ساسان امجدی از فعالین سیاسی کرد و فارغ التحصیل جامعهشناسی و حقوق و از همراهان ششرنگ در رابطه با سوال ما درباره راههای مقابله با خشونت علیه جامعه ال جی بی تی میگوید: «مقابله با این خشونت ها پیش از هرچیز مستلزم تغییر رویکرد عمومی به حقوق افراد کوئیر و به رسمیت شناختن سبک زندگی، هویتهای جنسیتی و گرایشهای جنسی مختلف آنهاست. این تغییر رویکرد خود نیازمند وجود نهادها و بستر حقوقی است که بتوان بر اساس آن از یک سو از وقوع خشونت جلوگیری کرد و از سوی دیگر خشونت به وقوع پیوسته را با تبعات جدی و الزام آور حقوقی مواجه کرد.
خشونت ساختاری علیه افراد کوئیر صرفا به نقض «حقوق منفی» آنها مختص نمی شود. یعنی این خشونت تنها در ارتباط با اعمال خشونت فیزیکی و روانی، شکنجه و دیگر صدمات جسمی و غیره مختص نمی شود، بلکه عدم به رسمیت شناختن «حقوق مثبت» آنها به خاطر تعلقاتشان به هویت های جنسیتی دیگر، خود مصداق خشونت ساختاری در این حوزه است. بنابراین هر نوع تلاشی برای رفع این خشونت ساختاری باید با به رسمیت شناختن حقوق افراد کوئیر و الزامات قانونی آن مانند ازدواج افرادهمجنس، فرزندخواندگی، تطبیق جنسیت و تبعات آن در سایر حوزهها مانند حوزه بیمه و بازنشستگی همراه باشد.
با توجه به عدم امکان ایجاد نهادهایی برای تلاش در راستای محقق نمودن این مطالبات و همچنین غیرممکن بودن تغییر قوانین به منظور به رسمیت شناختن حقوق مربوط به افراد با هویتهای جنسیتی و گرایشهای جنسی مختلف، در نظام سیاسی-حقوقی جمهوری اسلامی، این جنبش های اجتماعی هستند که در ارتباط با مقابله با این خشونت ساختاری باید عمل کنند. بر خلاف کشورهای غربی که تا حدودی امکان حقوقی مورد اشاره از سوی قوانین اساسی و کنوانسیون های مربوط در آنها به رسمیت شاخته شده، در ایران و در غیاب نظام حقوقی متناسب با این مطالبات، جنبش های اجتماعی باید خود را در راستای حمایت از «اقلیت های جنسی و جنسیتی» در قبال خشونت های ساختاری مورد اشاره بسیج کنند.
این تلاشها نه تنها باید متوجه پایان دادن به خشونت های فیزیکی و روانی بر علیه افراد کوئیر باشد، بلکه باید همزمان ممنوعیت تبعیض، برابری، آزادیهای فردی در تعیین نوع سبک زندگی و «کنترل بر بدن خود را» نیز به عنوان بخشی از برنامه رفع خشونت در دستور کار خود قرار داده و پیش زمینههای جامعه شناختی این مسائل را مورد تحلیل و بررسی قرار دهند. با تاکید بر این تلاشها است که در نهایت می توان به اعمال تغییراتی در بینش و درک عمومی نسبت به حقوق بنیادین «اقلیت های جنسی و جنسیتی» در حوزه عمومی امیدوار شد.» در ادامه از ساسان امجدی پرسیدیم که از نظر او جنبشهای ملتهای تحت ستم توانستهاند مخاطبین خود را از حقوق پایمال شده جامعه ال جی بی تی آگاه کنند؟ او در پاسخ به این سوال پاسخ میدهد:
«به نظر میرسد جنبشهای سیاسی و اجتماعی مربوط به ملتهای تحت ستم برخوردی یک دست با این موضوع ندارد. بدون شک جریانهایی هستند که به صراحت و بدون لکنت زبان از ضرورت این حقوق و به رسمیت شناختن آن در جریان مبارزات خود سخن میگویند. اما به طور کلی حقوق جامعه ال جی بی تی در این جوامع به نوعی در سایهی اعمال ستمهای ملی قرار گرفته و با توجه به عمومیت تبعیضها و شدت سرکوب، به نوعی مطالبات و حقوق آنها در حاشیهی این مناسبات قرار گرفته است.» خواستیم بدانیم ساسان امجدی چه نزدیکی خود با جامعه کوئیر را چطور ارزیابی میکند:
با توجه به عدم امکان تشکل یابی افراد کوئیر در نهادها و انجمن هایی که در داخل ایران بتوانند به صورت علنی پیگیر خواستهها و حقوق خودشان باشند، ارتباط گیری با جامعه کوئیر به شکل سازماندهی شده و ارگانیک بسیار سخت است. اما من حالا با برخی از دوستانی که خود را به این هویتهای جنسیتی و گرایشهای جنسی متعلق میدانند، در ارتباط هستم و سعی می کنم با گفتگو و به واسطه تجربیات آنها در این خصوص درک مناسبت تری از مشکلات و محدودیت هایشان پیدا بکنم. زیرا درک درهمتنیدگیهای ستم به ما قدرت میدهد.
🏳️🌈 با ششرنگ همراه باشید:
کانال تلگرام t.me/iran6rang
فیسبوک fb.com/6rang.Iran
اینستاگرام instagram.com/6rangiran
توییتر twitter.com/6rangiran
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نظر را بنویسید.