با بروز اتفاقات تاریخی سال های ۱۳۹۶، ۱۳۹۸ و ۱۴۰۱ که همگان ازآنان برداشت های یکسانیهم ندارند ( همچون ماجرای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ و نزدیکتر، انقلاب سیاسی بهمن ۱۳۵۷) و در اذهان شکل واحدی را به خود نگرفته است که یک باورتاریخی بسازد که درتحلیل نهائی منجر به عمل سیاسی مشخص ناظربه مقصودی شود و تلقی گردد(…وتا وقتی تشکلهای شناسنامهدار در صحنه حضور نیابند هم رُخ نمیگشاید ) حکومت نهفی النفسه بلکه بخاطر پیش بُرداهداف سیاست خارجی خود که موجودیت اش را درمعرض خطر قرار داده است و متقابلاً طیف وسیع وضعیف اصلاح طلبان نیز برای بقاء فیزیکی خود ، در کارزار انتخاباتیِ طبقِ معمولِ جهانیِ فعلی – یعنیمهندسی شده – شرکت میکنند ، شرکتی که علی القاعده ۳۰ درصد مردم درآن ایفای نقش نمیکنند ودر تعقیب ماوقع، مردم گرفتار در زندگی فاقد کیفیت ،با بی میلی هرچه بیشتر ،در امر (!) انتخابات، عمدتاً نظارت (!) و بعضاً دخالت (!) میکنند .
طبعاً پیروزی هایچشمگیر ناشی از عملکرد سیاست خارجی حکومت ، اتکاء بنفس آن را قوام بخشیده است و تا حدودی خیالش را آسودهتر کرده است وبرآن است که قدری از توشوتوان بالفعل و بالقوه خود را مصروف سیاست های داخلی به غایت ازهم پاشیده و شرحه شرحه فعلی کند .
… اما این که به رغم این بازیها تا چه حد موفق شود،خود حدیث مجملی است که در آینده نهچندان دور رونمائی خواهد شد،آیندهای که به نتایج انتخاباتهایجهانیهم گرهخورده است.
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نظر را بنویسید.