دیگرباره به آستانه‌ی روز کوروش بزرگ، روز صدور منشور او، رسیده‌ایم؛ تنها روزی از تاریخ سرزمینمان که بزرگداشت شخصیتی به شکلی خودجوش و از سوی مردمان و نه از سوی هیچ دولت و حکومتی، به شکلی گسترده برگزار می‌شود.

انسان ایرانی، اگرچه اکنون، ازنظر سیاسی و ازنظر حقوق بشری، دریکی از دوران سخت تاریخ خود زندگی می‌کند و بااینکه حتی برخی از ارزش‌ها و موهبت‌هایی را که مردمان در دوران باستانی خود داشتند ازدست‌داده و با چشم حسرت به آن گذشته‌ی دور می‌نگرد، اما به‌خوبی به این واقعیت نیز آگاه است که نمی‌توان تنها با معیارهای آن دوران زندگی کرد. انسان امروز هزارها سال را همراه با مهم‌ترین و سخت‌ترین تجربیات بشری از سر گذرانده و جهانی را ساخته که با همه‌ی دردها و مشکلاتی که هنوز گریبان گیر آن است افتخار می‌کند که بر تارک قوانین جهانی‌اش اعلامیه‌ای می‌درخشد که نام «حقوق بشر» را دارد.

و به دلیل درک همین «حقوق بشر»، به معنای امروزی‌اش، نیز هست که خواسته‌های او، با دوران باستان و قرون‌وسطی و حتی با یک قرن پیش تفاوت‌هایی شگرف کرده؛ اما هیچ‌کدام از این تفاوت‌ها سبب نمی‌شود که مردمان جهان وامدار بزرگانی نباشند که نخستین سنگ‌های بنای این‌گونه ارزش‌ها را ریخته‌اند.

و در پهنه‌ی تاریخ جهان یکی از این بزرگان کوروش بزرگ است که به‌عنوان مهم‌ترین چهره‌ی سیاسی همه‌ی تاریخ ایران شناخته می‌شود.

اکنون، همان‌گونه که ناپلئون برای فرانسوی‌ها، آبراهام لینکن برای آمریکایی‌ها، ژولیوس سزار برای ایتالیایی‌ها، اسکندر برای یونانی‌ها، ماهاتما گاندی برای هندی‌ها و … و … نماد ملی هستند، کوروش بزرگ نیز نماد ملی ایرانیان است.

طبیعی است که این نمادهای ملی بر اساس درک زمانمند مقتضیات دورانی که در آن زیسته‌اند قضاوت می‌شوند، نه بنا بر آنچه درک دوران ما را می‌سازد. آن‌ها هرکدام در چارچوب وضعیت زمانه‌ی خود دهش‌هایی ماندگار به مردمان سرزمینشان هدیه کردند. اگر سزار به خاطر دولت‌مداری، اسکندر به خاطر شکست‌ناپذیری، ماهاتما گاندی برای مبارزه با استعمار، آبراهام لینکن برای پیشنهاد لغو برداری و معدود رهبرانی دیگر در تاریخ سیاست سرزمین‌هایشان ماندگار شده‌اند، کوروش بزرگ نیز به‌دلایلی‌چند که مهم‌ترین آن منشور اوست برای ایرانیان چهره‌ای عزیز و ماندگار است. خوشبختانه او از معدود رهبران سیاسی تاریخ است که به خاطر فرامینی چون «آزادی مذهب، لغو بیگاری، انتخاب محل سکونت» مورد تحسین باورمندان به حقوق بشر جهان نیز می‌باشد.

درباره‌ی کوروش بزرگ تاریخ‌نگاران از دوران کهن تا امروز مطالبی نگاشته‌اند. آن‌ها که بیشترشان هم غیر ایرانی بوده‌اند، با هر ایراد و انتقادی که به او داشته‌اند، دو نقش مهم او را ستوده‌اند، یکی نقش سیاسی و رهبری او و دیگری نقش «انسانمدارانه» اش که در منشور گران‌قدرش بیانی جهانی یافته است.

و هفتم آبان، 29 اکتبر، روزی است که کوروش بزرگ، در آستانه‌ی ورود به بابل، به انتشار مفاد همین منشور فرمان داده است و ما اکنون به خاطر آن فرمان است که چنین روزی را گرامی می‌داریم.

متأسفانه اما حکومت اسلامی مسلط بر کشورمان، بیگانه‌وار هیچ اهمیتی برای بزرگان تاریخی ما قائل نیست و حتی تحمل بزرگداشت این روز بزرگ و تاریخی را از سوی مردمان ندارد؛ چنانکه امسال نیز در آستان فرارسیدن سالگشت روز کوروش، با صدور اعلامیه‌ای رسمی عملاً فعالیت تورهای مسافرتی به پاسارگاد را ممنوع کرده است.

اما این حکومت غافل از این واقعیت است که اکنون، به خاطر شناختی که مردمان ما نسبت به کوروش بزرگ پیداکرده‌اند، او دیگر تنها ساکن خاک کهن پاسارگاد نیست. جای او اکنون در همه جای ایران است. هر دری را ببندند در دیگری برای دیدار او و برای بزرگداشت و تحسین او باز می‌شود. زیرا اکنون ایرانیان دانسته‌اند که بزرگداشت روز کوروش، بزرگداشت انسان خردمندی است که 2500 سال پیش، یعنی در زمانه‌ی حاکمانی تکیه زده بر بیداد و تبعیض، فرمان استقرار آزادی‌هایی را داد که می‌توانست و هنوز می‌تواند، دیوارهای تبعیض و بیداد را فروریزد.

برگزاری روز کوروش بزرگ، تنها یک حرکت ملی نیست، یک حرکت انسانی است.
روز کوروش بزرگ، روز صدور منشور او بر همگان خجسته باد

با مهر و خرمی
شکوه میرزادگی
از سوی بنیاد میراث پاسارگاد
اکتبر 2016
کمیته بین‌المللی نجات پاسارگاد

www.savepasargad.com

حزب مشروطه ایران

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)