دیلار دیریک، جامعه شناس و نویسنده کُرد، هنگام سخنرانی در کنفرانس بین المللی زنان در برلین در سال ۲۰۲۰، به موضوع استفادهی ابزارگرایانه از شعارها و نمادهای انقلابی اشاره میکند:
هم زمان با افزایش مقاومت آزادیخواهانه زنان شاهدیم که چگونه لیبرالیسم، به عنوان امنترین و عملیترین گزینه برای برابری و تغییر، بر مبارزات زنان تحمیل میشود. امروز میبینیم که شعارها و نمادهای انقلابی رادیکال به طور فزایندهای تبدیل به کالا شده، به تولید انبوه میرسند و به همین ترتیب از معنای خود تهی شده و به همان افرادی که جان خود را برای ایجاد این ارزشها فدا کردند، فروخته می شوند.
دیریک در ادامه به خشونتهای مختلفی اشاره میکند که امروزه توسط سیستمهایی با چهرهی زنانه، کوییر و الجیبیتیکیو+ بازتولید میشوند. بنابراین، در دنیایی که از یک سو، زنان از هدفهای اصلی حملهی نیروهای فاشیستی هستند و از سوی دیگر همزمان بخشی جداییناپذیر از ویترین زیبای نظامهای قدرت نیز باقی ماندهاند، تشخیص این چهره ها و خواندن نیت پشت آنها خود نیازمند نوعی هوشیاری ایدئولوژیک است. به همین دلیل این نظام ها در تلاشند تا تصویر زن مبارز را تحریف کرده و آن را از آن خود کنند، تا تلاشهای حقیقی و سازمانی این زنان را از دستیابی به اهداف خود ناکام بگذارند:
دیدهایم که چگونه تصویر زن مبارز کرد یا شعار «ژن ژیان ئازادی» اغلب در بیانی هالیوودی و به زبان صنعتِ سرگرمی تحریف میشود، در حالی که زنان کرد به صورت روزانه و با استفاده از سلاحهای شیمیایی توسط یکی از اعضای ناتو به قتل میرسند. اما مهم است بدانیم که چرا نظام سرمایهداری و پدرسالارانه از این تصاویر استفاده میکند: چرا که تصویر این زنان قدرتمند است.
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نظر را بنویسید.