گوهر مراد؛ نمایشنامه نویس و رمان نویس شهیر ایرانی

وقتی به تاریخ ادبیات ۵۰ سال اخیر ایران نگاه می‌کنیم از برجسته‌ترین نویسندگانی که به چشم می‌خورند، قبل از همه نام غلامحسین ساعدی می‌درخشد که با نام مستعار « گوهرمراد» خود را معرفی کرد. ساعدی از جمله نویسندگان مردمی و توانایی بود که تحولی جدی در نثر فارسی بوجود آورد. او توانست با «ادبیات روشن» و صریح خود، تضاد طبقاتی موجود در جامعه را برجسته نموده و با جهل، خرافه و اختناق در بیفتد.

او در یکی از نوشته‌هایش نوشته بود؛ «جاپای ما در ذهن همه دنیا باید باقی بماند، اگر این کار را نکنیم مرده‌ایم».

نویسندگی از دوران دبیرستان

غلامحسین ساعدی در۲۴دی ماه ۱۳۱۴ در تبریز بدنیا آمد. نویسندگی را از دوران دبیرستان آغاز کرد و در تابستان سال ۱۳۳۲، زمانی که ۱۸ سال داشت به اتهام فعالیت سیاسی، مدتی در زندان شهربانی تبریز در حبس بود.

او پس از گرفتن دیپلم، در رشته روانپزشکی دانشگاه تبریز ادامه تحصیل داد. پس از فارغ‌التحصیلی، در بیمارستان روزبه تهران مشغول بکار شد. اما همچنان رابطه‌اش را با دانشگاه حفظ نموده بود.

از آنجا که این پزشک جوان برخی از بیماران آسیب دیده خود را به دانشگاه برده و نشان می‌داد که علت بیماری‌ آنها عوامل بیرونی است، پای او را از دانشگاه قطع کردند. خود را هم در سال ۱۳۵۳ دستگیر کرده و به زندان انداختند.

غلامحسین ساعدی نویسنده، پزشک درمندی شده بود که وقتی پی برد ریشه مشکلات جامعه‌ ناشی از دردهای اجتماعی است، به نوشتن روی آورد. او به قدرت قلم ایمان داشت و بر این باور بود که در یک جامعه دیکتاتور زده، باید که برای درمان جسمی و روحی مردم راه نشان داد. باید که با هر نوشته‌ای بازتاب همین دردها، دربدری‌ها، گرسنگی‌ها و سایر معضلات جامعه بود.

درباره؛

نیما یوشیج پدر شعر نو فارسی + ویدئو

قدرت قلم غلامحسین ساعدی

شیوایی نوشته‌های ساعدی چنان بود که کلیه منتقدین آثار ادبی روی آن بروشنی دست گذاشته‌اند. علت آنست که علاوه بر توانایی قلمی او، آثارش واقعیت‌های جامعه را به‌صورت کاملا رئالیک روی کاغذ می‌آورد…