«تلاش می کنم معیشت روح را بیابم، زندگی روزهای معمولی مردم عادی را»

بسیاری نام چرنوبیل را شنیده‎اند. برخی این فاجع را سرآغاز فروپاشی نظام ناکارآمد شوروی می دانند، فیلم ها و مستندات بسیاری از آن ساخته شده است که به ابعاد مختلف سیاسی و علمی این حادثه پرداخته، حادثه ای که بزرگترین فاجعه تکنولوژی در قرن بیستم شد و همچنان قربانی می گیرد.

الکسیویچ-نویسنده بلاروس که در سال ۲۰۱۵ جایزه نوبل ادبیات را نیز در یافت کرده-برای روایت و ثبت تاریخ این فاجعه به سراغ سیاست‎مداران قدرتمند و دانشمندان و کارشناسان صاحب نظر نرفته است، تاریخی که او به دنبال روایت آن است «تاریخ احساسات انسانی»ست، «تاریخ روح» یک ملت در کشاکش جنگ ها و بحران ها؛ او تاریخ «زندگی های کوچک» را روایت می کند که در زمانه حوادث بزرگ به فراموشی سپرد شده‎اند. از عشق یک روستایی به خانه ای که نمی‎خواهد آن را ترک کند، از تردید یک سرباز نسبت به عمل قهرمانه‎اش که نمی‎داند ایثار بود یا خودکشی، از مهر و امید مادرانی که دل به معجزه بسته‎اند تا فرزندان سالم به دنیا آورند.

تاریخ شفاهی ای که او در ظرف بیست سال گردآوری کرده است تاریخ دلتنگی،سردرگمی و عشق و نفرت انسان هایی است که ناگهان در دنیای ناشفاف و ناشناخته‎ی رادیواکتیو گرفتار آمدند، اسیر جنگی شدند که دشمن‎اش نامرئی است. جنگی که تمامی ندارد، فتح و پیروزی در آن نیست. تاریخی که همه سوژه هایش «جعبه سیاه»های شده‎اند که فاجعه را در تک تک سلول های خود ثبت شده دارند.

 

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)