جنبش «زن، زندگی، آزادی» اولین جنبشی نیست که حول محور حق بر بدن و آزادی‌ دانش‌آموزان در ایران را در مقام نیرویی اجتماعی بسیج کرده و برای اعتراض به خیابان‌ها کشانده است. دانش‌آمـوزان در خیزش شش روزه‌ی زنـان در اسفــند ۵۷ هم فعالانه مشارکت کردند. این جنبش ۲۵ روز بعد از سقوط رژیم پهلوی، در اعتراض به سخنرانی روح‌الله خمینی در آستانه روز جهانی زن (۸ مارس) مبنی بر لزوم اجباری شدن حجاب برای زنان شاغل در ۱۷ اسفند ۱۳۵۷ آغاز شد و تا ۲۲ اسفند ادامه داشت.

در مستند کوتاه «جنبش آزادی زنان ایران، سال صفر» که توسط مسـتندســاز فرانسـوی «کلودین مولار» ساختـه شـد و حـاوی صحنه‌هایی از تظاهرات زنان در تهران علیه حجاب اجباری است، راوی مشــارکـت دانـش‌آمــــوزان را اینطــور توصــیـف می‌کـنـد: «دانش‌آموزان آنقدر از تظاهرات خوششان می‌آید که هیچکس به فکر تمام کردن تظاهرات نمی‌افتد.»
شواهد تاریخی گـواه حضـور فعالانـه‌ی دانش‌آمـوزان مدارس دخترانه‌ی آذر، انوشیروان دادگـر، خـوارزمی، چیسـتا، مرجان، کوروش، هشترودی، ولی‌الله نصر، ژاندارک و مدارس پسرانه‌ی هخامنش، تـوس، نصیری، خـوارزمی و هشـترودی، در خیابان‌های تهران در اعتـراض به نقض حقـوق زنان است.

در حیاط مــدارس نیـز اعـتراضات و برخـوردهایی مـیان موافـقان و مخالفان حجاب اجبـاری به تعطیلی چهـار دبیرسـتان دخترانه‌ی بزرگ تهران مرجان، خوارزمی، آذر و هدف در نخستین روز جنبش یعنی ۱۷ اسفند ختم شد. روایت دانش‌آموزی به نام مژگان در نامه‌ای که به کلودین مولار نوشـته از اتحـاد دانش‌آموزان یک مدرسه دخترانه در خلع مدیری به نام طغرایی که قصد داشته دانش‌آمــوزانی را که به تظاهــرات رفته بودند اخــراج کند، خبــر می‌دهد. دانش‌آموزان با شعار «توپ، تانک، فشفشه، طغرایی بـره گم بشـه» و «توپ، تانک، زره‌پوش، طغـرایی شـده مثل موش» این قدرت را داشتند که مدیر مدرسه را عوض کنند.

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)