در روزهای اخیر بازار بحث بین هواداران رای دادن و رای ندادن در شبکه های اجتماعی فارسی زبان بسیار داغ شده است و هر طرف استدلالات خود را در این مورد بیان می کنند. طنز عجیبی که در مورد موضوع وجود دارد این است که شرکت نکردن در فرآیند دموکراتیک با توجه به شرایط خودویژه ی ایران نوعی کنش دموکراتیک محسوب می شود چرا که در ابتدای امر، دموکراسی ناقص که در جمهوری اسلامی وجود دارد و افرادی که در غیاب احزاب با انتصاب شورای نگهبان وارد رقابت نمایشی می شوند را انکار می کند و در وهله ی دوم زمانی که حاکمیت بعد از گذشت چند نسل با توجه به درخواست اکثریت مردم اجازه ی برگزاری رفراندوم را نمی دهد پیام مخالفتش را با رای ندادن به گوش آن می رساند.
مدافعان شرکت مردم در انتخابات این دوگانه را مطرح می کنند که شاید با رای دادن مشکلی حل نشود اما ضرری ندارد و از طرفی حاکمیت هم به پیامی که با رای ندادن صادر می شود اهمیت نمی دهد. قبل از هر چیز باید بیان کنیم که گزاره ی اول غلط است چرا که اتفاقا رای دادن و مشارکت بالای مردم ضرر بالایی دارد حتی خود عوامل جمهوری اسلامی هم بیان می کنند هر رای به هر نامزدی در انتخابات در واقع یک رای به جمهوری اسلامی است. کسی که در انتخابات شرکت می کند در واقع دارد این پیام را صادر می کند که «ما به انتخاب هایی که شما به عنوان رهبر و شورای نگهبان که خود را قیم خودخوانده ی ملت می دانید، برای ما انجام داده اید باور داریم و همچنین به شما اطمینان داریم که در مورد لحاظ کردن اراده ی ما برای انتخاب بین این افراد صادق هستید.» خب چنین مردمی که در ناخودآگاه خود این گزاره ها را قبول کرده اند و پای صندوق رفته اند چگونه توان این را پیدا خواهند کرد که در برابر بی عدالتی های این نظام بایستند؟
از طرف دیگر شاید حاکمیت دیکتاتور واقعا اهمیتی به پیام صادر شده از طریق عدم مشارکت ندهد اما این پیام تنها برای آنها نیست بلکه دولت های دوست و رقیب آنها هم این پیام را در محاسباتشان و برنامه های بلندمدتشان با آنها لحاظ می کنند و همچنین برای خود اپوزیسیون ایران هم حاوی پیام اتحاد و شکل دهنده ی اراده و امید در آنهاست.
بهتر است فراموش نکنیم اپوزیسیون ایران یکی از چند تکه ترین اپوزیسیون های موجود در دنیای سیاست فعلیست. تقریبا هیچ چیزی وجود ندارد که تمام طیف های اپوزیسیون بتوانند حول آن اجماع کنند اما این بار تحریم انتخابات چیزی بود که هم اپوزیسیون در داخل و هم خارج و هم در مرکز و هم در حاشیه و همچنین با انواع ایدئولوژی های بعضا متضاد با آن موافق بودند و زمانی که نتیجه ی این اتحاد را دیدند به راحتی می توان در واکنش های کاربران شبکه های اجتماعی پس از این اتحاد موفقیت آمیز، افزایش میل به همگرایی را هم در آینده مشاهده کرد.

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)