در جمهوری کنگو، عکس دو دختر جوان در فیسبوک شخصی یک پسر بدون اجازه آنها، منتشر شد. در بوسنی یک استاکر به صورت پنهانی از زنی عکس گرفته و برای ترغیب او به یک رابطه ممنوعه از آن استفاده کرد. در پاکستان آدرس محل سکونت یک فعال حقوق زنان در بلاگی منتشر شده و از خوانندگان درخواست شده تا او را به قتل برسانند. یک ماه پس از این ماجرا این فعال و شوهرش در یک تیراندازی خیابانی کشته می شوند.

مثالهای بالا تنها نمونه‌هایی از خشونت آنلاین هستند که زنان هر روز در همه جای دنیا با آن روبرو هستند. زنان در فضای مجازی به طور مداوم در معرض تهدید به تجاوز، آزار و اذیت اینترنتی، مزاحمت‌های مجازی، باج خواهی و غیره قرار دارند.

با توجه به اینکه اینترنت به بخش مهمی از زندگی بشری تبدیل شده‌است و بسیاری از آن برای مطرح کردن اعتراضاتشان استفاده می‌کنند، اما عدم احساس امنیت زنان در اینترنت، مانع از دستیابی آنها به آزادی کامل و بهره‌مندی از حقوق انسانی شده‌است. با این حال مسئله خشونت علیه زنان و آزار و اذیت اینترنتی نادیده گرفته می‌شود.

به گفته مدیر موسسه ارتباطات مترقی، لفظ خشونت آنلاین علیه زنان، عبارتی واضح بوده و تداعی کننده بی‌عدالتی و تبعیض آفلاین است، با این تفاوت که حالت آنلاین آن شدت بیشتری دارد. ایجاد توانایی در زنان و دختران برای استفاده از اینترنت در هر سطحی، بهترین کار برای تغییر این روند است.

طی تحقیقاتی که بر روی ۱۰۰۰ پرونده خشونت‌ مبتنی بر تکنولوژی در ۷ کشور صورت گرفته، نتیجه گرفته شد احتمال وقوع خشونت آنلاین برای زنان بین ۱۸ تا ۳۰ سال بیشتر بوده و از بین تخلفات گزارش شده به مراجع قانونی، کمتر از ۵۰% بررسی شده‌اند.

در دنیایی که مردمان آن هر روز در فضای آنلاین و آفلاین (گاهی به طور همزمان در هر دو) به گشت و گذار می‌پردازند، توجه به موضوع خشونت علیه زنان در هر دو محیط امری ضروری است. خشونت آنلاین منجر به عدم آزادی و محدودیت تعامل زنان در فضای مجازی شده و آزادی بیان و حق بهره‌مندی از اینترنت امن و حریم خصوصی را از آنان سلب می‌کند.

اولین قدم در بررسی موضوع خشونت علیه زنان این است که بدانیم خشونت آنلاین، نمودی قانونی و زیان‌آور از خشونت جنسیتی است. اغلب زنانی که مورد خشونت آنلاین واقع می‌شوند، متوجه می‌شوند که تفاوتی بین آزار و اذیت واقعی و مجازی وجود ندارد، اما درک این موضوع برای دوستان، خانواده و همتایانشان سخت است. در برخی موارد فرد با مطرح کردن آزار و اذیت آنلاین، مورد تمسخر واقع شده و در بسیاری موارد با ادامه دار شدن این آزار و اذیت، دختران و زنان از دسترسی به اینترنت منع می‌شوند، به همین علت برخی هرگز این مسائل را با خانواده خود در میان نمی‌گذارند. این کار با زندانی کردن دختران در خانه به بهانه حفظ امنیت چه تفاوتی دارد؟ این کار در دنیای واقعی جواب نداده و در فضای مجازی تفاوتی نخواهد داشت.

رسیدگی به موضوع خشونت آنلاین علیه زنان نیاز به تلاش جمعی سازمان‌ها، دولت‌ها و اشخاص دارد. همانطور که برای مقابله با خشونت علیه زنان فعالیت‌های جهانی صورت گرفته، دستیابی به امنیت آنلاین برای زنان نیز نیازمند فعالیت‌ها و استراتژی‌های زیادی است. دولت‌ها باید قوانینی برای جلوگیری از خشونت آنلاین علیه زنان وضع کرده و با متخلفان برخورد جدی داشته باشند. علاوه بر این، شبکه‌های اجتماعی هم باید تدابیری بیاندیشند تا از بروز چنین رفتارهایی در فضای اجتماعی خود، جلوگیری کنند.

زندگی در دنیایی عاری از خشونت فیزیکی( خشونت خانگی، حملات جنسی و تجاوز) و خشونت آنلاین حق زنان و دختران است. به نظر می‌رسد که خشونت آنلاین ناشی از تبعیض جنسیتی است که در وجود انسانها ریشه دوانده و یکی دیگر از روشهایی است که برای نقض حقوق انسانی آنها به کار برده می‌شود.

برای مبارزه با خشونت علیه زنان باید در صورت مشاهده هرگونه رفتار نامناسبی بلافاصله این عمل به پلتفرم ارائه دهنده سرویس و مقامات قضایی گزارش داده شود. در برخی موارد حتی فرد برای بازگشت به زندگی عادی به مشاوره و آموزش نیاز پیدا می‌کند. فعالان حقوق زنان برای دستیابی به اینترنتی امن و آزاد تدابیری اندیشیده‌اند، اما برای رسیدن به آن مرحله همکاری سازمان‌ها و دولت‌ها ضروری است.

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)