در اولین روز از سال ۱۴۰۳ به یاد میآوریم که تنها در هفت سال گذشته هزاران شهید دادهایم برای آزادی و برابری. از همان لحظه که در دی ۹۶ فریاد تمام شدن ماجرای اصلاحطلب و اصولگرا را فریاد زدیم تا به همین امروز در میدان این نبرد ایستادهایم.
در کنار کارگران و اعتصاب آنها بودهایم، با معلمان به خیابان آمدیم، در دانشگاه و کارخانه و محله سنگر بستیم، با بازنشستگان و پرستاران فریاد زدیم، با رزم ملتهای تحت ستم رزمیدیم، با زنان روسریها را به آتش کشیدیم و با کوئیرها در خیابانهای شهر سرود عشق و آزادی خواندیم. ما در تمام این سالها همدست تودههایی ماندیم که برای گسستن زنجیر توطئه میکنند.
سال گذشته سال روشن شدن عیار عدالت حاکمان اسلامی بود. سید محرومان که در دستافشانی و پایکوبی اوباش عدالتخواه و محور مقاومتی بر تخت نشست با همان قساوت دولتهای پیشین سیاستهای نئولیبرالی را به منصهی اجرا گذاشت و تسمه از گردهی کارگران و زحمتکشان و مزدبگیران کشید. خصوصیسازی با نامهای جدید بدون توقف اجرا شد، یارانههای بیشتری حذف شد. قیمتهای بیشتری آزاد شد، تورم افسارگسیخته و گرانی زندگیهای بیشتری را ویران کرد، قوانین ضدکارگری بیشتری تصویب شد. سال گذشته سال رنج بود.
در سال گذشته گشتهای ارشاد به خیابان بازگشتند، ماموران آتش به اختیار و گزمههای حجاببان در هر کوی و برزن مستقر شدند، قوانین علیه زنان* سختگیرانهتر شد. جمهوری اسلامی با تمام توان برای انقیاد بدنهای زنان و کوئیرها تلاش کرد و باز مرتکب قتلهای دیگری شد.
سال گذشته سال گلولههایی بود که بدن کولبرها و شوتیها و سوختبرها را دوباره شکافت، سال غارت منابع ثروت محلی و احداث پروژههای جدید غارت بود، سال اخراج دانشجویان و استادان و معلمان معترض، سال بازداشت و بازجویی و پرونده و حکم، سال زندان و شکنجه و قتل در بازداشتگاه، سال گذشته سال سرکوب بود.
سال گذشته سال رسوایی رهبران خودخواندهی خارج از کشوری اپوزیسیون بود، آنها که بدون شرمی همین امروز هم به «ملت ایران» پیام دادهاند. مترسکهای سر جالیز، خونخوارها، پروژهبگیرها، آنها که با خون مردم بار خودشان را بستند از رضا پهلوی تا مسیح علینژاد، از دریوزگان «وکالت» تا تاجران «کفالت»، کاسبان خون و مروجان یاوه. آنها که هیچ توضیحی نه در مورد پولهایی که جمع کردند و دشت کردند دادند نه توانستند حتی به وعدههای پوچ و توخالیای که داده بودند عمل کنند اما دقیقا مانند رقبایشان در حکومت جمهوری اسلامی با وقاحت تمام همچنان در مقابل دوربینها مینشینند و به مردم وعده میدهند. وقیح در وقیح از آمریکا تا تهران بر سر سفرهی خون نشستهاند و لقمههای بزرگ و چرب میگیرند.
سال گذشته سال مقاومت هم بود، سال اعتصاب بزرگ کارگران پیمانکاری نفت و ذوب آهن اصفهان و فولاد اهواز، سال دهها اعتصاب در کارخانهها و مراکز تولیدی، سال تجمعهای هر هفتهی بازنشستگان معترض تامین اجتماعی و کشوری، سال مقاومت بدنها و گیسوان سرکش زنان در خیابانهای نظامیشده، سال گرامی داشتن یاد شهدا و پایداری خانوادهها بر دادخواهی، سال شعارنویسیها و اعلامیهها، سال بیم، سال امید، سال مبارزه.
اینک سال ۱۴۰۲ را به پایان میبریم و در اولین روز از سال ۱۴۰۳ بر عهدی که بستهایم پای میفشاریم. کینتوزیهای حقیر و دشمنکامیهای هر از گاهی آنهایی که را که «دوست» میدانستیم و هنوز هم در اغلب اوقات «دوست» میدانیم را به هیچ میگیریم و مصممتر و جدیتر و رزمندهتر در راهی که برگزیدهایم پیش میرویم.
فردا از آن ماست اگر بخواهیم.
#مقاومت_ادامه_دارد
#آزادی_برابری
#آلترناتیو_ما_شوراست
@sarkhatism
تسلیم نشو
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نظر را بنویسید.