شعر من بوی نادیه می‌دهد – مجید نفیسی

چهارشنبه, ۲۷ام مرداد, ۱۴۰۰

منبع این مطلب ایرون

نویسنده مطلب: مجيد نفيسی
 

مطالب منتشر شده در این صفحه نمایانگر سیاست رسمی رادیو زمانه نیستند و توسط کاربران تهیه شده اند. شما نیز می‌توانید به راحتی در تریبون زمانه عضو شوید و مطالب خود را منتشر کنید.

در همیستگی با زنان افغان

 

به یاد نادیه انجمن

نان من به شعر دری می‌ماند
که سحر، آتش آن را می‌افروزم.
مایه‌اش را از رویاهایم می‌گیرم
و میان خواب و بیداری می‌ورزم.

گندمش از خاک توس است
که فردوسی تخم آن را افشاند
و خشخاشش از دره‌یمگان
که ناصرخسرو بوته‌آن را بنشاند
و ریگش از کرانه‌ی آمودریا
که رودکی آن را چون پرنیان خواند
و هیمه‌اش از نیستان بلخ
که مولوی در آتش عشق آن ماند.

اما وقتی که از تنور درش می‌آورم
به نان سنگک می‌ماند
و شکل زنی را دارد پیچیده در چادر
که بی‌صدا فریاد می‌زند:
“این منم، شاعر گل دودی
که ناشوهرم در هرات پرپر کرد.”

نان من به شعر دری می‌ماند
که به بوی نادیه آغشته‌ست
اگر آن را داغ‌داغ می‌خواهی
دست در آتش کن.

پانزده نوامبر دوهزار‌و‌پنج

My poem has the scent of Nadia

 

In Solidarity with Afghan Women

My poem has the scent of Nadia

In memory of Nadia Anjuman

By Majid Naficy

 

When I light the oven early morning

My bread looks like Dari poetry.

I find its starter in my dreams

And I knead it between sleep and waking.

My wheat comes from the land of Toos

Where Ferdowsi spread its seeds,

And my poppy seeds from the valley of Yamgan

Where Naser Khosrow planted their roots,

And my oven pebbles from the banks of Amoo River

Where Roodaki called them soft as silk,

And my firewood from the grove of Balkh reeds

Where Rumi kept the fire of his love.

But when I take it out of the oven

It looks like a Sangak bread

Shaped as a Woman in her chadour,

Shouting voicelessly: “It’s me,

The poet of ‘Dark Flower,’

Ravaged by my husband in Herat.”

My bread looks like Dari poetry

Perfumed with the scent of Nadia.

If you want it hot and fresh

Put your hand in the fire.

 

November 15, 2005 

Note

* Dari Persian poetry began in the 9th century in the greater Khorasan region. Todaycthis area is divided among Iran, Afghanistan, Tajikistan and some Turkish centralcAsian countries. The four classical Persian poets whose names are mentioned in thecpoem as well as Nadia Anjuman all come from that region.

 

        —-

 

Ein Gedicht von:  Majid Naficy, Kalifornien, Dezember 2005

Mein Gedicht duftet nach Nadia

(in Erinnerung an Nadia Andjoman)

Mein Brot, für das ich morgens früh

Feuer im Ofen anzünde, gleicht einem Dari-Gedicht.

Den Teig gewinne ich aus meinen Träumen,

und zwischen Wachen und Schlafen knete ich ihn.

Sein Weizen ist aus Erde von Tuß,

dessen Keime Ferdoussi aussäte;

und sein Mohn vom Yamgan-Tal,

dessen Wurzelwerk Nasser-Chossrou setzte;

und sein Ofenkiesel vom Ufer des Amu-Meers,

das Rudaki so weich wie Seide besang;

und sein Brennholz aus Ried von Balch,

wo Rumi sein Liebesfeuer wahrte.

Doch nehme ich es aus dem Ofen heraus,

gleicht es dem Sangak-Brot,

in Form einer Frau im Tschador verhüllt,

die stimmlos schreit:

„Das bin ich, Dichterin der ‚dunklen Blume’,

vernichtet durch meinen Stiefmann in Harat.“

Mein Brot gleicht einem Dari-Gedicht,

duftend nach Nadia.

Möchtest du es ofenfrisch und heiß,

dann lege deine Hand ins Feuer.

 

Übersetzung aus dem Persischen von:  

Mahnaz Talebitari,  

Berlin, Dezember 2005

Notiz

* Dari, Persische Dichtung, begann im 9. Jahrhundert im Großraum Chorassan. Heute ist diese Region unter den Ländern Iran, Afghanistan, Tadjikistan und manche Türk-Gebiete Zentralasiens verteilt. Die vier klassischen persischen Dichter, deren Namen im Gedicht erwähnt worden sind, wie auch Nadia Andjoman, stammen alle aus der oben genannten Region.

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)

مطلب را به بالاترین بفرستید

این مطلب خلاف آیین نامه تریبون است؟ آن را به ایمیل tribune@radiozamaneh.com گزارش کنید
Join

دسته‌بندی‌ها: با همسایگان, تمام مطالب, فرهنگ

برچسب‌ها: | |

هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نظر را بنویسید.