خالد بایزیدی



مدتهاست!…
عطرتن مرمرین ات
به مشام نمی رسد
نکند«باد»مرده است
……………………………….
……………………………….
ستارگان!
چه عاشقانه
با کودکان خیابانی
قدم می زنند
تا که با آرامش خاطر
شب را
به سپیده برسا نند
……………………………………..
…………………………………….
وقتی که رفتی
من نیز…
بابرگ برگهای پائیز
فروریختم
ودیگرهرگز!
هیچ برگی ام به قامت
درختهای بهار
بازنگشت
………………………………………
……………………………………..
وقتی که تورابوسیدم
خوشه خوشه های انگور
ازبوسه های تاکستانی مان
سرمست شدند
……………………………………….
……………………………………
هیچ وقت…
بی ستاره نبوده ام
پیرهن تو
سرشارازستاره های است
که هرشب
من چشم بانتظارشان هسنم
………………………………………….
…………………………………………
گاهی دلم
درین ازدحام
اینقدر!…
اینقدر!….
تنگ می شود
که می خواهم کف خیابان
درازبکشم وشماره تلفن ناشناس ای رابگیرم و
بگویم:
هیچ حالم خوب نیست
بامن حرف بزن
…………………………………………………..
…………………………………………………
پیراهن گلدارت
بهارسرشارازشکوفه ای است
درهرچارفصل ام
……………………………………………
………………………………………..
چون زنبورعسل ام
تشنه که می شوم
روی شبنم لب ات می نشینم
…………………………………………..
…………………………………………
همه جارا می بینم
بغیرازوطنم
نکندباز
دشمنم….
درچشمان مام
میهنم
لانه کرده؟!
…………………………………………..
………………………………………….

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)