جمهوریت، فرق با جمهوریخواهی و پادشاهی خواهی +برخی نکات

مشابه نظرات زیر، سوءتفاهم بزرگ عدم درک جمهوریت (موفق ترینش دمکراسی سکولار است و میتوان گفت معادلش است) با شکلهای جمهوریت، که میتواند پادشاهی نمادین که ویژگی مهمش عدم فرماندهی کل قوا در اخیتارات پادشاه است و این بر عهده نخست وزیر (ترجیحا تک دوره ای باشد) تقریبا رایج در اروپا، اما آشکار “جمهوری پادشاهی نمادین” گفته شده، که ویژگی ای شکل کیان رفراندم دو قانون اساسی با محتوای جمهوریت یعنی دمکراسی سکولار است، قانون اساسی موقت دولت انتقالی (ممکن است دو سال تا بیشتر باشد) نیز قانون اساسی دولت انتقالی سکولار دمکرات، شورایی با نظرگیری گروههای مختلف، انتخاب شوند، چون چاره ای نیست جز سرپرستی ایجاد و حمایت را آنهایی نقش اصلی دارند که قوه قهریه اعمال میکنند، که امریکا و متحدانش است؛ چون اپوزیسیون فشل است، اما اپوزیسیون و حتا بخشی استحاله گران حکومت فعلی که دارای سابقه حاد جنایت و دزدسالاری ندارد، همکاری کنند با این دولت انتقالی، کارهایی تکمیلی ویژه برای تضمین دائمی بودن جمهوریت (دمکراسی سکولار)، رعایت حداکثری حقوق بشر که امکان همزیستی افراد درای عقاید مختلف باشند و این همزیتسی یعنی شرایطی بوجود بیاید، که زندگی و موارد مهمش یعنی اشتغال (لغو مدرک گرایی برای بخش خسوسی واقعی برای تاسیس شرکت و واحدهای اقتسادی شان و بیمه تامین اجتماعی در تمام واحدها سنفی و غیره)، با توجه زمان عمریو فرصت کار برای نسلهای مشهور نسل سوخته یعنی متولدان دهه های ۱۳۵۶ و ۱۳۶۰ از بین رفته و با توجه حقیقت متوسط عمر (۷۰ سال برای مردان)، پس کسانی که سن میانسالی رسیده و زمان سی سال ایجاد سابقه ندارند حتا بر فرض شغلی پیدا کنند (عملا تا سالها پس از سقوط حکومت فعلی ممکن نیست برای اکثریت)، پس جدا قضیه تضمین متعهدانه دولت انتقالی و حکومت در هر شکل جمهوری پادشاهی نمادین یا جمهوری ریاستی و یا پرالمانی، این نکته اجرایی است.

نکته مهم دیگر: بهترین گزینه جریانهای سیاسی و مدنی مشهور به هویت خواهی، تحت عنوانین فدرالیست، کسانی قائل به چند ملیتی بودن ایران هستند، .. نیز در نهایت همکاری برای استقرار جمهوریت واقعی و حقیقی بنا به تعریف خلاصه گفته شده، ویژگی دمکراسی سکولار همین استف هیچ اسلی دائمی ینست مگر خود اسل تغییر، البته قانون اساسی جمهوریت/دمکراسی سکولار، بر اساس تجربیات تلخ نواقص ورژنهای گذشته اش که مورد سوئاستفاده مثلا فاشیسم و نازیسم در در دهه ۱۹۳۰ شد، باید تضمینهای برای جلوگیری از به قدرت رسیدن جریانهایی باشد که بیناد جمهوریت/دمکراسی سکولار نابود کندف امروز دیکتاتورمنشی خواهان و اسلامگرایان در ساخه سنی سلفی و شیعه مهمترین هایشان هستند. ممکن دهها سال طول بکشد واقعا پیروان و معتقدان به اسلام به ورژن واقعی سکولاریزه برسند و وقاعا کتابهای اسلی خودشان که حاوی نکات احکامی کلا و بویژه احکام مهلک چون حکم ارتداد و انواع احکام جزایی چه ناقض حقوق بشر و حتا به ظاهر عدم نقض حقوق بشر مانند حکم مهریه و دخالت در امر ازدواج و مداخله جویانه در سیاست و گرفتن حکومت و دنباله روی احکامی که حکومت جهانی و نابودی دیگر پیروان عقاید و عدم همزیستی…

با وجودی در هیمن ۴۷ سال، کشور ایران موش آزمایشگاهی این جریان اسلامگرایی شد در کامل بودن احکام و توان علمی ملایانش.. که در عمل ناکارامد و ناتوان از حل مشکلات اجتماعی و فرهنگی و اقتصادی و اداره کشور با حکمرانی عادلانه و بدون فساد و تبعیض بودند.. در نهایت کشور بارها وارد جنگ کردند پس ادعای اینکه اگر دمکراسی و عدالت توزیعی و فقرزدایی واقعی ندارد ایران امروز لاقل امنیت دارد سخن چرنید است، امنیت در هیچ یک ابعاد و جنبه زندگانی نیست از شغل و درامد تا مرزها، و مواجهه با حکومتهای خارج، از جنگ ۸ ساله (با افشاگری های از یمان خودشان… عامل تحریک سدام و حکومت بعثی بودند.. و ۶ سالش بیهوده ادامه دادند.. حتا در پذیرش قطع نامه.. نهایت نابخردی و عدم توجه قضایا حقوقی کردند.. اعترافات پسر رحیم صفوی که نمونه اش است که چرا هیچ وقت نتواستند ادعای ادعای غرامت جنگی کنند.. چون نابخردی ها در حکمرانی.. دو سال اول محق غرامت هستند و اما ۶ سال بعد باید غرامت بپردازند! این یکی بلاهای مدعیان کامل بودن اسلام برای زندگی امروزی است، حال این ادعا از سوی ملایان و یا کت و شلواری معتقد به این عقیده حکومت اسلامی و کامل بودن اسلام برای پاسخ نیازهای روز و آینده است).