ایران بارها در دو سال گذشته وارد فاز اعتراض و شورش شده که هرچند همگی سرکوب شدند، اما ریشه‌هایشان به جای خود باقی است. به همین ترتیب امسال هم با تشدید بحران اقتصادی احتمال بروز شورش اجتماعی کم از گذشته نیست.

به همین خاطر ضروری است از تجربیات مبارزه در سایر کشورها -بالاخص کشورهایی مشابه با حاکمیت استبدادی جمهوری اسلامی- بیاموزیم. سودان یکی از آن موارد است. در سودان ۵ ماه تحصن باشکوه خیابانی اجرا شد، اعتصاب‌ها و اعتراضات پراکندۀ زیادی رخ دادند که به یک #اعتصاب_عمومی گره خوردند. به حاکمیت ۳۰ سالۀ یک دیکتاتور پایان دادند، اما باقی رژیم او و به‌خصوص نیروهای مسلح دست‌نخورده باقی ماندند. این جنبش امروز و در همین لحظاتی که این مطلب را می‌نویسیم، در حال به خاک و خون کشیده شدن است.

دیکتاتورهای در بحران چنان شبیه به هم رفتار می‌کنند که گویی دستورالعمل واحدی برای سرکوب دارند: یکی دی ۹۶، اجساد معترضان را به رود کارون و کوه‌های کردستان می‌انداخت و این یکی به رود نیل. قطع اینترنت و فیلترینگ و استفاده از اوباش شبه نظامی و تجاوز که جای خود دارد.

تقریباً یک دهۀ تمام است که زمین سوختۀ خاورمیانه هر چند وقت یکبار زیر پای توده‌های میلیونی خشمگین به لرزه در می‌آید. توده‌هایی که می‌خواهند اوضاع را تغییر دهند، اما هر بار نهایتاً با جاری شدن خون‌های زیاد به عقب رانده می‌شوند. چون هر بار جنبشی که سر بر می‌آورد از تاریخ جنبش‌های قبل از خود درس نمی‌گیرد، هر بار از نو شروع می‌کند و یک تشکیلات انقلابی قوی در هیچ‌یک از این کشورها نیست که این حافظۀ تاریخی و درس‌هایش را زنده نگه دارد.

برای شکستن این چرخۀ شوم وظیفه ماست که نقاط ضعف و قوت هر خیزش عمومی را، اشتباهات مهلک و دستاوردهای تعیین‌کننده‌اش را برجسته، ثبت و انتقال دهیم.

در این مطلب اما تمرکزمان منحصراً بر جنبۀ سازماندهی در خیزش عمومی سودان است که اَشکال مهم آن را در قالب ۳ فایل تصویری مجزا آماده کرده‌ایم: کمیته‌های سازماندۀ تحصن خیابانی، کمیته محلات و کمیته اعتصاب.

اینفوگرافی کمیته‌های تحصن اینفوگرافی کمیته محلات اینفوگرافی کمیته اعتصاب

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)