جنبش های تشکیل شده در ایران بی‌شک سراسری است و محدود به قشر متوسط به پایین و محروم جامعه هم نیست. نقش زنان و روشنفکران در این اعتراضات و در طول چهل سال گذشته، بی نظیر بوده و همچنان اثرگذار و تسریع بخش می باشد. هنرمندان ایرانی در طول این سالها نیز با سرودن اشعار حماسی و خواندن ترانه هایی که بوی مبارزه را میدهد، بارها و بارها توانسته اند بر آتش اعتراضات بدمند و در این راه نقش اساسی و موثری را ایفا نمایند.

دی ماه سال 96 بود که ۵۹ نفر از کنشگران فرهنگی و مدنی خارج از کشور در بیانیه‌ای از اعتراضات مردمی در ایران حمایت کردند. در این میان انتظار می رفت هنرمندانی که محبوبیت زیادی نزد تک تک ایرانیان داشته و دارند نیز از این اعتراضات حمایت کنند اما این مساله به دلایل ناشناخته ای رخ نداد چنانچه به جز چند هنرمند سرشناس همچون استاد شجریان و داریوش اقبالی، هنرمند شناخته شده دیگری پا به عرصه کارزار مبارزه ننهاد و مردم را زیر سرکوب وحشیانه رژیم رها کردند!

اکنون که در آستانه چهل سالگی تاسیس جمهوری اسلامی نزدیک می شویم و مردم هر روز معترض تر از روز دیگر به خیابان ها آمده اند، و رئیس جمهور آمریکا حمایت همه جانبه خود را در این مسیر قرار داده، عده ای از هنرمندان که مردم احترام زیادی برای هنر آنها قائل اند، جو را مناسب دیده و برای روز پس از براندازی خود را آماده کرده تا به میهن بازگردند. برخی از آنها افرادی فرصت طلب هستند که در چهل سال گذشته بجز دوری از وطن، ضجر آنچنانی را تحمل نکرده و در روزگار سخت، مردم ایران را همراهی ننموده و به خوشگذرانی و عیش و نوش خود سرگرم بوده اند.

داریوش اقبالی از جمله هنرمندانی است که چهار دهه گذشته را علاوه بر تحمل رنج غربت، با مردم رنجیده ایران نیز همدردی و همراهی نموده است. ولی حالا که روز پیروزی در ایران نزدیک است فرصت طلبان ترانه “چهل سال” را می خوانند؛ حال آنکه ترانه “آقاجون” آنها در مدح آیت الله خمینی هنوز در خاطر مردم ایران زمین ثبت و ضبط است.

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)