طرح جمعیت و تعالی خانواده چیست؟ طرحی که این روزها توسط 50نفر از نمایندگان به مجلس فرستاد شده و در دستور بررسی است، محتوایش چیست؟مخاطبان اصلی و تاثیرپذیران مستقیم این طرح چه کسانی هستند؟ چند نفر از ما جوانان تحصیلکرده که چنین طرح هایی چشم انداز آینده ماست، از آن باخبر هستیم؟

گاهی ما آنقدر درگیر مسئله کنونی اشتغال مان ، مسکن مان، ازدواج مان، شرایط ادامه تحصیلی مان و… می شویم که یادمان می رود به طرح های این چنینی که بعد ها به صورت قانون مدون انعقاد می شود و قالب دیگری به زندگی مان می دهد، اهمیت بدهیم.طرح های که حتی یکبار مطالعه مواد آن جوانان را دچار بهت وحیرت خواهد کرد و می ترساند از قانونی که اگر اعمال شود، مشکلات زندگی را برایشان دو چندان کند.

گرچه مدیریت جمعیت کشور در راستای تلاش برای جلوگیری از رشد صفر جمعیت در سال های آتی ، قابل پذیرش است ، اما نحوه مدیریت چنین بحرانی و توجه به مسائل و شرایط کنونی جوانان و مهم تر از همه وضعیت اشتغال واقتصاد کشورمسئله اساسی است .اینکه این مدیریت به گونه ای باشد که قدرت انتخاب را از جوانان بگیرد به عبارتی چنین تلقی کنند که با یک طرح و تصمیم از سوی دولتمردان برای آینده کشور یک روز شعار فرزند کمتر زندگی بهتر آویزه گوششان باشد و روز دیگر عوض کردن مسیر زندگیشان و تطمیع شان به فرزندآوری برای داشتن شغل و مسکن و شرایط بهتر پذیرش اجتماعی، به هیچ عنوان در مسیر صحیح قابل تحقق نیست.

بسیاری از مواد این طرح به خصوص ماده 9 و 10 آن که بیان می کند:

ماده 9:”در کلیه بخش های دولتی و غیر دولتی اولویت استخدام به ترتیب با مردان دارای فرزند و سپس مردان متاهل فاقد فرزند و سپس زنان دارای فرزند می باشد.به کار گیری افراد مجرد واجد شرایط در صورت عدم وجود متقاضیان متاهل واجد شرایط بلامانع میباشد.”

ماده 10:”پنج سال پس از تاریخ لازم الاجراشدن این قانون ، جذب افراد مجرد به عضویت هیات علمی در تمامی دانشگاه ها و موسسات آموزش عالی و پژوهشی دولتی و غیر دولتی و معلمین مدارس در تمام مقاطع تحصیلی ممنوع می باشد. تنها در صورت نبود متقاضی متاهل واجد شرایط با تائید بالاترین مقام دانشگاه، جذب افراد مجرد بلامانع می خواهد بود.

تبصره:افراد مجرد نخبه از شمولیت این ماده مستثنی هستند.

برخلاف هدف چنین طرحی که تشویق به فرزندآوری و ازدواج است، اجبار به سوی چنین هدفی را نشان می دهد.

نادیده گرفتن قدرت انتخاب افراد برای آینده شان، و نیز حاشیه راندن همیشگی زنان از اشتغال،بی توجهی به تخصص و مهارت افراد، نادیده گرفتن وضعیت زندگی و اشتغال مجردان و درواقع تلاش برای حذف چنین گروهی از نیروی کار کشور، حتی اگر آنها را به فکر تغییر محل زندگی شان (فرار مغزها) نیندازد، نمی تواند جوانان را با حق انتخاب و رضایت درونیشان از شرایط زندگی به سمت سوی ازدواج و فرزندآوری سوق دهد.بلکه این طرح ها فاصله جوانان به خصوص تحصیلکرده را از دولت و حکومت و حتی سرزمینشان دور خواهد کرد.

 

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)