با حفظ مواضع ، هم گامی پیشه کنیم! 
بدون شک حقیقت تحت هیچ شرایطی نباید قربانی مصلحت و منفعت گردد، زیرا این مهم صرفاً یک اصل اساسی در پیشبرد امرمبارزه‌ی‌طبقاتی‌اصیل نیست، بلکه به مراتب بیش ازآن روش و منش ما در زندگی روزانه  است ، در واقع به تعبیری اصلی اخلاقی است که کارکردی مدام و تعیین‌کننده‌دارد . شاید به تعبیری معنی واژه “شرف ” همین باشد .
جالب است وقتی ۸ نفر – آن هم در فضای عاری از خطر خارج ازکشور – دورهم گردآورده می‌شوند تا به عنوان نمایندگانی از طرف مردم ایران معرفی شوند و آن ها وعده می‌دهند(!) که منشوری‌درحال تدوین وتهیه است ، کلام شان از انبوه بلندگوهای اجنبی پرست بلند نشده ،  صدای ناقوس منشور ۱۲ ماده ای در‌فضای‌ملتهبِ سراسرامنیتی‌وطن‌مان طنین انداز می‌شود که ۲۰ تشکل کم وبیش صاحب اعتبار زیر آن‌را امضاءکرده‌اند‌.
این بیانیه‌ی مشترک نه تنها لرزه به اندام رفرمیست های‌”شرمگین”‌داخلی و عاری ازشرم خارجی‌انداخت ، بلکه حکمرانان نعلین و چکمه پوش ج.ا. رانیزهراسناک‌کرد و اجازه نداد آب‌خنکی بعد از توهم فروکش کردن نسبی خیزش جانانه‌ی اخیرازگلویشان فرو برود .
دراین حرکت تاریخ‌ساز و بی‌نظیر اگر که به لحاظ سرعت انتشار منشور ، برخی ازتشکّل های استخوان دار را به تأخیر، تعمق و اعمال‌بصیرت بیشتر واداشته و آهنگ همپوشانی شان را کند کرده بازهم جای بسی افتخارو سرافرازی دارد ، زیرا بیانیه مشترک وحی‌منزل نیست ، زیرا دست اندرکاران تدوین آن به نقش تعیین کننده ی”خردجمعی” باور واعتقادی‌ راسخ دارند و مهم ترازهمه چون درمورد شکل گیری یک حرکت‌تاریخ‌ساز خودرا علامه دهرنمی‌دانند. آمده اند تا بیاموزند وبیاموزانند و آن چه به حقیقت نزدیک تراست را تبلیغ‌ وترویج ‌و اِعمال کنند  .
شایدچه بسا بهتربود که نام اش را پیش‌نویس بیانیه‌ی مشترک می‌گذاشتند و ازسایر تشکل‌ها دعوت می‌کردند درتکمیل وتصحیح مفاد آن فروگذار نکنند و درصدد پرباری مطالبات، معانی ومفاهیم آن برآیند .
باضربات هولناکی که نه تنها در۴-۵ دهه‌ی‌اخیر بلکه از آغازقرن بیستم و هزاره های‌تاریخی برپیکر جنبش‌های مردمی این سرزمین فرود آمده است ، و گسست های باورنکردنی ای را ببار آورده، و تداوم حتی” یک زندگی معمولی‌”(!) درازمدت وباثبات راازمردم مان سلب کرده، نباید انتظارداشته باشیم ، گام‌هائی بی‌خطا برداریم ، اما قطعاً با عشق به حقیقت ‌که شفافیت هر منشوری ازآن هستی می‌گیرد،  جائی برای مصلحت اندیشی و منفعت طلبی که همگی‌ازمظاهر بی‌چون ‌و چرای‌ دروغ وریا و ازآفات هرجنبش‌انقلابی‌ اصیل است‌، باقی نخواهیم گذاشت .
شاید بهترباشد دربدو امر با این آموزه گام های‌مان را به‌ پیش بگذاریم که چه بسا برخطاباشد ، ولی اعتقاد برهمین اصل ساده ما را  بر آن‌می‌دارد که ،گام های مان را کوتاه تر و با حزم واحتیاج بیشتر برداریم و بیش از پیش معتقد ومعترف باشیم که عاری ازخطا نیستیم . چه بهتر ازبدو امر براین باورباشیم که به یمن “خردجمعی” ، اشتباهات مان کوچک و قابل جبران است .
با آرزوی آینده ای بهتر  ، مسعود خوشابی    ۱۴۰۱/۱۲/۴ 

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)