آیا بمباران مدرسه میناب یک خطای اطلاعاتی بود یا جنایت جنگی؟ آیا هوش مصنوعی می‌تواند مسئولیت فرماندهان نظامی را از بین ببرد؟ و جمهوری اسلامی برای حفاظت از جان این کودکان و دادخواهی خانواده‌هایشان چه کرده است؟ در این قسمت از «چاره»، شادی صدر از زاویه حقوق بین‌الملل و عدالت انتقالی به پیچیدگی‌های حقوقی و سیاسی دادخواهی برای کودکان میناب می‌پردازد. از نقش احتمالی سامانه هوش مصنوعی شرکت پلانتیر در هدف‌گیری مدرسه و یافته‌های هیئت حقیقت‌یاب سازمان ملل گرفته تا امکان محاکمه فرماندهان آمریکایی در دادگاه کیفری بین‌المللی یا دادگاه‌های کشورهای دیگر. همچنین تجربه سرنگونی پرواز ۶۵۵ ایران‌ایر توسط آمریکا و بمباران بیمارستان پزشکان بدون مرز در قندوز را بررسی می‌کنیم. اما مسئله فقط مسئولیت آمریکا نیست. چرا مدرسه‌ای در مجاورت تأسیسات نظامی سپاه با آغاز جنگ تخلیه نشد؟ چرا جمهوری اسلامی، با وجود استفاده گسترده تبلیغاتی از جان‌باختگان میناب، هنوز اقدام قضایی مؤثری برای پاسخگو کردن عاملان حمله انجام نداده است؟ در بخش پایانی، با شنیدن صدای مادران دادخواه، از کودکان میناب تا کشته‌شدگان دی‌ماه، به پرسشی اساسی می‌رسیم: آیا می‌توان برای برخی قربانیان عدالت خواست و رنج و حقوق قربانیان دیگر را نادیده گرفت؟
نظر شما چیست؟ چه راهی برای دادخواهی مستقل خانواده‌های میناب وجود دارد که نه به ابزار تبلیغاتی جمهوری اسلامی تبدیل شود و نه قربانی ملاحظات سیاسی مخالفان آن؟
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نظر را بنویسید.