“در این سرزمین چیزى هست که شایستۀ زیستن است: گذشتن آپریل، عطر نان پیش از طلوع آفتاب، نگاه یک زن به مردان، نوشتههای اسخلیوس، ابتدای دوست داشتن، گیاهی که بر سنگی جوانه زده است، مادرانی با تار نای ایستاده اند، و ترس غاصبان از خاطرهها.”
محمود درویش (۱۹۴۱) شاعر مشهور فلسطینی در شعر خود می گوید:
بر روی این زمین چیزى هست که شایستۀ زیستن است: روزهای پایانی سپتامبر، زنی که چهل سالگی را می گذراند بدون آن که وقار و زیبایی خود را از دست بدهد، ساعتی که خورشید در زندان برمی آید، ابری که اشکال کائنات را تقلید میکند، هلهلۀ مردم برای آنانی که با صورتی خندان به پیشواز مرگ رفتهاند، و ترس ستمگران از نغمهها.
شش دهه بعد هنوز چیزی در این سرزمین تغییر نکرده و در صبح روز هفتم اکتبر گروه اسلامگرا و افراطی حماس مورد حمایت رژیم جمهوری اسلامی بار دیگر آتش خفه تنش ها در منطقه غزه را دمید و با واکنش اسراییل به این حملات اکنون با گذشت پنج روز، ۱۲۰۰ نفر اسراییلی و ۹۰۰ نفر فلسطینی کشته و هزاران نفر زخمی و صد ها هزار نفر آواره شده اند.
صبح روز شنبه برای مردم عادی در هر دو طرف دیوار بتنی با سیم خادارهای ممتدد کشیده شده میان این دو همسایه یک روز معمولی تعطیل در روزهای ابتدای اکتبر بود اما در چشم بهم زدنی ساعت شش و نیم حملات راکتی از سمت فلسطین شروع شد و صفحه همه تلویزیون ها به رنگ قرمز خبرهای فوری تغییر کرد، حماس از زمین و هوا و دریا اسراییل را مورد حمله قرار داد . این یعنی دور تازه ای از کشتارها و ویرانی ها در دو طرف دیوار آغاز شده است.
بنیامین نتانیاهو نخست وزیر اسراییل از شروع جنگ خبر می دهد و موشک های اسراییلی روی شهرک های نوار غزه فرو می ریزند در پلک زدنی ساختمان ها فرو می ریزنند و انسان ها از بین می روند و دقیقه ای بعد تله ای از خاک دیگر نشانه ای از زندگی در خود ندارد.
مواد منفجره روی دیوار بتنی حایل عمل می کند، دیوار سوراخ می شود و موتور سوارهای مسلح از دیوار عبور می کنند و وارد شهرک های اسراییلی می شوند، در حالی که نعره قهرمانی می کشند، حمله می کنند.
جشنواره موسیقی سوپر نوا در میان باغ مرکبات در صحرای جنوبی در نزدیکی نوار غزه در بامداد روز شنبه ادامه داشت که ناگهان برق ها خاموش می شود و صدای رقص و پایکوبی و شادی به صفیر گلوله و مرگ برای سه هزار شرکت کننده از ملیت های مختلف تبدیل می شود.
شرارت و نفرت و مرگ حاکم می شود. چهره هایی که تا لحظاتی قبل با صدای موسیقی غرق شادی و آرامش و رقص و نسیم خنک صحرا بود اکنون خون آلود بر روی زمین افتاده بود و دختران و زنان برهنه و خون آلود و گریان و وحشت زده در حالی که کنیز خطاب می شدند، جلو دوربین ها ظاهر می شوند و پس از کشتار صدها نفر، دخترانی دیده می شوند که از معشوق خود جدا شده و به غزه به اسارت برده می شوند. بدن برهنه جسد دختر جوانی که پشت ماشین تویوتا عریان شده و گردانده می شود و شبه نظامیان بر روی آن تف می اندازند. بدن زن برای افراط گرایان اسلامگرا همیشه بزرگترین سرزمینی است که می تواند مورد هتک و تجاوز قرار بگیرد.
دهکده ای کوچک در بیست کیلومتری باریکه غزه نیز مورد حمله گروه شبه نظامی اسلامگرای حماس قرار گرفته است، با حمله به خانه های غیر نظامیان اهالی خانه ها تیرباران می شوند، پیر زنی که ورودی خانه اش نشسته بود، پدری که فرزندان خود را از سوراخ پنجره ای کوچک نجات می دهد اما خود نمیتواند از آن عبور کند، تیرباران می شود. خانه ای با اجساد کشته شده در پناهگاه امن پیدا می شود که در آن کودکان سربریده شدند. اینها تصاویری است که از روز شنبه در صفحات اجتماعی توسط کاربران مشاهده می شوند و حتی گوش ها هم از شنیدن آن ابا می کنند، سربریدن کودکان.
در آن طرف دیوار نیز مردم غزه باید پذیرای موشک های اسراییل و ویرانی ها و کشتارها باشند چون جنگجویان اسلامگرا فتح بزرگی را انجام داده اند و از دیوار عبور کرده اند. باید نتیجه این شررات ها را متحمل شوند، باید دندان بر جگر بگذارند چون زندگی زیر سایه دولت ها و حکومت ها و شبه نظامیان دیکتاتوروایدئولوژی محور یک روال معمولی ندارند و هیچ زندگی در برابر این ایدئولوژی مستحق تداوم نیست.
اخبار جنگ باردیگر شرایط اضطراری را برای مردم غزه، دو میلیون انسانی که دهه ها زیر سلطه گروههای شبه نظامی و اقدامات تنش برانگیز آنها شاهد ویرانی ها، کشتارها، اسارت ها، تبعید ها، آوارگی ها و زندگی در اردوگاههای اردن، سوریه و لبنان هستند، اعلام می شود، شهر باید تخلیه شود، انتقام سخت در پیش است.
اکنون ذخیره برق تنها تا ۱۴ ساعت جوابگو است چون دولت راستگرای و تندروی نتانیاهو تهدید کرده که انتقام سختی خواهد گرفت. مقامات غزه به دلیل حملات موشکی شدید، امکانات لازم برای بیرون کشیدن کشته شدگان و مجروحان از زیر آوار ها در غزه را ندارند و آمبولانس ها و تیم های پزشکی به مناطق پر خطر نزدیک نمی شوند.
در خیابان های برخی پایتخت ها مانند ایران شاید آشوب گرایان و جنگ طلبان شربت خوشحالی بنوشند اما هزینه آن برای فلسطینیان آپارتاید شدیدتر، مرز بندی های نظامی، امنیتی، ایست های بازرسی، محیط بشدت امنیتی و تحریک پذیر، مسلح کردن شهروندان اسراییلی شهرک نشین، هجوم به خانه ها و فشار بر زندانیان سیاسی و تنش های بیشتر در مسجدالاقصی میان مسلمانان و یهودیان، موج بیکاری و سخت شدن زندگی هزاران فلسطینی که در داخل مرزهای اسراییل زندگی می کنند، خواهد بود و دولت راست افراطی نتانیاهو همیشه به دنبال فرصتی با توجیه بین المللی برای عبورو نقض قوانین بین المللی بوده است و حمله روز شنبه را “۱۱ سپتامبر” اسراییل توصیف می کند، پس قرار است همه جا از غزه تا لبنان را شخم بزند.
زمین بازی فرماندهان مذهبی، سیاسی و نظامی و جنگ طلب این تنش خونین، سرزمین هایی هستند که مستحق حیات هستند، سرزمین هایی که شب ها کودکانش هنگام خواب و عاشقانش هنگام وصال رویا می بافند و مهاجرانش به امید بازگشت هستند اما دهه هاست که با جنگ های نیابتی به گروگان گرفته شده اند و در چشم بهم زدنی سرنوشت آنها تغییر می کند.
این سرزمین ها مستحق حیات، این سرزمین ها مستحق آزادی و آرامش، این سرزمین ها مستحق دل بستن و ماندن و سایه ای به جز سایه جنگ و خشونت هستند اما حکومت های دیکتاتور و ایدئولوژی محور و شبه نظامیان مزدور آنها تنها به منافع و هدف ایدئولوژیک خود فکر می کنند و زندگی مسالمت آمیز و تحقق آزادی، دموکراسی و عادی سازی روابط هیچ جایی در قاموس آنها ندارد و با سلاح های نظامی شهرها را ویران و با چنگال های خونریز خود مردم را به خاک و خون می کشند و به زنان و دختران تجاوز و کودک کشی می کنند و دهه هاست که این منطقه برای مردم آن قابل حیات و روییدن یک زندگی بدون فروریختن موشک ها نیست.
نگارنده: صغری رحیمی
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نظر را بنویسید.