وضعیت غریبی است، مردم در این ویدیو شعار “این همه سال جنایت مرگ بر این ولایت” سر می‌دهند؛ همزمان عده‌ای دیگر برای خاموش کردن این صدا فریاد می‌زنند: «رضاشاه کجایی/ به داد ما بیایی».

یکی از معترضان حاضر در میدان شهادت می‌دهد که چگونه عناصر امنیتی و بسیجی‌ها که چفیه از گردن باز کردند، در حال سر دادن شعار «رضاشاه روحت شاد» هستند.

این روایتی‌ست که در تصاویر منتشر شده از اعتراضات امروز نیز به آن اشاره شده است.

روایت این شاهد عینی را می‌توان به عنوان یک سند زنده دانست و به آن ارجاع داد و با صدای بلند و بدون واهمه از فضای ارعاب‌انگیزِ رسانه‌های جریان اصلی گفت که این شعار فقط و فقط در خدمت ایجاد شکاف بین توده‌های مبارز قرار دارد.

در طول این سال‌ها که این شعار به عنوان شعار اصلی اعتراضات «جعل» شده، دو مواجهه با آن صورت گرفته است. مواجهه اول به دنبال برجسته کردن آن و جا انداختن دیکتاتوری چکمه‌پوش به عنوان جایگزینی برای استبداد نعلین‌پوش و احیای مناسبات ستم طبقاتی و ملی در ظاهری سکولار است. این جریان، پشتوانه اصلی‌ترین رسانه‌ها ‌و در مقاطعی دولت‌های غربی را نیز با خود به همراه دارد.

نتیجه مستقیم تقویت جریانی سیاسی با شعار محوری رضاشاه روحت شاد ایجاد شکاف و تضاد بین اعتراضات توده‌ای است. حافظه تاریخی ملت‌ها و اقوام ایرانی سرکوب رضاخانی را در خاطره جمعی خود کماکان محفوظ نگهداشته است و درکی عینی از استقرار یک رژیم سیاسی مبتنی بر «یک دولت و یک ملت» دارد.

واکنش منفی ملیت‌های غیرفارس به چنین شعاری به درستی نشان‌دهنده عدم همبستگی با جریانی است که چنین شعاری را نمایندگی می‌کند و سودای احیای دوباره سرکوب رضاخانی را دارد.

دومین مواجهه با این شعار تلاش می‌کند که آن را «دهن‌کجی» شعاردهندگان به حکومت معرفی و وجود درکی مغشوش از دیکتاتوری را بین معترضان نفی کند. به وضوح چنین تحلیلی واقعی نیست و مسئله اصلی را پنهان می‌کند.

آن‌چه که در این ویدیو به عنوان یک فکت بیان می‌شود، سر دادن شعاری تفرقه‌برانگیز توسط عناصر امنیتی است.

چرا این شهادت زنده از آنچه در اصفهان روی می‌دهد واقعی است و باید آن را به عنوان هشداری جدی در نظر گرفت؟

شعار رضاشاه روحت‌شاد و متعلقات آن مانند «ما آریایی هستیم عرب نمی‌پرستیم» به وضوح بازتاب دهنده تمایل به احیای سرکوب رضاخانی است که چیزی نیست جز سرکوب لرها، عرب‌ها، کردها، بلوچ‌ها و ترک‌ها به جهت برکشیدن یک سیستم اقتصادی-سیاسی که تنها بر یک ملت استوار است.

هدف این‌ سرکوب در نهایت چیزی نیست جز انتقال منابع حیاتی این ملت‌ها به مرکز و تبدیل اکثریت آنان به توده‌ای توسری‌خور و تحقیر شده که می‌توان نیروی کارشان را ارزان‌تر از «ملت سرور» غارت کرد.

چنین چیزی بیش از هر چیز نیازمند ایجاد گسستی جعلی بین توده‌ها و درجه‌بندی بین آنان است. احیای دوباره چنین سیستمی، روشن است که با واکنش منفی از سوی ملت‌های غیرفارس ایرانی روبرو می‌شود.

نتیجه جعل این شعار به عنوان خواست اصلی مردم، تفرقه و عدم همبستگی بین توده‌های معترض در سراسر ایران است. قطعا برای نیروی امنیتی جلوگیری از سراسری شدن قیام و عدم همبستگی بین جنبش‌ها یک موفقیت بی‌نظیر محسوب می‌شود.

خودتان را جای نیروهای امنیتی بگذارید.

چگونه می‌توانید از همبستگی جلوگیری کنید؟

تنها با هویتی کردن اعتراضات و فقط با فروکاستن اعتراضات به شعارهایی که نشان از نفی دیگر معترضان دارد و گسترانیدن چشم‌اندازی که در آن خبری نیست جز اسارت و استثمار و سرکوب. این امر چگونه محقق می‌شود؟

امنیتی‌های جمهوری اسلامی یکی از بهترین ابزارها برای جلوگیری از همبستگی بین توده‌ها و جنبش‌ها را به کمک برداران طبقاتی خود در “ایران اینترنشنال” و “من و تو” یافته‌اند و در حال ترویج آنند: «رضا شاه روحت شاد».

چگونه می‌توان افقی از غارت و سرکوب به جای چشم‌اندازهای رهایی‌بخش نشاند و توده‌های معترض را از آینده ترساند؟
نیروهای امنیتی پاسخ‌ها را می‌دانند.

اما آنچه از دید معترضان تیزبین پنهان نمی‌ماند همان چیزی است که این شاهد زنده از اصفهان می‌گوید: «شعار اصلی ما مرگ بر دیکتاتور است» چه نعلین‌پوش چه چکمه‌پوش.

#قیام_آب
#اصفهان
@sarkhatism

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)