طرح جمعيت و تعالي خانواده چيست؟ طرحي كه اين روزها توسط ۵۰نفر از نمايندگان به مجلس فرستاد شده و در دستور بررسي است، محتوايش چيست؟مخاطبان اصلي و تاثيرپذيران مستقيم اين طرح چه كساني هستند؟ چند نفر از ما جوانان تحصيلكرده كه چنين طرح هايي چشم انداز آينده ماست، از آن باخبر هستيم؟

گاهي ما آنقدر درگير مسئله كنوني اشتغال مان ، مسكن مان، ازدواج مان، شرايط ادامه تحصيلي مان و… مي شويم كه يادمان مي رود به طرح هاي اين چنيني كه بعد ها به صورت قانون مدون انعقاد مي شود و قالب ديگري به زندگي مان مي دهد، اهميت بدهيم.طرح هاي كه حتي يكبار مطالعه مواد آن جوانان را دچار بهت وحيرت خواهد كرد و مي ترساند از قانوني كه اگر اعمال شود، مشكلات زندگي را برايشان دو چندان كند.

گرچه مديريت جمعيت كشور در راستاي تلاش براي جلوگيري از رشد صفر جمعيت در سال هاي آتي ، قابل پذيرش است ، اما نحوه مديريت چنين بحراني و توجه به مسائل و شرايط كنوني جوانان و مهم تر از همه وضعيت اشتغال واقتصاد كشورمسئله اساسي است .اينكه اين مديريت به گونه اي باشد كه قدرت انتخاب را از جوانان بگيرد به عبارتي چنين تلقي كنند كه با يك طرح و تصميم از سوي دولتمردان براي آينده كشور يك روز شعار فرزند كمتر زندگي بهتر آويزه گوششان باشد و روز ديگر عوض كردن مسير زندگيشان و تطميع شان به فرزندآوري براي داشتن شغل و مسكن و شرايط بهتر پذيرش اجتماعي، به هيچ عنوان در مسير صحيح قابل تحقق نيست.

بسياري از مواد اين طرح به خصوص ماده ۹ و ۱۰ آن كه بيان مي كند:

ماده ۹:”در كليه بخش هاي دولتي و غير دولتي اولويت استخدام به ترتيب با مردان داراي فرزند و سپس مردان متاهل فاقد فرزند و سپس زنان داراي فرزند مي باشد.به كار گيري افراد مجرد واجد شرايط در صورت عدم وجود متقاضيان متاهل واجد شرايط بلامانع ميباشد.”

ماده ۱۰:”پنج سال پس از تاريخ لازم الاجراشدن اين قانون ، جذب افراد مجرد به عضويت هيات علمي در تمامي دانشگاه ها و موسسات آموزش عالي و پژوهشي دولتي و غير دولتي و معلمين مدارس در تمام مقاطع تحصيلي ممنوع مي باشد. تنها در صورت نبود متقاضي متاهل واجد شرايط با تائيد بالاترين مقام دانشگاه، جذب افراد مجرد بلامانع مي خواهد بود.

تبصره:افراد مجرد نخبه از شموليت اين ماده مستثني هستند.

برخلاف هدف چنين طرحي كه تشويق به فرزندآوري و ازدواج است، اجبار به سوي چنين هدفي را نشان مي دهد.

ناديده گرفتن قدرت انتخاب افراد براي آينده شان، و نيز حاشيه راندن هميشگي زنان از اشتغال،بي توجهي به تخصص و مهارت افراد، ناديده گرفتن وضعيت زندگي و اشتغال مجردان و درواقع تلاش براي حذف چنين گروهي از نيروي كار كشور، حتي اگر آنها را به فكر تغيير محل زندگي شان (فرار مغزها) نيندازد، نمي تواند جوانان را با حق انتخاب و رضايت درونيشان از شرايط زندگي به سمت سوي ازدواج و فرزندآوري سوق دهد.بلكه اين طرح ها فاصله جوانان به خصوص تحصيلكرده را از دولت و حكومت و حتي سرزمينشان دور خواهد كرد.

 

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)