تقریبا سال گذشته بود که نوشتم ایران عملا از نقطه بی‌بازگشت ساخت تسلیحات هسته‌ای به لحاظ سیاسی عبور کرده است، هر چقدر هم که سیاستمداران ناآگاه و تنبل غربی منتظر نظر کارشناسان فنی باشند که آیا ایران از چنین نقطه‌ای به لحاظ فنی عبور کرده یا خیر. لاف و گزافهای طرف‌های غربی نیز مبنی بر وجود پلان بک‌آپ هم قابل اعتناء نیست و همانگونه که ماه‌ها پیش نوشتم غرب فقط یک پلان در دست دارد و آن مدیریت قبولاندن یک ایران هسته‌ای به کشورهای منطقه است آنچنان که از یک مسابقه تسلیحات نامتعارف جلوگیری کند و البته این امر ناممکنی نیست همانگونه که کره شمالی اتمی باعث ایجاد یک مسابقه تسلیحات اتمی نشد. اینکه ایران چگونه موفق به این کار شد را همان زمان توضیح دادم، اما به هر حال سردرگمی کنونی طرف‌های مذاکره غربی با ایران نیز چندان طول نمی‌کشد تا به سرانجام برسد. مسیر از این قرار است: ایران با خسته و فرسوده کردن طرف‌های غربی از طریق چانه‌زنی ممتد آنها را آماده پذیرش یک توافق «غیرقابل» راستی‌آزمایی می‌کند. در زمانی که همه ناامید از حصول توافق هستند، ایران از شروط سخت خود کوتاه خواهد آمد و طرف‌های غربی را ذوق زده خواهد کرد. این دقیقا آن زمانی است که آنها آماده امضای یک توافق خواهند شد. با خوابیدن فضای ملتهب، آنگاه نوبت ایران است تا با ایجاد دردسر‌های بزرگ بر سر راه راستی‌آزمایی بندهای مورد توافق، توافقنامه امضایی را عملا زمینگیر کند. به این ترتیب توافق‌نامه‌ای در دست است که همه طرف‌ها از داشتن آن خوشنود هستند در حالیکه عملا توافق غیرقابل اجرایی است (نوابغ اروپایی و امریکایی البته آن را پیروزی دیپلماسی خواهند نامید، جای نیچه در این میان خالی است تا با نوازش‌های خود از خجالت آنها در آید، این قلم البته جسارت نیچه را ندارد)- من راضی، تو راضی، … ناراضی-

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)