حضور فعال دانشجویان در تجمع هایی که به مناسبت گرامیداشت روز کارگر برپا شدند و برپائی تجمع اعتراضی علیه حجاب اجباری و حضور واحدهای “گشت ارشاد” در دانشگاه ادامه منطقی تلاش های جنبش دانشجویی برای پیوند با جنبش کارگری و دیگر جنبش های پیشرو اجتماعی است. تجمع های دانشجویی چند ماه پیش همزمان با اعتصابات و اعتراضات شکوهمند کارگران هفت تپه و فولاد اهواز در دانشگاههای تهران، بابل، اهواز، و مازندران و چندین دانشگاه دیگر در دفاع از خواسته ها و مطالبات کارگران و معلمان نشانگر این واقعیت بود که جنبش دانشجویی راه پیشروی خود را باز یافته است. سر دادن شعارهای “نان- کار- آزادی، اداره شورایی”، “فرزند کارگرانیم کنارشان می‌مانیم”، “کارگر زندانی آزاد باید گردد”، “هفت‌تپه خوزستان، الگوی زحمتکشان”، “دانشجو، کارگر، معلم، اتحاد اتحاد”، “دانشجو آگاه است با کارگرهمراه است”، “نه تهدید نه زندان دیگر اثر ندارد”، “دانشگاه پول گردان تضعیف زحمتکشان”، به روشنی چشم انداز گرایش رادیکال و سوسیالیستی در جنبش دانشجویی را بازتاب می دهد. این واقعیات نشان می دهد که فضای حاکم بر دانشگاه ها و صف بندی سیاسی موجود در جنبش دانشجویی تا چه اندازه از فضای عمومی حاکم بر جامعه تأثیر می پذیرد. 

اگر فعالین و پیشروان جنبش دانشجویی با حضور آگاهانه خود در خیزش سراسری دی ماه سال ۹۶ و با توده ای کردن شعار “اصلاح طلب، اصول گرا دیگر تمامه ماجرا” آن را به نماد عبور از اصلاح طلبان حکومتی تبدیل کردند، اکنون در میدان عمل دوره نوینی در جنبش دانشجویی را تجربه می کنند، دوره ای که صف بندی درون جنبش دانشجویی تغییر کرده است، شعارها و راهکارهای تشکل ها و نهادهای وابسته به اصلاح طلبان حکومتی رنگ باخته و قدرت بسیج خود را از دست داده اند. با گسست بخش های هر چه وسیع تری از دانشجویان از اصلاح طلبان حکومتی، زمینه مناسب تری برای رشد گرایش رادیکال و سوسیالیستی در جنبش دانشجویی فراهم آمده است. 

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)