در اسارت جان؛

جانم مرا میآزُرد
چون ماری سرکش
درونم را منقلب میکرد
دستانم و دهانم را میبست
در دست او گرفتار بودم
بی اراده؛ در انتظار فرمانش
خسته و وامانده
دست بردم در گلویم
جستجویش کردم
او را یافتم
از حلقومم‌ بیرون کشیدم
گذاشتم بر روی میز
به او خیره شدم
میخواستم بدانم رنگش چیست
من اکنون با رنگ او زندگی میکنم
ر. باقری

 
 
 
 
 
-0:08
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 

سلام Baghery

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)