جان فدای ایران
جان،
شیرین ترین دارایی انسان است؛
اما فرزند ایران
روزی رسید
که جان را
کم ارزش تر از آزادی میهن دید.
او
آینده خویش را
در لبخند کودکانی جست
که شاید هرگز
نامش را ندانند.
چون شمعی سوخت
تا سپیده
از راه برسد؛
چون پلی فرو ریخت
تا دیگران
از رودخانه تاریکی بگذرند.
این، مرگ نبود؛
بلندترین شکل زندگی بود.
شجاعت،
همین است؛
آنجا که انسان
از مرز ترس عبور می کند
و نامش
در حافظه یک ملت
ریشه می دواند.
از آریوبرزن
تا فرزندان امروز ایران،
قرن ها گذشته است؛
اما کوه
هنوز
نام نگهبانانش را
در باد تکرار می کند.
ما
هر نفسی که
در هوای امید می کشیم،
هر رؤیایی که
برای فردای ایران داریم،
بخشی از آن را
مدیون شما هستیم.
شما نرفتید؛
در رگ های این سرزمین
جریان یافتید.
و تا ایران زنده است،
جان فدایانش
هرگز
نخواهند مرد.
س. روزبه
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نظر را بنویسید.