یکی از ماهیت­های عکس این است که یک نفر یک لحظه را در یک مکان خاص ثبت می­کند. بنابراین چرا همه انسان­ها نتوانیم یک لحظه را در همه­ی کره زمین ثبت کنیم.

 

پیشنهادم این است:

از مردم دنیا که حالا همه­اشان یا دوربین عکاسی دارند یا حداقل تلفن همراهشان توانایی عکس گرفتن دارد، بخواهیم همگی در یک زمان خاص از اتفاقی که پیرامونشان روی می­دهد عکس بگیرند و برای یک ایمیل (دبیرخانه: انجمن عکاسی یا انجمن فیلمسازی ایران) بفرستند.

 

فکرش را بکنید:

یکی در شب عکس می­گیرد یکی در روز

یکی از غروب عکس می­گیرد، یکی از طلوع

یکی از تولد عکس می­گیرد، یکی از مرگ

یکی از داخل هواپیما عکس می­گیرد، یکی از زیر دریا

یکی از لیوان قهوه عکس می­گیرد، یکی از ساندویچ مک دونالد

یکی از خانه عکس می­گیرد، یکی از خیابان

یکی در هتل عکس می­گیرد، یکی در بیمارستان

یکی از بهار عکس می­گیرد یکی از پاییز

یکی از جنگ عکس می­گیرد یکی از جشن

یکی از کلیسا عکس می­گیرد یکی از کنیسه

یکی از بیابان عکس می­گیرد یکی از رودخانه

 

از طرفی،

یک پسر خردسال عکس می­­گیرد، یک پیرزن هم

یک کشاورز عکس می­گیرد، یک خلبان هم

یک ایرانی عکس می­گیرد، یک آمریکایی هم

یک بودایی عکس می­گیرد، یک یهودی هم

یک سیاه­پوست عکس می­گیرد، یک زردپوست هم

یک رییس جمهور عکس می­گیرد، یک کارگر هم

 

حالا اگر همه­ی این عکس­ها را (عکس­های منتخب) در کنار هم قرار دهیم، تنها از یک لحظه­، فیلمی ساخته خواهد شد که به قرار زیر شگفت­آور خواهد بود:

 

فکر کنید سال نو ایرانی (نوروز) است. روز اول بهار، ساعت اول، دقیقه اول.

از همه مردم دنیا بخواهیم که از همین دقیقه اول یک عکس بگیرند و برای ما ارسال کنند.

جمعیت دنیا حدود هفت میلیارد نفر است. فرض کنیم از این تعداد، ما بتوانیم ۱۰۰ میلیون عکس دریافت کنیم. بنابراین ۱۰۰ میلیون لحظه­ از یک بازه­ی زمانی یک دقیقه­ای مشخص از همه­ی دنیا با تنوع فوق­العاده ثبت شده است.

 

اگر هر ۲۵ عکس را طوری کنار هم بچینیم که یک ثانیه فیلم (یک فریم) به ما بدهد (از میان ۱۰۰ میلیون عکس، احتمال اینکه ۲۵ عکس از یک موضوع خاص باشد وجود دارد)، ما یک فیلم ۴ میلیون ثانیه­ای خواهیم داشت. یعنی یک فیلم ۱۱۱۱ ساعتی. یعنی یک فیلم به مدت زمان ۴۶ روز.

بنابراین ما برای دیدن یک لحظه از اتفاقاتی که در همه دنیا می­افتد باید یک ماه و نیم وقت بگذاریم.

 

با این کار، با مشارکت همه مردم دنیا یک لحظه از دنیایی که در آن زندگی می­کنیم را جاودان خواهیم کرد.

 

پی­نوشت: وقتی صد آمد، نود هم پیش ماست. منظورم این است که همین ایده را می­توان در یک قالب کوچکتر برای ایران یا یک شهر از ایران در هنگام یک رویداد خاص اجرا کرد

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)