……………..

                         یک شعر ِعاشقانه به رنگ ِ سپیده بود

                        وقتی که دستهای سپیدت زمانه را-

                        معنای تازه داد.

                       آیینه ها زدور ترین جای این جهان

                       هریک به میهمانی ِ دست تو آمدند

                        تا عطر ِ شادمانه ی آن جان ِ تشنه را –

                        برباغ ما دوباره ، ببارانند.

                        بانوی سربلند !

                       بانوی درد وُ “بند” !

                       در روبروی تیره ترین روزگار ِ تلخ

                      دست تو از تبار ِ زُلال ِ سپیده هاست.

                     بگذار از برابرت ، سرمست بگذریم.

                      زیباست

                      آواز ِ دستهای تو زیباست.

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)