مرا ببین ، صدایی که حاضر به خاموش شدن نیست
مرا ببین ، دو واژه ساده، اما در پسِ آن‌ها یک عمر تجربه، مبارزه‌ای برای حفظ کرامت انسانی و صدایی نهفته است که حاضر نیست خاموش شود.
دکتر شهین برهانزهی ، زنی شجاع و تحصیل‌کرده از بلوچستان است که در انگلستان زندگی می‌کند. او در کتاب خود با عنوان «مرا ببین»، از دوران کودکی و رشد خود می‌گوید و پرده از بی‌عدالتی‌هایی برمی‌دارد که بسیاری از زنان بلوچ در جامعه‌ای با ساختارهای مردسالارانه و نظام‌های قدرت مذهبی و سیاسی، با آن‌ها زندگی می‌کنند؛ جامعه‌ای که آزادی زنان را محدود می‌سازد.
او سکوت را می‌شکند، هنجارها را به چالش می‌کشد و از تجربه‌هایی سخن می‌گوید که سال‌ها پشت دیوارهای شرم، ترس و باورهای مربوط به ناموس پنهان مانده‌اند.
به همین دلیل، با افرادی روبه‌رو می‌شود که می‌کوشند نام و اعتبار او را خدشه‌دار کنند؛ اما در مقابل، بسیاری نیز به پاس شجاعتش او را ارج می‌نهند.
اما بیایید پرسشی مهم مطرح کنیم: وقتی زنی جرئت می‌کند از زندگی خود و ظلم و ستمی که شاهد آن بوده است سخن بگوید، واقعاً چه چیزی در معرض تهدید قرار می‌گیرد؟ آبروی یک ملت یا قدرت کسانی که می‌خواهند تعیین کنند زنان چه بگویند، چگونه بیندیشند و چگونه زندگی کنند؟
زنی که از بی‌عدالتی‌ها سخن می‌گوید، به مردم خود خیانت نمی‌کند. به چالش کشیدن سنت‌های سرکوبگرانه، خیانت به فرهنگ نیست. مطالبه همان آزادی و کرامتی که مردان از آن برخوردارند نیز مایه شرمساری نیست. هرگز صدای زن مشکل نیست؛ مشکل، جامعه‌ای است که آزادی او را تهدیدی برای خود می‌داند.
شهین حق دارد داستان زندگی خود را روایت کند، دیدگاه‌هایش را بیان کند و ساختارهایی را که از نظر او سرکوبگرانه هستند، مورد انتقاد قرار دهد. لازم نیست با تمام مطالبی که او می‌نویسد موافق باشیم، اما باید به حق او برای سخن گفتن احترام بگذاریم. اگر استدلال‌های او نادرست هستند، باید با استدلال‌های منطقی و مستند به آن‌ها پاسخ داد. می‌توان درباره نتیجه‌گیری‌های او بحث کرد، اما نباید برای فرار از پاسخ‌گویی به پیام‌هایش، شخصیت او را تحقیر کرد. هیچ ملتی یکدست و یک صدا نیست، هیچ فرهنگی تغییرناپذیر نیست و هیچ سنتی نباید فراتر از حقوق اساسی انسان‌ها قرار گیرد.
بلوچستان به زنانی نیاز ندارد که برای حفظ آبروی دیگران مجبور به سکوت شوند. بلوچستان به زنانی نیاز دارد که بتوانند تحصیل کنند، آزادانه بیندیشند، آشکارا سخن بگویند و در ساختن آینده جامعه خود مشارکت داشته باشند. دفاع از شهین به معنای این نیست که ادعا کنیم او هرگز اشتباه نمی‌کند؛ بلکه به معنای دفاع از حق او برای بیان دیدگاه‌هایش، بدون تهدید، تحقیر و فشارهای اجتماعی است. آبروی یک ملت هرگز نمی‌تواند بر پایه سکوت زنان بنا شود. شرافت واقعی در شجاعت پذیرش کاستی‌ها، گوش سپردن به صداهای ناخوشایند و تلاش برای ساختن آینده‌ای عادلانه‌تر معنا پیدا می‌کند.
شهین انتخاب کرده است که سخن بگوید. پس بیایید به‌جای تلاش برای خاموش کردن او، نوشته‌هایش را بخوانیم، به سخنانش گوش دهیم و درباره دیدگاه‌هایش گفت‌وگو کنیم. من از حق شهین برای سخن گفتن دفاع می‌کنم. من از حق هر زنی برای روایت داستان زندگی خود دفاع می‌کنم. و من از بلوچستانی دفاع می‌کنم که در آن هیچ زنی مجبور نباشد میان حفظ کرامت انسانی خود و پذیرفته شدن از سوی جامعه‌اش یکی را انتخاب کند. یک جامعه آزاد و عادلانه هرگز نمی‌تواند بر پایه خاموش کردن زنان بنا شود. زنان و مردان باید از حقوق برابر، آزادی برابر و ارزش انسانی یکسان برخوردار باشند. پس بیایید به‌جای پرسیدن اینکه چرا شهین سخن می‌گوید، از خود بپرسیم چرا هنوز عده‌ای می‌خواهند او سکوت کند. آزادی مایه شرمساری نیست. برابری جنسیتی خیانت نیست. و هیچ زنی نباید به‌خاطر داشتن صدا و بیان دیدگاه‌هایش مجبور به عذرخواهی شود.
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نظر را بنویسید.