برسد به دست کیانوش رستمی ، قهرمان کورد یارسان…

Farhaad Gooraan

Farhaad Gooraan

به دنبال قهرمانی کیانوش رستمی، ورزشکار کورد یارسان، مردم ایران، فارسی زبانان و کورد‌های سراسر جهان بویژه کورد‌های یارسان بسیار خوشحال و خرسند شدند ، اما اهدا‌ کردن آن مدال به مدافعان حرم در سوریه، بسیاری را ناراحت ، و از کیانوش رستمی دلخور و سر خورده کرد. منتقدین کیانوش رستمی میگویند ،مدافعان حرم در واقع مزدوران رژیم جمهوری اسلامی هستند که دستشان به خون کودکان و مردم سوریه آلوده است و البته در کشتار مردم کورد سوریه نیز نقش داشته اند. حال چگونه است که کیانوش رستمی در پروپاگاندای رژیم جمهوری اسلامی سهیم میشود و به جای اینکه مدال خود را به ملت خود یا مادر و پدر خود تقدیم کند ،آن را به دژخیمان قاتل و جنایتکار رژیم اسلامی در سوریه تقدیم می‌کند. بعضی‌ از کنشگران مدنی معتقدند حتا اگر او تحت فشار بوده، حداقل می‌توانست سکوت کند، و ابراز این گونه سخنانی که در تقویت تبلیغات و مشروعیت بخشی به جنایت رژیم اسلامی است را نهایت چاپلوسی و فرومایگی میدانند.

در همین رابطه فرهاد گوران،اکتیویست کورد یارسان در صفحه‌های اجتماعی یادداشتی منتشر کرده که در زیر اورده میشود.م

…ﮐﯿﺎﻧﻮﺵ ﺭﺳﺘﻤﯽ، ﻃﻼﯼ ﺍﻟﻤﭙﯿﮏ ﮔﺮﻓﺘﻪ. ﻣﺒﺎﺭﮎ ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﻣﺎ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻣﺪﺍﻝﻫﺎ ﺯﯾﺎﺩ ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﭼﯿﺰﯼ ﺩﺭ ﮔﻔﺘەﻫﺎ ﻭ ﻋﮑﺲﻫﺎﯼ ﺭﺳﻤﯽ ﺍﻭ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻪﯼ “ﺯﻭﺭ ﺑﺎﺯﻭ ” ﻭ ﺍﺳﻄﻮﺭﻩ ﻭ ﻣﻌﻨﺎﯼ ﺍﻟﻤﭙﯿﮏ ﺭﺍ ﻧﻘﺶ ﺑﺮ ﺁﺏ ﻣﯽﮐﻨﺪ .
ﺍﻭ ﺍﺻﺎﻟﺘﺎ “ﯾﺎﺭﺳﺎﻥ’، ﻭ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ ﻣﻨﻄﻘﻪﯼ “ﮔﻮﺭﺍﻥ” ﺍﺳﺖ.
‫#‏ﮐﯿﺎﻧﻮﺵ_ﺁﺳﺎ‬ ﻫﻢ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺧﻄﻪ ﺑﻮﺩﻩ. ﮔﻮﺭ ‫#‏ﺷﻠﺮ_ﻓﺮﻫﺎﺩﯼ‬ ﺁﻥ ﺩﺍﻧﺸﺠﻮﯼ ﺟﻮﺍﻥ ﻫﻢ ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺰﺩﯾﮑﯽﻫﺎﺳﺖ.
ﺍﺯ ﺭﺳﺘﻤﯽ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻧﺪﺍﺭﯾﻢ ﮐﻪ “ﺭﻭﺷﻨﻔﮑﺮ” ﻭ ﯾﺎ “ﻏﻼﻣﺮﺿﺎ ﺗﺨﺘﯽ” ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﺎﺵ ﺍﻭ ﻓﻘﻂ ﯾﺎﺭِ “ﯾﺎﺭﺳﺎﻥ ” ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺑﻐﺾﺁﻟﻮﺩﻩ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ:«ﺗﮏ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﮐﺮﺩﻡ، ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺨﺘﯽ ﮐﺸﯿﺪﻡ”.
اگر همین ﻧﯿﺮﻭﯼ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽﺍﺵ ﺭﺍ ﺩﺭﮎ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﮕﻪ ﻣﯽﺩﺍﺷﺖ ﺁﻥﻭﻗﺖ ﻧﻪ ﺭﺳﺎﻧەﻫﺎﯼ ﻗﺪﺭﺕ ﮐﻪ تاریخ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻣﯽﺳﺘﻮد….خوه‌زه‌وه پەتگ نەوڕیادو وه‌یجووره خوه‌ی گۆم نەکردیادو که‌لام هه‌قیقه‌ت وه یاده‌وه نەوردیادو….ﺍﯾﻦ ﺣﺲ ﺩﻭﮔﺎﻧﻪ و دردناک را ﻫﻤﻪ ﺩﺍﺭﯾﻢ . ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﯿﭻ ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻪ، ﺑﻪ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﯼ ﺧﻮﺩﺵ ﭼﻨﮓ ﺯﺩﻩ ﻭ ﺑﻪ “ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ” ﻃﻼﯼ ﺍﻟﻤﭙﯿﮏ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻓﻘﻂ ﮐﺎﻓﯽ ﺳﺖ ﺍﻧﺪﮐﯽ ﺧﻮﯾﺸﺘﻦ ﺩﺍﺭ ﻭ ﻣﺮﺍﻗﺐ ﺣﺮﻑ ﺯﺩﻧﺶ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻭ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺧﯿﻠﯽ ﻣﻔﺎﻫﯿﻢ ﺳﻨﮕﯿﻦ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻭﺯﻧﻪ ﺭﺍ ﻓﻘﻂ ﺑﺎ “ﺳﮑﻮﺕ ﻭ ﺧﺎﻣﻮﺷﯽ” ﺟﺎ ﺑﻪ ﺟﺎ ﮐﻨﺪ. هیج نگوید و اقلا همین هیج نگفتن را از متون یارسان آموخته باشد. ﺩﺭﺩﺍ ﻭ دﺭﯾﻐﺎ ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﻭﺯﻧﻪ ﺯﺩ و طلا گرفت، اما آن اتفاق بزرگ را ندید و نتوانست که ببیند….(فرهاد گوران)

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)