ساسان امجدی از فعالین سیاسی کرد و فارغ التحصیل جامعه‌شناسی و حقوق و از همراهان شش‌رنگ در رابطه با سوال ما درباره راه‌های مقابله با خشونت علیه جامعه ال جی بی تی می‌گوید: «مقابله با این خشونت ها پیش از هرچیز مستلزم تغییر رویكرد عمومی به حقوق افراد كوئیر و به رسمیت شناختن سبك زندگی، هویت‌های جنسیتی و گرایش‌های جنسی مختلف آنهاست. این تغییر رویكرد خود نیازمند وجود نهادها و بستر حقوقی است كه بتوان بر اساس آن از یك سو از وقوع خشونت جلوگیری كرد و از سوی دیگر خشونت به وقوع پیوسته‌ را با تبعات جدی و الزام آور حقوقی مواجه كرد.
ساسان امجدی

خشونت ساختاری علیه‌ افراد كوئیر صرفا به نقض «حقوق منفی» آنها مختص نمی شود. یعنی این خشونت تنها در ارتباط با اعمال خشونت فیزیكی و روانی، شكنجه و دیگر صدمات جسمی و غیره‌ مختص نمی شود، بلكه عدم به رسمیت شناختن «حقوق مثبت» آنها به خاطر تعلقاتشان به هویت های جنسیتی دیگر، خود مصداق خشونت ساختاری در این حوزه است. بنابراین هر نوع تلاشی برای رفع این خشونت ساختاری باید با به رسمیت شناختن حقوق افراد کوئیر و الزامات قانونی آن مانند ازدواج افرادهم‌جنس، فرزندخواندگی، تطبیق جنسیت و تبعات آن در سایر حوزه‌ها مانند حوزه‌ بیمه و بازنشستگی همراه باشد.

با توجه به عدم امكان ایجاد نهادهایی برای تلاش در راستای محقق نمودن این مطالبات و همچنین غیرممكن بودن تغییر قوانین به منظور به رسمیت شناختن حقوق مربوط به افراد با هویت‌های جنسیتی و گرایش‌های جنسی مختلف، در نظام سیاسی-حقوقی جمهوری اسلامی، این جنبش های اجتماعی هستند كه در ارتباط با مقابله با این خشونت ساختاری باید عمل كنند. بر خلاف كشورهای غربی كه تا حدودی امكان حقوقی مورد اشاره‌ از سوی قوانین اساسی و كنوانسیون های مربوط در آنها به رسمیت شاخته‌ شده، در ایران و در غیاب نظام حقوقی متناسب با این مطالبات، جنبش های اجتماعی باید خود را در راستای حمایت از «اقلیت های جنسی و جنسیتی» در قبال خشونت های ساختاری مورد اشاره‌ بسیج كنند.

این تلاشها نه تنها باید متوجه پایان دادن به خشونت های فیزیكی و روانی بر علیه‌ افراد كوئیر باشد، بلكه باید همزمان ممنوعیت تبعیض، برابری، آزادیهای فردی در تعیین نوع سبك زندگی و «كنترل بر بدن خود را» نیز به عنوان بخشی از برنامه رفع خشونت در دستور كار خود قرار داده‌ و پیش زمینه‌های جامعه شناختی این مسائل را مورد تحلیل و بررسی قرار دهند. با تاكید بر این تلاشها است كه در نهایت می توان به اعمال تغییراتی در بینش و درك عمومی نسبت به حقوق بنیادین «اقلیت های جنسی و جنسیتی» در حوزه‌ عمومی امیدوار شد.» در ادامه از ساسان امجدی پرسیدیم که از نظر او جنبش‌های ملت‌های تحت ستم توانسته‌اند مخاطبین خود را از حقوق پایمال شده جامعه ال جی بی تی آگاه کنند؟ او در پاسخ به این سوال پاسخ می‌دهد:

«به نظر می‌رسد جنبش‌های سیاسی و اجتماعی مربوط به ملت‌های تحت ستم برخوردی یك دست با این موضوع ندارد. بدون شك جریانهایی هستند كه به صراحت و بدون لكنت زبان از ضرورت این حقوق و به رسمیت شناختن آن در جریان مبارزات خود سخن می‌گویند. اما به طور كلی حقوق جامعه ال جی بی تی در این جوامع به نوعی در سایه‌ی اعمال ستم‌های ملی قرار گرفته‌ و با توجه به عمومیت تبعیض‌ها و شدت سركوب، به نوعی مطالبات و حقوق آنها در حاشیه‌ی این مناسبات قرار گرفته‌ است.» خواستیم بدانیم ساسان امجدی چه نزدیکی خود با جامعه کوئیر را چطور ارزیابی می‌کند:

با توجه به عدم امكان تشكل یابی افراد كوئیر در نهادها و انجمن هایی كه در داخل ایران بتوانند به صورت علنی پیگیر خواسته‌ها و حقوق خودشان باشند، ارتباط گیری با جامعه کوئیر به شکل سازمان‌دهی شده و ارگانیک بسیار سخت است. اما من حالا با برخی از دوستانی كه خود را به این هویت‌های جنسیتی و گرایش‌های جنسی متعلق می‌دانند، در ارتباط هستم و سعی می كنم با گفتگو و به واسطه تجربیات آنها در این خصوص درك مناسبت تری از مشكلات و محدودیت هایشان پیدا بكنم. زیرا درک در‌همتنیدگی‌های ستم به ما قدرت می‌دهد.

🏳️‍🌈 با شش‌رنگ همراه باشید:
کانال تلگرام t.me/iran6rang
فیسبوک fb.com/6rang.Iran
اینستاگرام instagram.com/6rangiran
توییتر twitter.com/6rangiran

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)