آیا مردم صفات فروتنانه را در دیگران ارزشمند می‌دانند؟ پاسخ به این سؤال بستگی به این دارد که فروتنی چگونه تعریف شود و چه کسی باید آن را داشته باشد. به طور کلی، فروتنی به عنوان فقدان غرور و یا تواضع تعریف می‌شود.
هنگامی که به فروتنی در یک زمینه‌ی عقلی نگاه شود، ممکن است به این معنا باشد که فرد به درستی توانایی‌های خود را ارزیابی کند و نسبت به رسمیت شناختن محدودیت‌ها و اشتباهات خود ذهنی باز داشته باشد.
اگرچه هیچ تعریف واحدی از فروتنی وجود ندارد اما بسیاری از محققان معتقدند که پذیرای ایده‌های دیگران بودن، پذیرش انتقاد و آگاهی از دانش خود، توصیف کننده‌های مهمی در فروتنی هستند.
یکی از گروه‌های شغلی که داشتن فروتنی در آن می‌تواند یک ویژگی مهم باشد، شاخه‌ی پزشکی است. با این حال، بعضی از پزشک‌ها ممکن است این ویژگی شخصیتی را در تضاد با آنچه برای بیمارانشان بهترین است در نظر بگیرند.

پزشک‌ها و بیماران معتقدند که پزشک باید در کار خود به خوبی تحصیل کرده و آموزش ببیند؛ زیرا این دِین را بر گردن فرد بیمار که زندگی و بهبودش در دستان اوست، دارد. اگرچه پزشک‌ها باید با اعتمادبنفس تصمیم بگیرند و این اعتمادبنفس را به بیمار خود منتقل کنند، اما تفاوت‌هایی در نحوه ارتباط آن‌ها و ارائه نظرات و توصیه‌هایشان وجود دارد.
بعضی پزشک‌ها اعتقاد دارند که آن‌ها باید شخصیتی مدعی و با اعتماد بنفس داشته باشند زیرا در غیراین‌صورت، چرا بیماران باید به دیدنشان بروند اگر که آن‌ها نتوانند جواب صریح و واضحی به سوالات بیماران خود بدهند؟
فرد بیمار به خودی خود از وضعیت پزشکی نامعلومی که دارد دچار ترس می‌شود و وجود پزشکی که نمی‌تواند نظر و توصیه‌هایش را قاطعانه بیان کند تنها به ترس و اضطراب بیمار اضافه می‌کند.
واقعیت اما این است که پزشک‌ها همه چیزدان نیستند. شرایط پزشکی می‌تواند پیچیده باشد. به عنوان مثال، علائم ممکن است مبهم یا ناسازگار با اختلال‌های شناخته شده باشند، یا نسبت به اثربخشی درمان ممکن است اطمینان قطعی وجود نداشته باشد. درنتیجه، برخی دیگر از پزشک‌ها معتقدند که تایید محدودیت‌هایشان می‌تواند یک ویژگی مهم در ایجاد این تصور باشد که پزشک یک انسان است تا موجودی خداگونه و درنتیجه ممکن است منجر به ایجاد ارتباط بهتر بین پزشک و بیمار شود.

یک پزشک چگونه باید با بیمار خود رفتار کند که باعث بهبود رابطه‌ی بین بیمار و پزشک شود؟ این مسئله بیشتر به بیمار بستگی دارد بعضی افراد پزشکی را ترجیح می‌دهند که از خود مطمئن است. کسیکه کنترل اوضاع را به‌خوبی در دست دارد. البته قطعاً در چنین رویکردی پزشک باید اطمینان حاصل کند که بیمار برای مطرح کردن نگرانی‌ها یا سوالاتش احساس آزادی و راحتی می‌کند.
مطالعات انجام شده بر روی اینکه بیماران چه نوع پزشکی را ترجیح می‌دهند نشان داده‌اند که پزشک‌های بااعتمادبنفس، ترجیح بیشتری داشتند. با این حال اگر پزشک گستاخ و مغرور باشد بیمار در برقراری ارتباط دچار ناخوشنودی می‌شود.
از سوی دیگر، بر خلاف آنچه که بسیاری معتقدند، پزشکانی که به محدودیت‌های خود واقفند و آن را تأیید می‌کنند، اغلب توسط بیماران خود مورد قدردانی قرار می‌گیرند. فروتنی پزشک باعث افزایش رابطه بیمار و پزشک می‌شود. اعتراف به کاستی‌ها یا حتی اشتباهات در تضاد با غرور است.
دکتر جیم لی، در رابطه با فروتنی پزشک می‌گوید “پزشک فروتن تمایل دارد که نقطه نظر بیمار را درک کند، تمایل دارد فرصت های پیشرفت و بهتر شدن را به رسمیت بشناسد و تمایل به پذیرش یادگیری مادام العمر دارد.”
بسیاری از پزشک‌هایی که در دانشگاه تدریس می‌کنند معتقدند که تاکید بر فروتنی باید بخشی از آموزش پزشکی باشد.
کار حیاتی پزشک نیاز به جلب اعتماد بیمار دارد. تمرکز پزشک همیشه باید بر نیازهای بیمار باشد. هنگامی که بیمار احساس احترام می‌کند، در ابراز نگرانی‌های خود و نیز افشای صادقانه‌ی علائم بیماری خود، احساس راحتی بیشتری می‌کند.
برگرفته از
راههای ارتباط با ما:
پیامک در تلگرام
کانال تلگرام
اینستاگرام
فیس بوک

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)