سخن نخست؛
در گفتمان مسلط سرمایهداری، هنگامی که از مردم سخن گفته میشود، لفظ مردم به تودهی نامشخصی اشاره دارد که با کمی دقت نظر متوجه خواهیم شد منظور از مردم، کسانی است که مجذوب آن گفتمان شدهاند. تمامی ایدئولوگهای سرمایهداری اکثریت افراد یک جامعه، یعنی کارگران را نادیده گرفته یا با طرح تعاریفی غیرحقیقی، به تکه پاره کردن این طبقه و نادیده گرفتن عاملیتش میپردازند.
گفتمان مارکسیستی به منظور پرداختن به حقیقت تاکنونیِ انسانی و تلاش برای رهاییِ نوعِ انسان، به جای ارایهی تعاریف مبهم، با دست گذاشتن بر روی اکثریت جامعه یعنی کارگران که از قضا تمامی اشکال ستم بر آنان روا داشته میشود؛ دست به بازآرایی مفهوم مردم زده است. بنابراین از منظر مارکسیستی مفهوم مردم، به تمامی افراد جامعه ارجاع داده میشود و رهایی کارگران به عنوان فرودستترین و کثیرترین بخش مردم و زدودن قید و بندهای موجود، به معنای رهایی تمام جامعه خواهد بود.
بنا بر تقاریر سوسیالیستی، اول ماه مه به عنوان روز جهانی کارگران، نمادی است برای کنش آگاهانهی کارگران جهت رهایی خود و به تبع آن، رهایی تمامی مردم. چنین نمادی را نمیتوان به منزلهی روزی جهت خودنمایی عدهای یا گزافهگوییهایی برای پوشاندن خطاهای پیشین برشمرد؛ بلکه در این روز باید به بازخوانی گذشته و پیریزی گامهای آینده پرداخت. از این رو، اول ماه مه در تقویمهای کارگری نه به عنوان نقطهای منقطع، بلکه به عنوان نقطهی عطفی پدیدار میشود که با گذشته و آینده در پیوند بوده، امکان برکشاندن تجربیات گذشته و سنجیده پای گذاردن در آینده را فراهم میسازد. در این راستا، ویژهنامهی حاضر اندک تلاشی است در جهت بزرگداشت روز جهانی کارگران، بدان امید که حرکتی باشد جهت پیوندیابی موثر با طبقهی کارگر ایران و تحقق انقلاب کارگری.
https://mysocial.blog/wp-content/uploads/2024/05/d988db8cda98d987_d986d8a7d985d987-1d985d9871403-1.pdf
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نظر را بنویسید.