قهرمان قنبرى

از توهین نژادى «اکبر عبدى» به عرب ها در پخش زنده تلویزیونى چند وقتى نگذشته که دوباره از «شبکه دو» سیما، در برنامه «فتیله» نمایشى تحقیرآمیز خطاب به ترک زبان ها پخش شده است. کسانى که با رسانه ها، به ویژه از نوع دولتى آن ها سر و کار دارند، مى دانند بخش حراست این رسانه ها که اکثراً از نیروهاى آموزش دیده وزارت اطلاعات و اطلاعات سپاه هستند، حتى ویرگول ها و نقطه هاى متن و فیلم را قبل از انتشار و پخش، چندین بار کنترل مى کنند تا برنامه و متن به قول خودشان پاکیزه و غیرقابل ضرر به ارزش هاى نظام و کشور بشود.

به همین دلیل هم گاف هاى رسانه هاى دولتى ایران به خاطر کنترل هاى شدید امنیتى در حد ناچیزی است؛ البته اگر گاف هاى هدفمند و یا توهین و تحقیر به قومیت هاى غیرفارس و شیعه را در نظر نگیریم.

در این جا مى توان این سوال را مطرح کرد که آیا توهین و تحقیر به خلق هاى غیرفارس و غیرشیعه در رسانه هاى جمعى و دولتى ایران امرى اتفاقى است یا برنامه ریزى شده است؟ آیا برنامه ریزان و ناظران امنیتى از حساسیت هاى موجود در جامعه نسبت به توهین و تحقیر نژادى و مذهبى آگاه نیستند؟ آیا این تحلیل‎گران و برنامه ریزان امنیتى از شکاف هاى قومى و مذهبى حاضر در جامعه خبر ندارند؟
مسلماً ما شاید هیچ وقت از پستوهاى امنیتى خبردار نشویم اما این امر هم غیرقابل باور است که مسوولان نظارتى در بخش تولید صداوسیما از تبعات حساسیت برانگیز این توهین و تحقیرها خبردار نباشند. اما چرا هنوز شاهد افزایش این گاف ها هستیم؟

ما در این جا نمى توانیم هم‎گام با نظام جمهورى اسلامى ایران، مسوولیت این اعمال زشت را متوجه ضد انقلاب، توطئه گران خارجى و یا افراد کم اطلاع بخش تولید کنیم. در واقع، رادیو و تلویزیون یکى از سنگرهاى غیرقابل نفوذ جمهورى اسلامى ایران است که به جز ولایت فقیه، کسى قابلیت نظارت بر این سازمان را ندارد. اگر در رسانه تحت مدیریت ولى فقیه به بسیارى از هم‌وطنان‌ما توهین و تحقیر مى شود، ما مسوولیت این امر را بر گردن مسوول عزل و نصب آن سازمان که شخص علی خامنه اى است، مى دانیم. همان طور که در موضوع توهین و تحقیر به هم‎وطنان‎، مجبور به این فرض هستیم که این سیاست رسمى جمهورى اسلامى و ولایت فقیه حاکم بر ایران است که هر روز به زبان، مذهب و نژاد یکى از هم‌وطنان‌مان توهین مى کند.

جمهورى اسلامى و حلقه هاى امنیتى برنامه ریز کشور با گسترش آگاهى مردم و نیز آگاه شدن به ضعف خود در ادامه حاکمیت توتالیر، با تبلیغات شوینیستى شیعه گرایى و ضد عربى با چاشنى آریایى گرى که همراه با توهین به عرب ها، سنى مذهب ها و دیگر خلق هاى کشور است هم نیم نگاهى به حمایت عامه مردم از ماجراجویى های امپریالیستى شیعه گرانه خودشان در کشورهاى منطقه دارند و هم به خیال خویش، با تولید سرگرمى هاى آبکى، مردم را بیش تر سرگرم مى کنند!

مسلماً جمهورى اسلامى ایران و برنامه ریزان امنیتى از تاثیر مخرب این توهین و تحقیرها باخبر هستند و دقیقاً مى دانند که این توهین و تحقیرها همراه با ظلم و تبعیض هدفمند در قبال این اقوام، احتمالاً منجر به واکنش هاى عصبى و احساسى این اقوام مى شود.

جمهورى اسلامى و حلقه هاى امنیتى هم دقیقاً به دنبال این موضوع هستند که با بزرگ نمایى این قاب عکس، مردم را از فرداى بعد از سرنگونى خود به وحشت بیاندازند. آن ها با قاب عکس سوریه و عراق که خود یکى از بانیان اصلى آن هستند، مدام این وضعیت را براى فرداى ایران در صورت نبود خودشان بازنمایى و گوشزد مى کنند. هدف آن ها در نهایت، استمرار روند تاریخى و بنیان افکن انتخاب بد بین بد و بدتر است. آن ها به دنبال القاى این امر هستند که حتى نباید در تنهایى شب هاى دراز هم به سرنگونى این حکومت فکر کرد. هدف آن ها به مـرگ گرفتن و به تب راضى شدن است.

در این جا این سوال پیش مى آید که مسوولیت نیروى هاى مترقى و آزادی خواه جامعه چیست؟ آیا آن ها باید تماشاگران بدون عمل این اعمال باشند؟ اصولاً در دورانى که هَر لحظه در خطر سقوط به وضعیت ابتدایى بَربَرگونه موجود حاکم بر خاورمیانه هستیم، هیچ چیز بدتر از تماشاگر بودن نیست. تماشاگر بودن، تسلیم شدن در مقابل بازى مهندسى شده حاکمیت است. نیروى هاى مترقى و آزادی خواه کشور وظیفه دارند موضع خود را در مقابل این تحقیر و توهین ها روشن و این سلاح را به ضِد خود تبدیل کنند. در واقع، باید با فریادى رسا، در مقابل توهین و تحقیر به خلق هاى غیر فارس ایستاد. باید هم‌گام با آن ها به اعتراض ایستاد و شاید هم بالاتر، پرچم اعتراض را خود به دست گرفت.

تنها در این صورت است که حاکمیت و اتحاد قلبى تامین خواهد شد و می توان به آینده اى بهتر و درخشان‎تر امیدوار بود. حاکمیت در پى القاى کابوس به ما و خواب شیرین به خود است. تنها با ایستادن در کنار مردم است که می توان این وضعیت را برعکس کرد. سیستم ولایت فقیه مستقیماً می خواهد با برجسته کردن گرایشات ارتجاعى موجود در جامعه، خود را منجى جلوه دهد. امروز باید بانگ صداهاى مترقى و آزادی خواهانه را بلند کرد تا مردم قائل به وجود این صداها از بی‎شمار صداهاى موجود در جامعه باشد. سکوت نیروهاى مترقى و آزادی خواه در نهایت، رِضا به خواست حاکمیت در تداوم تئورى حکومتى انتخاب بد از بین بد و بدتر است.

فتیله

فتیله

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)