فعل حرام کلیه آخوندها: ارتزاق از راه دین حرام است!

 

بر طبق احادیث موثق ارتزاق از راه دین حرام است! متاسفانه کسی نیست به این آخوندها امر معروف و نهی منکر کند. توضیح اینکه پیامبر و امامان در برابر رساندن احکام و عقاید به مردم پولی دریافت نکرده اند
و برای چرخاندن امور مادی زندگی خود زحمت کشیده و عرق ریخته اند مثلا امام علی برای امرار معاش کارگری می کرده است امام باقر باغبانی و کشاورزی می کرده است:

بسم الله الرحمن الرحیم
السلام علیک یا صاحب الزمان(عج)
سلام بر شیعیان ایشان

ارتزاق از راه دین حرام است

ازمباحث مهم حوزه،ارتزاق روحانیون بوده است.این مساله از دیرباز تا کنون مطرح است که طلبه ای که حداقل ۲۰ سال از بهترین اوقات عمرش را می بایست برای تحصیل صرف نماید؛چگونه به زندگی بپردازد؟علما و روحانیون مختلفی در این باره سخن رانده اند و تقریبا مخرج مسترک سخن همه ی آنها عدم وابستگی به دولت و حکومت بوده است.از بهترین و موفق ترین این مطالب می توان به مقاله ی “مشکل اصلی در سازمان روحانیت” اثر متفکر شهید،استاد مرتضی مطهری اشاره نمود که مقاله ی خود را در کتاب مرجعیت و روحانیت انتشار داده اند و آن مقاله را می توان در کتاب ده گفتار ایشان نیز جست.از انواع شیوه های امرار معاش روحانیون می توان به موارد زیر اشاره نمود:

۱.گرفتن شهریه:بخشی از پولی که به عنوان خمس به مراجع تقلید تحویل می شود به عنوان شهریه و سهم امام زمان عج به طلاب حوزه ی علمیه اعطا می شود.اخیرا در حوزه سازمان و تشکیلات دقیق و منظمی برای این امر تاسیس شده است.

 

۲.امرار معاش از راه دین:برخی از علمای گرانقدر با استفاده از مطالب و مناسک دینی به امرار معاش می پردازند.برای مثال برخی از آنها با ایراد سخنرانی ، برخی با نوشتن کتب و برخی دیگر با اقامه ی نماز معاش خود را تامین می کنند.

۳.امرار معاش از طریق شغل دیگر:برخی از روحانیون شغلی در کنار شغل اصلی خود دارند و حقوق خود را از آن طریق تامین می کنند.این مشاغل ممکن است مشاغل و مناصب دولتی یا مشاغل آزاد و غیر دولتی باشد.در تاریخ روحانیت شیعه دیده شده است که حتی علمایی با فروختن میوه در بازار شهر به امرار معاش پرداخته اند.

۴.اخیرا دیدم که عالم بزرگواری در مشهد از شاگردان خود که برای طلب علوم دینی نزد او می آمدند طلب شهریه می کرد.او برای این کار دفتر مناسبی هم تهیه کرده بود و اسامی شاگردان خود شهریه ی آنها را دقیق می نوشت.متاسفانه نام آن عالم و منبع این سخن خود را از یاد برده ام.

هر چه هست باید دانست که بهترین کار و خیر الامور در مورد روحانیون این است که نه به مردم وابسته شوند و نه به دولت و حکومت.باشد که در مقابل انحرافات هر دو بایستند و بتوانند دین را از تمایلات نفسانی انها باز دارند.

باید گفت امر هدایتگری و تبیین دین باید عاشقانه باشد که اگر جز این باشد راه در قلب هیچ بنی بشری نخواهد یافت.

غیر منصفانه و نا بخردانه است اگر بگوییم پیامبران که منادیان حقیقت بوده اند قصد بنای حرفه ای اقتصادی داشته اند و در پی آن بوده اند که شغل جدید ایجاد کنند و راه درآمدزایی برای بخشی از جامعه فراهم سازند.

مگر جز آن بود که دین امری مقدس انگاشته می شد و همواره افتخار منادیان معصوم آن دریافت نکردن مزد بدای تبلیغ آن بوده است.(قل لا اسئلکم علیه من اجرا).

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)