حالا درست پنج سال از ساخت فیلم «وقتی همه خوابیم» می‌گذرد؛ فیلمی که «بهرام بیضایی» در آن به نوعی مشکلاتی را که در فیلمسازی در همه این سال‌ها با آن روبه‌رو است، به نمایش گذاشته بود. حالا درست چهار سال است که او به آمریکا مهاجرت کرده است. بعد از سال‌ها می‌تواند در دانشگاه تدریس کند، ‌می‌تواند با فراغ بال نمایشنامه بنویسد. انگار این روزها آرام‌تر است، نه چنارهایی است که بریده شود و دلش را به درد بیاورد و نه باید مدام دنبال مجوز بدود تا شاید نمایش یا فیلمی را بسازد. حالا درست یک سال است که فیلمساز کهنه‌کار ایرانی، جایزه میراث فرهنگ ۲۰۱۲ را از استاد دریاباری استاد مدعو زبان فارسی در دانشگاه استنفورد به خاطر به رسمیت شناختن ازخودگذشتگی خود نسبت به هنر مفتخر شد.

حالا اما یک نمایشنامه تازه از او منتشر شده است. نویسنده‌ای که او را ایرانی‌ترین نمایشنامه‌نویس می‌دانند، یک نمایشنامه تازه از بهرام بیضایی منتشر خواهد کرد. این نمایشنامه هنوز نامی ندارد، ‌اما شهلا لاهیجی که قرار است این نمایشنامه را منتشر کند، ‌می‌گوید: «این اثر جزو نمایشنامه‌های طربناک یا مضحکه مثل نمایشنامه‌ «چهار صندوق» است؛ مضحکه نامی است که معمولا خود بیضایی بر این‌گونه آثار می‌گذارد.» این نمایشنامه بلند و در حال حاضر در مرحله حروفچینی است.

انتشارات روشنگران و مطالعات زنان سال‌هاست که آثار بیضایی را منتشر می‌کند و حالا می‌گوید: «انتشار جلدهای سوم و چهارم دیوان نمایش هنوز به دست من نرسیده است، اما احتمالا در سفری که در پیش دارم، این نمایشنامه‌ها را برای انتشار به ایران می‌آورم.» «دیوان نمایش» شامل مجموعه نمایشنامه‌های بهرام بیضایی است که جلد اول و دوم آن منتشر شده است. به گفته لاهیجی، این مجلد‌ها همه نمایشنامه‌های منتشرشده بیضایی را در قبل از انقلاب دربرمی‌گرفت و مجلد‌های تازه نمایشنامه‌های نوشته‌شده او بعد از انقلاب را شامل می‌شود. این ناشر سپس درباره کتاب‌های تازه منتشرشده انتشاراتش به ایسنا گفته است: «پس از یک سال و چند ماه معطلی و با ‌هزار رفت‌وآمد و چندین‌بار اعتراض بالاخره اجازه انتشار چهار جلد کتاب‌ را از اداره کتاب وزارت ارشاد گرفتم. رمان «روایت حوا و خوشه گندم» نوشته سپیده محمدیان در ۳۰۰ صفحه یکی از این کتاب‌هاست. موضوع این رمان به سنت مربوط است. کتاب دیگر مجموعه داستانی است از همین نویسنده با عنوان «آمدن، رفتن، ماندن» که شش داستان دارد. «اگر بودی می‌گفتی» نوشته عصمت عباسی نیز از دیگر کتاب‌هاست که در ۱۶۰ صفحه نوشته شده است.»

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)