دو سه سال پیش بود که نوشتم مثلث شرارت یعنی چین، روسیه و ایران، بنیان دموکراسی غربی را با تهدید مواجه میکنند و در این میان هر یک از رئوس این مثلت، تامینکننده بخشی از مواجهه با غرب هستند: چین با قدرت اقتصادی، روسیه با توان نظامی، و ایران به عنوان پیادهنظام این مثلت با تامین نیرویهای نیابتی. دینامیک همگرایی ایدئولوژیک بین این سه راس هم البته جالب توجه است: الیگارشی ارتدوکسی روسی، کمونیسم کنفسیوسی چینی، و اسلام رادیکال شیعی. بزرگترین تهدید برای غرب هم البته بستگی به بازی مکمل این سه راس دارد. با وجود همگرایی گفته شده، نباید از مخاصمات دینامیکی این سه راس نیز غافل بود، مخاصماتی که خود را به شکل صورتبندی جدید از قدرت سیاسی در ایران نشان خواهد داد. بر عکس چین و روسیه، ایران در بنیاد قدرت سیاسی خود بسیار متزلزل است. در نوشته پیشین توجه دادم، مسئله بنیادی قدرت سیاسی در اکنون ایران، گرایش متضاد بین دو جناح یا پایه است: بخش نظامی که متمایل به مدل چینی است و هدف آن استحاله پایه اسلامیت در بخش نظامی است، و دیگری بخش محافظهکار که خواستار حفظ فرم کنونی یا دوپایه نظام سیاسی است که احتمالا مورد خواست روسیه است. به نظر میرسد دینامیک دورنی سه راس شرارت گفته شده، به ویژه تعارض بین مدل چینی و روسی نقش تعیینکنندهای در صورتدهی به فرم آتی ساخت قدرت در ایران دارد.
به نظر میرسد فارغ از سرسپردگی ظاهری همه نامزدان قدرت خانم به رهبر نظام، برخی از آنها نمایندگان این دو جناح متعارض در ایران هستند، موضوعی که باید توسط اپوزیسیون با دقت رصد شود.
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نظر را بنویسید.