دهمین روز تحصن اعتراضی پناهجویان در دهلی نو با شعار”حقوق پناهندگی, حقوق بشر است؛با هم ایستاده ایم” ؛ باUntitled1212صدور بیانیه ای پایان یافت .

پناهجویان معترض ضمن تاکید بر ادامه تحصن ؛ طبق بیانیه زیر خواهان پرسش فعالین حقوق بشر و انسانهای با وجدان از دلیل این رفتارهای دفتر کمیساریای عالی پناهندگان در دهلی ؛ با پناهندگان , شدند .

بسیار متاسفیم که در این روزهای حساس برای مردم سرزمین مان , به عنوان جزئی از جامعه ایران , به جای تمرکز بر مسائل و حوادث جاری داخل کشور , درگیر مسائل فرعی شده ایم .

در روزهایی که نسرین ستوده ها , عبدالفتاح سلطانی ها , رضا شهابی ها و بسیاری دیگر از هم وطنان مان در زندانهای جمهوری اسلامی ایران , در اسارت به سر می برند ؛ آرش صادقی ها در اعتصاب غذا برای رهایی از انفرادی به سر می برند ؛ جوانان این مرز و بوم پای سخنرانی این کاندیدا یا آن کاندیدا دستگیر می شوند ؛ ما اینجا چه می کنیم؟؟

بله , قرار نبود از ایران خارج شویم برای نجات جان مان

قرار نبود که از زندان به زندان پناه ببریم

قرار نبود که در بزرگترین دموکراسی دنیا , به طرزی ماهرانه دعوت به سکوت و رو به خاموشی رویم .

از بدو ورود به کشور هند علیرغم همه مشکلات حاصل از ورود به کشور جدید , به خصوص کشوری نظیر هندوستان ؛ به عنوان فعالانی در تبعید , و به عنوان سربازانی کوچک در نبرد و جنبش آزادی خواهی مردم ایران ؛ بوده ایم.

نه اینکه در ساحل نشسته شاد و خندان بودیم

که حتی در باتلاق کشور هند لحظه لحظه می سپردیم جان.

اما لحظه ای آرام نبوده و نیستیم.

اکنون هر یک از ما , پس از سالها بلاتکلیفی در کشور هند , به اتفاق برادران و خواهران افغان ؛ پس از طی مراحل مختلف قانونی برای پیگیری مشکلات شخصی مان دهمین روز تحصن خود در مقابل کمیساریای عالی پناهندگان در دهلی را سپری می کنیم .

دفتری که حاضر به شنیدن صحبتهای ما نیست .

ده روز در اینجا در دمای بالای 45 درجه ایستاده ایم , فقط برای دریافت پاسخ این پرسش که ” آقایان / خانم های مسوول در  درفتر کمیساریای عالی در دهلی , برنامه شما به عنوان یگانه سازمان حامی ما مهاجرین در هند که از مدارک شناسایی , پاسپورت , ویزا , حق زندگی , تحصیل , شغل , امکانات بهداشتی ؛ محروم هستیم ؛ چیست؟

توجه فرمایید

ده روز است پرسش ما در رابطه با پرونده شخصی مان بی نتیجه مانده است . یعنی ما به عنوان افرادی بالغ و عاقل این حق را نداریم که از وضعیت پرونده شخص خودمان در این دفتر و آینده خودمان در این کشور با خبر شویم !

می گویند محدودیت دارند و بر اساس سهمیه اندک , امکان انتقال به کشور دیگر هم امکان پذیر نمی باشد .

سوال اینست چرا در پاسخ به سازمانها و ارگانهایی که خواهان پرونده برخی از ما می شوند , پاسخهایی نامفهموم داده میشود .

نامه هایی در دست است که در آن از امکانات تحصیلی , امنیتی , حقوقی و پزشکی و شغلی و… صحبت کرده اند ؛ ادعایی که برای ما حاضرین در این کشور موجب حیرت است .

آیا چنین رفتارهایی  موجب سوظن نمی شود؟

لازم است اینجا اشاره شود به مصاحبه آقای آنتونی گوترز , کمیسر عالی امور پناهندگان که در پایان سفرش در اوایل سال 2013 در دهلی , در مصاحبه ای با سایت ” هندو ” گفته بود :

“هند را به عنوان کشوری الگو در زمینه پناهندگی می بینم و … !  ”

این سوال مطرح است که آقای گوترز , شما چه تمهیداتی توسط دولت هند , برای پناهندگان , دیده اید که ما پناهندگان ساکن در این کشور از آن بیخبریم؟

آیا همانطور که در صحبتهایتان در این مصاحبه اشاره کرده اید , تنها عدم دیپورت پناهندگان توسط کشور هند را , دلیل کافی برای یک  ” الگو” در زمینه پناهندگی می دانید؟

کشوری که بنا بر عدم امضای کنوانسیونهای بین المللی در زمینه پناهندگی حتی مجوز سفر شغلی را نمی تواند فراهم کند ! , به ازای هر روز از حضور پناهنده در این کشور , به هنگام خروج جریمه دریافت می کند , و در مدت حضور بدون قبول کوچکترین مسوولیتی در زمینه تحصیل , شغل و امنیت ؛ چگونه می تواند الگو باشد؟!

آقای کمیسر , افکار عمومی سراسر دنیا

بزرگترین دموکراسی جهان ( هندوستان ) و دفتر حفاظت از منافع و حقوق انسانی مهاجرین ( یو ان اچ سی آر ) , کمترین توجهی به شان و حقوق انسانی ما ندارند و حتی خود را ملزم به پاسخ به ابتدایی ترین , سوالات ما , نمی بینند .

چه کسی بررسی می کند این رفتارها را ؟

ما اعلام می کنیم که اتفاقاتی که در اینجا می افتد , خارج از تصور شما و فراتر از آمارهای شسته و رفته ای است که در اختیار شما و شماها قرار می گیرد.

ما امروز در دهمین روز این تحصن , تنها به ذکر کلیاتی پرداخته و شرح جزئیات را بسته به علاقه مخاطب , به آینده واگذار کردیم .

و در پایان از همه فعالین حقوق بشر , هم وطنان , دلسوزان و انسانهای با وجدان دعوت می کنیم طبق ایمیل و شماره های  زیر خواهان پاسخگویی دفتر سازمان ملل در دهلی , به این نحوه رفتارشان شوند.

ایمیل دفتر کمیساریای عالی پناهندگان در دهلی:

indne@unhcr.org

تلفن دفتر کمیساریای عالی پناهندگان در دهلی:

00911143530424

ضمنا ترجمه ایمیلهای شما به هر زبان ؛ توسط این دفتر امکان پذیر می باشد .

کمپین دفاع از حقوق پناهندگان در هند

http://refugeerights1.wordpress.com/

Refugeerights1@gmail.com

https://www.facebook.com/refugeerights

 

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)