همکلاسیهای سارینا اسماعیلزاده، کودک ۱۶ سالهای که در ۳۰ شهریور ۱۴۰۱ بر اثر ضربات باتوم نیروهای امنیتی جان باخت، چهلم او را در کلاس درس برگزار کردند.
این همبستگی، در عین سوگ از دست دادن همکلاسی، سویههای آزادیخواهانهای داشت که نشانگر دغدغه مشترک این دانشآموزان و همبستگی آنها در برابر ظلم است. همکلاسیهای سارینا، به جای عکس دیکتاتورها، عکس او را به دیوار کلاس آویختند؛ عباراتی علیه فراموشی بر روی تخته کلاس نوشتند، و دادخواهی را راه پیش روی خود دانستند. صدای کودکان و دانشآموزان در جنبش زن، زندگی، آزادی خاموش شدنی نیست.
« ولی ما یادمون نمیره»
«بهار داره میاد، ما صداشو میشنویم»
«برای درست کردن روزایی که تو میخواستی»
«ز خاک تو امید میروید»
«قول میدم اشک بعدیمون، اشک شوق پس گرفتن حقت باشه»
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نظر را بنویسید.